@Dracquiteur Dankjewel. leuk om te horen.
Nou ik scrolde door de pagina heen en zag dat ik al fanatiek bezig geweest was in het topic.

@Bigds9fan helemaal eens, zo sta ik er ook in.

Eindelijk. Nu de DLC nog...

Jaaaaren terug Silent Hill Downpour uitgespeeld op de ps3. Na een paar Youtube filmpjes kreeg ik weer zin in het sfeertje van dit spel. Erg vermaakt met het eerste gedeelte van het spel, heerlijke sfeer, wel beetje stotterig. Toen ik eenmaal de stad uit was en in het gevangenis gedeelte terecht kwam merkte ik dat ik de interesse verloor. Dit had ik de vorige keer niet perse. Ik heb ervoor gekozen om het laatste gedeelte via Youtube af te kijken. Merkte dat ik er tegenop keek om het af te maken.

Nu bezig met Killzone 2 op de ps3. Aangekomen bij chapter 4. Gaaf spel, besturing misschien niet helemaal soepel maar te doen. Qua graphics gewoon vet voor een ouder spel.

Op dit moment de Series S aan her updaten om weer eens een carriere te starten met EA FC 26.

Demon Slayer: Kimetsu no Yaiba - The Hinokami Chronicles 2 op de Switch 2.

Vorige jaar bij aanschaf van de Switch 2 deel 1 gehaald. Deze was toen in de aanbieding in de e-shop. Was leuk voor naast Mario Kart destijds. Nu deel 2 uitgespeeld.

Ik heb de anime ook gezien en omdat deel 1 beviel ook dit deel gespeeld.
Moet zeggen het doet niet veel anders dan deel 1. Plus ga ook wel lekker op af en toe een anime game zoals een dragonball game of vroeger de naruto ultimate ninja/storm games. Zou het een guilty pleasure noemen.
Je hebt hierin een story mode waarin je 3 story arcs doorloopt. De entertainment district arc tot en met de Hashira Training arc. Het is echter meer cutscence kijken (lees verhaal van de anime kijken), klein stukje door beperkt lineair pad lopen met collectables verzamelen, gevolgd door een gevecht. Het draait immers om het vechten en dat is best wel lekker. Vond dit deel wel de ai en de moeilijkheid ervan flink op vooruit gegaan. Om alles op S-rank te halen moet je, zeker tegen het einde, echt wel je best doen. Je moet nu echt wel je character en de combo's daarvan wel beter doorhebben en onder de knie krijgen. Daar waar in deel 1 je gewoon dezelfde enkele aanval kon doen en je dan op een gegeven moment een S-Rank behaalde. Minpunten van de mode zijn dat sommige stukken uit de anime te kort benoemd worden en achtergrond info van bepaalde karakters geskipt wordt. Dat maakt het net wat minder interessant, minder begrijpelijk en minder meeslepend. De kleine tussen levels waarin je kan lopen in een klein gebiedje en dingen kan verzamelen, voegt los van opvulling niks toe. In deel 1 had je hier ook nog kleine arena gevechten tegen random demonen. Dat hebben ze hier eruit gehaald, waardoor het erg karig is geworden. Ook zijn de Quick Time events verminderd ten opzichte van deel 1. Vond dat wel jammer, want tijdens deel 1 kon je als je een belangrijke vijand versloeg lekker mee klikken en dat trok mij toch net wat meer in de conclusie mee van zo'n gevecht. Moet wel zeggen de animatie van sommige scene's echt wel eer doen aan de anime. Dan zie je bepaalde shots en dan denk je, dit zou er zo uit kunnen komen.
Verder heb je ook een Path of The Demon Slayer mode waarin je in 6 belangrijke gevechten het verhaal van deel 1 mee krijgt. Op Hard mode en dan S-Rank krijgen moest ik net weer een stuk beter de combo's etc. van de karakters onder de knie krijgen en bepaalde combo's en patronen van de vijanden. Ben geen fighting game speler, sterker nog ben er normaal helemaal niet goed in, maar hierdoor had ik voor het eerst bij zo'n type game dat ik echt bepaalde karakters die ik leuk en lekker vond spelen qua combo's onder de knie kreeg en wou krijgen. Wel op casual niveau natuurlijk .
Bij de Training Paths kan je collectables verzamelen die in een groot hexagon liggen. Om daar te komen moet je elke keer een x aantal personages verslaan. Het was nogal grind achtig opgezet.
Echter omdat ik bepaalde combo's onder de knie wou krijgen van bepaalde personages heb ik dit als soort training mode gebruikt. Dan gewoon combo's oefen en door van gevecht naar gevecht te gaan kijken wat wel en niet lukt. Om zo stukje bij beetje net wat beter te worden met een bepaald karakter. Kwam daardoor gewoon in een hele lekkere flow terecht tijdens het spelen.
Je hebt ook nog een survival mode om je skills te testen. Dan kan je 5, 10, 15, en ook een keer max 100 vijanden achter elkaar verslaan. Die van 100 vond ik een beetje te gortig en ook geskipt.

