Je hebt gekozen om je verhalen hier te delen, wat ik heel goed van je vind, maar het kan er ook voor zorgen dat je reacties krijgt die je in eerste instantie niet direct wil lezen. Ik zeg het er voor de zekerheid maar even bij...

Ik heb inmiddels voldoende managementervaring (aansturen van mensen) dat ik vrij snel bepaalde patronen eruit pik. Zo ook bij jouw verhaal.

Het eerste wat in mij opkomt is dat je veel dingen negatief oppakt, je snel terugvalt op de issues die je (met jezelf) hebt en dat je veel dingen verwacht. Die dan uiteraard tegenvallen. Dit is een cocktail voor 'disaster'.

Ik krijg sterk het gevoel dat je verwacht dat de perfecte werkplek voor je gevonden wordt. Zo werkt het denk ik niet. Heel eerlijk, als ik lees wat de werkzaamheid is die je leuk vindt (archiefdozen vouwen zodat je youtube filmpjes kan kijken), waar hebben we het dan over? Wat voegt dit doe aan een organisatie en welke voldoening krijg je hieruit? Ik denk vrij weinig...
Het klinkt ook alsof een ander dat voor je moet gaan regelen. Wellicht dat je dat recht hebt, maar dan weet je ook bijna zeker dat het niet gaat uitpakken zoals je zou willen.

Laat ik uit eigen ervaring putten. Ik heb iemand in mijn team gehad die allerlei issues had. Dat is vervelend voor iemand en ik vind dat je als werkgever je best moet doen om een oplossing te vinden. Maar deze kerel bleef maar met nieuwe problemen komen, niets kon / veel was teveel, hij had altijd wel een pijntje of een klacht, meldde zich absurd vaak ziek (en uiteraard altijd op de dag dat ik er niet was). Gèk werd ik ervan. Uiteindelijk heb ik hem ermee geconfronteerd dat hij uiteraard allerlei rechten had dat wij als werkgever naar hem een verplichting hadden, maar dat hij ook een eigen verantwoordelijkheid had. En dat ik van verwachtte dat hij dat in praktijk zou laten blijken. Lang verhaal kort: hij heeft er uiteindelijk voor gekozen om de organisatie zelfstandig te verlaten... Eigenlijk super dom van hem, want de basis van zijn problemen zijn vast nog niet opgelost, maar wij waren ontzettend blij dat we er vanaf waren. Niet omdat we hem niet wilde helpen, maar omdat hij er niet zelf de effort in wilde steken om goed geholpen te willen worden. Om die reden werden zijn teamgenoten ook gestoord van hem, wat ik uiteindelijk nog een veel groter probleem vond, want als ik niet oppaste ging de performance van heel team naar beneden.

Een heel eerlijk, ik krijg bij jou gedeeltelijk hetzelfde gevoel. Je probeert allerlei verklaringen erbij de halen waarom het niet goed gaat, waarom er niet naar je geluisterd wordt, waarom iets niet kan, etc-etc. Probeer te accepteren zoals iets is, kijk er wat positiever naar, dan maak je veel grotere stappen dan maar in het negatieve te blijven hangen.

En geloof me, ik heb zelf ook genoeg issues in mijn leven (gehad), net zoals alle mensen om ons heen. De vraag is niet wat je issues / problemen / angsten zijn. Wat telt is hoe je ermee omgaat. Klinkt makkelijk van een afstandje - al typende op mijn toetsenbord in een lekker verwarmde zolderkamer - maar het is wel echt zo.

Oh en ook echt een belangrijke; accepteer dat je soms gewoon faalt. Als ik zou op moeten sommen wat ik mijn leven allemaal al verkeerd heb gedaan, dan zijn we morgen nog niet klaar. En ik zal nog zoveel fouten maken. Hoort erbij. Opstaan en weer doorgaan. Net zoals mijn dochtertje als ze van haar fietsje dondert. Even schrikken, fietsje oppakken en weer doorfietsen. Dan leert ze het vanzelf.

Je hebt gelijk dat als ik iets post dat ik ook reacties kan verwachten die ik niet leuk vind. Dat is ook iets wat ik accepteer. Ik wil er ook bijzeggen dat ik het verhaal puur van mijn kant kan vertellen en hoe ik het zie.

