[..]

Nah, heb je toch mooi een halve Marathon voltooid!
Gepost door: Vloetje op 12-03-2026 18:56

Maak er maar een kluich in de juichhoek van, want weet het anders ook niet kwijt te kunnen;

Vandaag met één van de katten naar de dierenarts gegaan, want het zat mij de afgelopen weken niet zo lekker dat ze zoveel water drinkt en constant in de hal zat te schreeuwen onderaan de trap. Ze deed dat wel vaker, maar nu werd het gegil zo hard dat we er dol van werden. Dan loop je met haar mee om te kijken naar het bakje water, maar die was al vier keer voorzien van vers water. En als je er naast gaat staan, kijkt ze me aan of ík gek ben.

Enniewees, al gespiekt op internet wat het zou kunnen zijn en het kon varieren van iets aan de schildklier, of aan de nieren, of hoge bloeddruk. Allemaal op te lossen met medicatie of dieet, maar bij de nieren zou het alleen nog levensverlengend zijn. En dat deed mij wel zeer. Wetende dat je er niks meer aan kan doen en dat je over de laatste jaren (zo rond de max 3) afscheid moet nemen. Dus ik deed haar al in het mandje of het een kist was en stond klaar om te vertrekken.

(Image)

Als ik het mandje wil pakken, staat haar broer allemaal te trekken aan het deurtje, en hard te mauwen of hij nattigheid voelt. Zit het alleen maar moeilijker te maken om te vertrekken. Als ik door de voordeur ben, kan ik hem nog horen. Met de rit zat ik met een brok in mijn keel en alleen maar te denken hoe ik het slechte nieuws aan de kinderen moet brengen. Want van de twee die we hebben kwam deze wel de meeste kopjes halen en tegen je aanliggen. Toen ik aan was gekomen bij de dierenarts voelde ik de tranen in mijn ogen komen en had de zenuwen of ik voor een eigen uitslag moest gaan. Ik zat daar vervolgens in de wachtruimte, kooitje op schoot, lieve woordjes fluisteren dat het goed komt (zullen bij de balie ook wel gedacht hebben wat er nou weer was binnen gekomen; Enorme vent, volle gezichtsbeharing, zit daar met vochtige ogen te zachtjes te praten tegen zijn kat).

Ik kon verder gaan en bij de dierenarts mocht ik uitleggen wat er aan de hand was. Terwijl ik begon met praten brak mijn stem, maar ma wat schrapen deed ik effe stoer uitleggen dat het mormel allemaal loopt te janken constant zeurt om drinken. De dierenarts keek in het bekje; geen ontstekingen. Voelde aan haar schildklier; Niet opgezet. Luisterde maar het hartje; Normaal. Toen ik begon over jaar gewicht dat ze best veel was afgevallen in de afgelopen weken, zei de dierenarts dat dat best normaal was. Volgens het boekje was ze 100 gram aangekomen, en dat is ter verhouding van een mens 1kg. Niets om je zorgen over te maken. Ik stond helemaal opgelucht aan de tafel en vroeg toen hoe het komt dat ze dan zo zit te schreeuwen door het huis.

'Tsja'. Zegt hij dan. 'Toch een vorm van aandacht trekken.' Met dat advies mocht ik 60 euro aftikken bij de balie met als diagnose; Aandachtstekortstoornis. Dus op de terugweg kreeg ze even te horen dat ze dat debiele gemauw maar lekker doet als we werken zijn.

Mijn klaag: Dat het 60 euro heeft gekost en weer een strook grijsen haren aan zorgen heeft gegeven. Maat een juich dat er niks met mijn kat aan de hand is.
Gepost door: DaggieWaggie op 17-03-2026 18:00

https://www.ad.nl/krimpen-aan-den-ijssel/populaire-vogel-pino-na-dagenlange-zoekactie-teruggevonden~a8878bf0/

Pino is terecht!
Gepost door: Bigds9fan op 20-03-2026 03:29

Nou Daggie, gelukkig maar! Ik herken het heel erg, dus fijn dat de klaag is dat het alleen maar geld heeft gekost. Nu gewoon heel veel knuffelen tot de kat bedenkt dat dit ook weer niet de aandacht was die ze wou.
Gepost door: MaryAnn op 17-03-2026 19:10

Ik ben heel blij voor je dat er uiteindelijk niks met poekie aan de hand bleek te zijn.
Je verhaal lezende, gleed ik in gedachten af naar het moment dat we met Toontje (een van mijn katten) naar de dierenarts gingen. Die moesten we helaas in laten slapen en ik was bang dat jouw verhaal ook die kant op zou gaan. Gelukkig voor jou niet.
Gepost door: Xenomorph op 18-03-2026 07:46

[..]
Heeft ze ook veel gehad. Niet lang boos op geweest. Misschien komt het door de diagnose, maar lijkt wel of ze nu extra kwiek is.

(Image)Hier dan weer niet, maar ze ligt er rustig bij.

[..]
Dank je. En herkenbaar. Je zit toch te zenuwen op weg of alles wel goed komt. Ik heb het in mijn hele leven, gelukkig, nooit meegemaakt om die keuze te moeten maken om een dier in te laten slapen. Bij mijn ouders zijn alle katten op een natuurlijke dood gestorven. Oop 2 na die we nooit meer hebben terug gezien. We woonde bij de polders met een drukke weg, dus grote kans dat ze zijn verdronken of aangereden. Meeste in de tuin onder een struik of in een doosje bij de kachel. Maar je huisdier in laten slapen lijkt mij toch één van de verschrikkelijkste dingen in je leven om te doen.
Gepost door: DaggieWaggie op 21-03-2026 09:23

Nou hier heb je een virtuele *knuffel* dan
Gepost door: Crazymax op 21-03-2026 14:33

Juich: Woon voor het eerst op mijn zelf, gister verhuist. Lekker mijn eigen appartement!
Gepost door: Hinade op 22-03-2026 20:14