Een collega zoals jij die omschrijft heb ik ook gehad. Die liep alleen maar te klagen en was heel vaak ziek. Ik snap dus heel goed dat je bedoelt. Ikzelf heb nooit een slecht functioneringsgesprek gehad en qua ziekte was ik ook nauwelijks ziek. Dat terwijl ik wel chronisch ziek ben met dus een verhoogd risico op griep e.d.

Het vouwen van dozen is maar een heel klein aspect van mijn werk en dat is in mijn ogen door die contact persoon ook uit perspectief getrokken. Ik ben vanuit mijn autisme snel afgeleid en dan even een filmpje opzetten is puur zodat ik gefocust blijf. Ik heb ook jarenlang dossiers geschoond en dat ging ook prima tot recentelijk. Dat zijn werkzaamheden waar je goed de aandacht bij moet houden.

Punt is dat ik er al jaren zit met dus de subsidie dus in dat opzicht is het gewoon efficiënter als ik de dozen vouw voor de collega's die wel 100% door de werkgever betaald worden. Dat is vanuit management alleen maar goede allocatie van de middelen.

Ik heb in het verleden maandenlang heel erg last gehad van aambeien. De hele dag ging lopen moeizaam. Ik heb toen me geen enkele keer ziek gemeld terwijl dat makkelijk had gekund.

Mijn enige valkuil is (en dat geeft ik openlijk toe) is dat ik een issue heb met prikkels. Zeker als het prikkels zijn waar ik niet voor gekozen heb/of welke vermijdbaar zijn. Als ik gekozen had voor werk in een fabriek dan had ik al die prikkels geaccepteerd maar dat heb ik duidelijk dus niet.

En ik vind het niet onredelijk dat een werkgever de mensen goed op de hoogte houdt van de lopende zaak van werkzaamheden en waarom het eventueel uitloopt.

En ik stop er alle effect in om het huidige traject te laten slagen. Dat heeft mijn leidinggevende mij ook verteld. Vanaf dag 1 heb ik een dagroutine aangehouden met de 1ste paar maanden een extra sportroutine in de ochtend om zo het gebrek aan beweging te compenseren. Zelf nu ik dat niet meer doe begin ik de dag met een flinke fietstocht.

Als diabetucus loop ik extra risico op gewichtstoename en die heb ik toch maandenlang weten te beperken tot ik een medische ingreep moest ondergaan. Dat terwijl je thuis zit de verleiding tot snacken veel groter is.

Ik heb ook duidelijk aangegeven dat ik neutraal de zaak in gegaan ben. Ideaal bestaat niet nee en dat zal ik ook niet pretenderen. Maar er werd duidelijk door beide personen gezegd of zelfs beloofd dat er een fijne werkplek gezocht zou worden. Puur als autist is mijn fout dus dat ik dat te letterlijk opneem.

Maar dat heb je als autist en als je dat als uitvlucht of excuus wilt lezen het zij zo. Ik kan daar niet veel aan doen. En ik ben ook meer dan bereid te accepteren dat ik in mijn huidige werk heb gefaald al dan niet vanwege die prikkels.

In mijn ogen is een andere werk plek met extreem veel prikkels dan niet de oplossing. En dat is niet zeuren van mijn kant maar dat gaat letterlijk niet. Hoe positief ik ook in het leven sta sommige dingen daar is geen positieve spin aan te geven.

Falen is inderdaad onderdeel van het voorruit komen. Ik wil niemand enablen verder maar ik denk dat het voor ons moeilijk inschatten is in hoeverre het gedrag afkomstig is vanuit zijn eigen omschreven ziektebeeld. Ik denk daarom dat het hoog tijd is om dat door professionals te laten beoordelen en dat daarbij de beperkingen worden vastgesteld. Zonder dat is het eigenlijk schieten met hagel

Precies dat. Ik zit er al 20 jaar. Dat KAN gewoon niet als mijn werk van meet af aan niet goed was geweest. Ik ben zelfs aangenomen na een werkstage. Probleem is dat de laatste 3 jaar zeker een aaneenschakeling is van werkzaamheden en daarbij horende overlast.

De HSP maakt dat ik daar slecht tegen kan en daar kan ik niet veel tegen doen. Het autisme helpt ook niet echt omdat ik vind dat het niet hoort dat je als kantoormedewerker last hebt hebt van bouwvakkers/schilders whatever.

Dat vind ik nu eenmaal. Het ergste wat ik een ander kan doen is overlast veroorzaken. Ik luister graag naar heavy metal maar ik zou nooit van een ander verlangen dat die meeluistert. En ik snap dat ze het niet bewust doen maar toch.

De ironie is weer dat die mensen geen probleem hebben met zulk geluid. En ja soms wou ik dat ik dat ook kon maar helaas.

Ik vind overlast hebben van omgevinggeluid geen rare klacht. Ik kan mezelf ook moeilijk concentreren in een rumoerige ruimte. Het ligt eraan wat voor werk je doet en als je extra gevoelig bent voor dit soort dingen kan ik begrijpen dat je daar overladen van kan raken en dat het op een gegeven moment voor afbraak kan zorgen. Je kan dan in een situatie terecht komen waarin je niet voldoende ruimte en tijd hebt om je te ontladen. Voor ons is moeilijk in te schatten hoeveel herstel jij daarvan nodig hebt. Maargoed dat begrip zal je eerder vinden bij een specialist dan hier. Ik denk wel dat er goede oplossingen voor te bedenken zijn waardoor de overlast voor jou minder wordt en je dus ook minder behoefte zal hebben aan ontlading. Misschien is dat inderdaad oordoppen oid. Dat is wel een oplossing die ik persoonlijk zou accepteren.

Jarenlang last van aambeien. Mensen schromen ook niet om alles maar te delen zie ik

Precies dat. Ik ken mezelf goed genoeg dat ik weet wat geluid/afleiding kan doen. Als ik thuis een Excel bestand bij werk van een verzameling en ik moet iets moeilijks doen dan zet ik de stream/DVD/Blu-Ray ook even op pauze omdat ik me extra wil concentreren.

Een paar jaar terug had ik last van schilderwerkzaamheden van een medewerker in een hoogwerker die dacht dat die Homer Simpson was.



En dat de "hele" dag lang. Nou ja hele dag, als ik begon waren de schilders er niet en tegen 15:00 was het fietsie. 😶‍🌫️ En dat was ver voordat ik zelf earbuds had aangeschaft. Toen was ik na zo'n week ook een halve zombie in het weekend. Voor iemand die niet weet hoe dat is, is het ook lastig oordelen.

Oordopjes zijn zeker een oplossing maar goed dat gaat misschien ook niet een hele dag. Misschien halve dagen maar goed zonder eerst zo'n onderzoek kan ik daar nog niet veel over zeggen.

Alternatief zou misschien jezelf afkeuren en ziek laten verklaren. Maar ik zou dit als een laatste optie zien en in het geval als het echt moeilijk wordt om iets te vinden. Geeft aan de ene kant wel rust. En dat mensen erover zouden klagen, is helaas iets dat deze mensen niet zullen begrijpen. Want uiteindelijk ben je geboren en zit je met dit soort dingen. En dit zijn niet dingen waar je van geneest(autisme en HSP). Het enige wat je eraan kan doen, is ermee leren omgaan. Maar ook dat moet van beide kanten(zowel bedrijf als jij). En ondanks dat er mensen(zoals jij) wel zin hebben om te werken, kijken bedrijven helaas anders.

De reacties van anderen laten helaas wel het beeld van realiteit zien. En dat is dat bedrijven inderdaad minder zin hebben om een persoon die "ingewikkeld" is, binnen te halen. Tegelijkertijd houden veel instanties/bedrijven gespecialiseerd in werk, weinig rekening mee met vacatures/werk die goed kunnen afstemmen op autisme en/of HSP. Want veel bedrijven willen alleen mensen hebben die gewoon gaan werken, het werk doen en dat de dag verder gaat. Daarom dat je mensen krijgt die dan voor jou vacatures zullen invullen terwijl je afvraagt "Is dit wel iets voor mij?". Voor dit soort dingen kan je beter plekken vinden zoals uitzendbureaus die ook voor mensen met autisme focussen, omdat ze dan vacatures kunnen hebben die daarin afstemmen en ook daarin gespecialiseerd zijn.

Of je moet de juiste mensen hebben die met dit soort problematiek(autisme, adhd etc.) kunnen omgaan(jobcoaches, mensen die de problemen begrijpen en daarin kunnen helpen). Maar de verwachting is altijd dat jij als persoon het zelf moet uitzoeken. En dat is het probleem. Want mensen met autisme neigen meer naar vastigheid en zijn minder flexibel met veranderingen. Als ze eenmaal goed zitten, dan werken ze goed. Als ze niet goed zitten, dan gaat het erg tegenwerken. Daarom dat ontslag of verandering van baan een klap kan aanvoelen, omdat het een verandering zorgt en ze dus moeten aanpassen(wat extra werk is). En inderdaad. De twijfels die je hebt, zijn misschien angst(misschien ook vanwege jouw autisme omdat je in een verandering komt). Maar je moet je ook afvragen of dit hetzelfde was toen je bij je vorige werk werd geïntroduceerd(als in dat ze jou de werkplek lieten zien en dat jij moest beslissen om daar te werken). Want als dat niet zo was, dan zegt het wel iets over wat je in deze nieuwe werkplek voelt.

Zorgen kan je altijd aangeven. Want natuurlijk zullen ze je pushen. Maar tegelijkertijd moet je ook duidelijk maken dat niemand zit te wachten op een nieuwe werknemer wat na een (korte) tijd zich vaak ziek meldt of uitgeschakeld is omdat hij erg geprikkeld raakt. Want realiteit is gewoon dat veel bedrijven daar ook niet op zitten te wachten. Ondanks dat je instanties hebt die mensen proberen te pushen voor werk(vanwege UWV e.d.).

In ieder geval zou ik wel professionele hulp gaan zoeken. Psycholoog e.d. om in ieder geval een diagnose te krijgen. Want met "ik heb misschien dit" gaat niet helpen. Je moet iets op papier hebben waar het duidelijk staat. Niet omdat je een label hebt. Maar dat je een bevestiging krijgt van dat je iets hebt en dat het ook zo is(of dat het aan iets anders ligt). Later als je ook met een psycholoog van andere instanties(dan heb ik het over UWV, werkpsycholoog etc.), dan kan je de informatie nog meenemen als bewijs wanneer ze dit willen zien. Ook kan je verklaren waarom je in bepaalde gevallen minder goed kunt functioneren zodat er rekening gehouden kan worden(dus vanwege HSP kan je erg geprikkeld raken door geluid, dus moet er rekening worden gehouden dat je niet in een omgeving werkt waar je zwaar geprikkeld kan raken). Maar het is ook hoe bedrijven het zien zitten(dus als je ook een plek vindt, dat ze daar rekening mee houden). Want er zijn helaas niet veel bedrijven die echt een open ruimte bieden voor veel gevallen. Daarom dat er vaker wordt verwezen naar vrijwilligerswerk. Want dan ben je in die zin "bezig". Kan je natuurlijk "leren en doorgroeien". Alhoewel ik een wassenneus vind(want laten we eerlijk zijn, je gaat niet doorgroeien naar een manager functie als je schoonmaker bent. Je moet dan vanuit jezelf een studie gaan volgen. Maar als je zo gaat denken, dan kan je ook afvragen waarom je dan schoonmaker als werk moet doen als je dan volledig in een studie kunt focussen? En uiteindelijk is het ook wat je liever hebt. Iets waar je op gemak zit, maar met minder geld. Of ben je zo'n iemand die ook een leven wilt bouwen. Want bij deze mensen gaan weer kijken waar vooral het geld is. Of dat een hogere functie is, of werk waar er meer te verdienen valt zoals de bouw). Maar dat is weer het probleem met "zelf uitvogelen".

Mijn persoonlijke mening. Misschien ook wel goed dat je hierover openlijk wilt zijn. Het is natuurlijk de Emotionele steun-topic. Maar als ik eerlijk ben, vraag ik mij of het delen van dit soort zaken wel zinvol is. Het is niet alsof je het antwoord bij mensen zult vinden. Uiteindelijk moet je het zelf uitzoeken.

Bedankt Xor.

Nee uiteindelijk moet ik het zelf uitzoeken maar raad helpt me wel het juiste pad te vinden. Afgekeurd worden is wel de laatste optie waar ik naar zoek want dat wil ik uiteraard ook niet. Ik wil ook werken want met werk komt het gevoel dat je jezelf nuttig maakt en dat is een euforisch gevoel.

Het is helaas zo dat er bij het bedrijfsleven of in de maatschappij in het generaal gewoon te weinig aandacht of begrip is voor mensen met HSP. Alsof het iets is wat je kan uitzetten of genezen. Het beste wat je kan doen is een diagnose krijgen van hoe erg het is en er zo goed mogelijk mee omgaan.

Ik heb regelmatig last van een figuur die het gras maait naast mijn flat. Iedereen mag meegenieten van die kolere herrie terwijl hij lekker gehoorbescherming draagt. Maar goed als ik dan nog geen boodschappen heb gedaan pas ik mijn planning wel aan (lastig voor een autist maar goed) en ga ik dan de boodschappen ronde doen.

Als iemand denkt dat het geen zin heeft, plaatsen ze het hier niet. En mogelijk trek je er mensen op af die in een soortgelijke situatie zitten of hebben meegemaakt.

Daarnaast kan het gewoon ook lekker voelen om je verhaal kwijt te kunnen. Vroeger had je daar een dagboek of een schriftje voor, tegenwoordig internet.

Ik bekijk dit uiteraard van een afstandje, waarbij ik enkel de beschikking heb over summiere informatie (namelijk hetgeen ik hier lees). Dus ik realiseer me dat ik wellicht verkeerde conclusies trek.

Dat je momenteel in een lastige positie zit is evident en dat je dat niet zomaar opgelost krijgt ook. En toch - want ook nu omschrijf je weer een aantal kwalen / aandoeningen waardoor je niet goed in staat zou zijn om iets te kunnen doen - als je het nou meer probeert te bekijken vanuit hetgeen je wel lukt en / of hetgeen je wel leuk vindt, zou dat het niet wat makkelijker en plezieriger maken?

Wat me overigens opvalt, is dat je alles keurig 'op papier' weet te krijgen. Je schrijft netjes, grammaticaal ook juist. Dat kan ik moeilijk rijmen met 'dozen vouwen' of andersoortige activiteiten Dat lijkt misschien een lekker rustige zonder afleiding, maar is dat niet ook een beetje geestdodend werk? En gaat een dergelijke 'vlucht' je uiteindelijk niet juist in de weg zitten?

Ik lees nu pas het relaas van Xor. Erg mooie toevoeging in dit topic. Ik denk ook zeker dat het goed is als je in contact komt met een psycholoog. Dit kun je gewoon regelen met de huisarts, heb ik vrij recent ook gedaan. Dat is niets om je voor te hoeven schamen.

En toch, en toch, probeer te werken aan een positieve benadering. Dat scheelt uiteindelijk zó ontzettend veel. Een mens is namelijk ook heel goed in staat om zichzelf de vernieling in te helpen, puur door eigen negatieve gedachten.

Waarbij ik echt snap dat dat erg lastig is, nogmaals, het is voor mij super makkelijk om dit zomaar eventjes over een ander te typen.

Geloof me dat ik altijd van het positieve uit ga of positief in het leven sta.

Maar dat is soms heel lastig. Even ter info de schilderwerken waar ik aan refereer zijn zo'n 5 jaar geleden (in me er niet precies op vast hoe lang) gedaan door een schilderbedrijf en nog geen 3,5 jaar later moesten die opnieuw. Terwijl buitenwerk zo'n 7 tot 9 jaar mee hoort te gaan. Dat is nogal deprimerend zeker omdat het gewoon onderhoud is en niet iets dat tot een verbetering leidt. Want dan heb ik er al wat meer begrip voor.

Heb vanaf het begin dit besef heel goed gehad want anders ga ik vanuit stress of depressie mezelf vol vreten en dan ben ik nog verder van huis.

En ik kan het verhaal ook alleen maar vanuit mijn kant vertellen waardoor bepaalde informatie misschien vergeten wordt (onbedoeld uiteraard want ik wil een zo volledig mogelijk verhaal neerzetten) of bepaalde aspecten wat "overdrevener" neergezet worden.

Zoals ik al zei ik heb dossiers geschoond want inhoudt dat je dossiers door moet lezen en eruit halen wat per se bewaard moet blijven. Ik heb ook een brede interesses en een gemiddelde intelligentie. Het werk wat ik deed was een afwisseling van verschillende taken en soms is het even fijn om het verstand op 0 te zetten en gewoon lekker wat simpel werk te doen.

Ik snap dat het mij een tegenstrijdig persoon maakt. 🤔

Maar de hele tijd simpel werk doen nee dat lijkt mij ook echt niks en het is ook zeker oplossing.

Niet op Lebberrr letten. Als hij managementervaring heeft zit er geen greintje menselijkheid in.

Ook dit vind ik weer heel normaal en niet tegenstrijdig. Complex willen afwisselen met simpel is normaal. Het is mooi als je een functie hebt met die afwisseling. Ik heb zelf takke complex werk, wat continue in beweging is en veranderd. Ik zou sommige dagen ook wel graag hersenloos wat doosjes willen vouwen of pakketjes rondbrengen of wat dan ook. Is heel normaal wat mij betreft. Denk dat we ons in deze samenleving beter kunnen afvragen waarom je beroep dag in dag uit hetzelfde moet zijn. Sommige werken hun lichaam kapot, andere werken zich geestelijk een burnout in. Constant die grind op bepaalde aspecten en dan altijd maar dat gezeik van 'managers' over 'productiefactoren' enz. Ik begrijp dat er wat verdiend moet worden maar tegenwoordig ligt de lat wel dusdanig hoog dat je altijd moet rennen om die te halen. Het zou niet zo moeten zijn dat je je priveleven dusdanig moet inrichten dat je genoeg energie over moet houden om die veeleisende baan te kunnen doen. Helaas is dat in de realiteit vaak wel zo. Waardoor je dus eigenlijk alleen maar bezig bent met werk.

Fijn dat je het zo begrijpt en ik sluit me er volledig bij aan.

Je hoort van mij niet dat ik niet wil werken of wat dan ook. Uiteraard moet dat omdat je tenslotte ook geld wil verdienen om een beetje te kunnen leven of omdat je jezelf nuttig wil voelen. Dat gevoel telt voor mij ook heel erg.

Maar dat moet niet ten koste gaan van jezelf en dat is soms wel een probleem. Je moet niet met tegenzin naar je werk gaan en aan het eind van de dag denken "Het is weer voorbij." Je moet voldaan weer op de fiets/in de auto/trein stappen met nog genoeg energie voor de avond.

Van een vorige leidinggevende moeten wij als archiefmedewerkers zelf grote archiefbestanden verhuizen en met zware rolcontainers aan de zeul. Puur uit collegialiteit naar mijn collega's toe heb ik daarmee gehlopen wetende dat (een van de redenen dat ik een indicatie heb is een zwakke rug) het voor mijn rug dus niet goed is. Sindsdien kan ik last krijgen van mijn rug als ik iets til wat ook maar enigzins te zwaar is.

Iets wat voorheen nooit het geval was. Op die manier wordt er misbruik van mensen gemaakt want die leidinggevende dacht ook "van wat kan mij het schelen". Terwijl ik zoiets heb van ik zou daar een blik verhuizers voor open trekken want als iemand door de rug gaat is de ellende niet te overzien. Zelfs als asshole boss zou ik dat zo doen want ik wil niet iemand moeten vervangen en door blijven betalen als die ziek thuis is.

Mijn huidige werk heeft genoeg afwisseling dat het leuk is wat ook wel blijkt want ik doe het al 20 jaar. Ondanks de echt ranzige koffie. 🫣 Ok ik geef ook toe dat het met mijn issues lastig is ander werk te vinden en daarom heb ik ook nooit gezocht maar ik heb het over het algemeen echt naar mijn zin daar.

Goed dat je je verhaalt deelt Bigds9fan. Ik heb er verder niet zoveel aan toe te voegen maar ik heb wel een paar goede (en minder goede) reacties gezien, ik hoop dat je er iets aan hebt. Probeer positief te blijven kijken, dan heb je de meeste kans om een goede uitkomst te zien.

Dank je. Ik heb ook het hele traject een positieve attitude gehad en pas na afgelopen donderdag zit ik even in een dip. Maar dat bevestigd voor me dat ik er wat aan moet doen en daar ben ik mee bezig. En dat neem ik stap voor stap.

😹

Prima als je dat vindt, maar dan wel met een beetje onderbouwing graag.

Typische manager reactie