Al met al heel erg vermaakt met de game en vooral de combat. Deze zit echt beter in mekaar dan je op eerste gezicht zou zeggen. Misschien was dat bij deel 1 ook wel, maar toen viel bij mij het kwartje niet. Maar nu door net wat meer uitdaging in de eerder modes wel. Game is verder niet heel speciaal en redelijk kort en recht toe recht aan.
Maar het was voor mij gewoon een keer heerlijk combo''s oefen en eruit gooien. Dat is precies waar een fighting game toch soms om draait.

Yakuza Like a Dragon uitgespeeld in 76 uur en 45 minuten. Heerlijk avontuur waarin ik veel te veel extra meuk heb gedaan voor achievements of omdat het kon goed verhaal wat tussendoor een kleine twist krijgt, waar ik eerst op afgeknapt ben. Later blijkt deze gekkigheid goed mee te vallen en blijft de serieuze toon staan. Niet geschikt voor kids, maar speelt heerlijk weg voor de papa's (en mama's).

The Godfather 2 (ps3)

Was het goed? Nee, maar wel lekker vermakelijk. Even verstand op 0% en alle bedrijven overnemen

Dkc tropical freeze op de switch (2), eindbaas verslagen en ga nu voor alle kong en puzzel stukjes. Leuke uitdagende platformer.

Ik had dk country returns al op de wii uitgespeeld incl kong en puzzelstukjes + de extra levels, beide zijn erg vermakelijk.

👇

Senua's Saga: Hellblade II op de XBOX Series X

Vorige week in een paar sessies uitgespeeld.

Had 2 jaar terug eerst deel 1 gespeeld (die was toen in de aanbieding) om te proberen of deze serie wat voor mij was. Die heeft mij ver boven verwachting vermaakt destijds. Sommige scenes en delen van het verhaal zijn mij gewoon tot op de dag van vandaag bij gebleven. Het was in ieder geval een unieke ervaring. Vooral het verhaal, wat Senua allemaal had meegemaakt in haar leven met haar familie, de trauma's die ze heeft en het recente verdriet om een geliefde. Vervolgens de psychoses die ze, op basis daarvan, ervaarde tijdens haar reis zorgde voor een visueel sterke ervaring waardoor het voor mij een meeslepende gewaarwording werd. Ook de payoff op het eind was mooi gedaan.

Dus met hoog gespannen verwachtingen eindelijk aan deel 2 begonnen. De impact die deel 1 op mij maakte heb ik bij deel 2 zelden beleeft of gevoelt. Komt misschien grotendeels omdat ik deel 1 zo onverwacht tof vond, dat ik erg hoopte dat deel 2 hetzelfde of meer zou gaan doen. Ook bepaalde thema's uit deel 1 keren niet of nauwelijks terug. Misschien verwachte ik gewoon meer van hetzelfde als deel 1.

Echter verhaal technisch gezien klopt het wel waar deel 2 de draad weer oppikt. |||Spoiler||| Want in deel 1 heeft zij namelijk haar meeste angsten overwonnen/achter zich gelaten |||Spoiler|||. Senua is nu zelfverzekerder en gaat op reis om de mensen van haar stam die tot slaaf gemaakt zijn terug te halen en de slavenhandelaar te stoppen. De game is 6 hoofdstukken lang. De eerste 3 zijn zeer kort en voelen meer als een lange opzet en intro naar de laatste 3. Was in 2 a 3 uur hier al doorheen. Gelukkig duren de andere hoofdstukken iets langer. Hierin komen de psychoses wat meer naar voren, vooral het einde van hoofdstuk vier dacht ik: ‘o de game komt eindelijk opgang’. Vervolgens bleek niks minder waar te zijn. Want hoofdstuk 5 en 6 zijn qua opzet een exacte herhaling van 4. Loop een lange passage door. Je komt iets te weten om de vijand te verslaan. Hoop visueel spektakel en vijand is verslagen. Ook het op einde van de game was het onduidelijk en te kort door de bocht benoemd van wat Senua nou precies had geleerd dit avontuur. Kortom de payoff werd niet goed uitgevoerd vond ik. Ook de stemmen en psychoses voelde minder indrukwekkend en goed gebruikt dan in deel 1.
Wel alle collectables verzameld, al zijn het er niet heel veel. Die hebben nog korte leuke mythologische verhalen. Was in deel 1 dacht ik ook. Toffe kleine toevoeging.

Denk dat de insteek van deel 2 gewoon anders is.
In deel 1 worstelt Senua erg met zichzelf en in deel 2 worstelt ze meer met de narigheden in de wereld en hoe die impact op haar hebben. Deel 2 voelt denk ik ook wat meer gegrond qua verhaal en opzet en werkt daarom wat minder goed voor mij.

Zelden gehad dat ik een tweede deel zoveel minder vond dan zijn voorganger. Zag na het eerste deel veel potentie en dat is er bij deel 2 totaal niet uitgekomen. Zal veel met de setting en richting van een gegronder verhaal te maken hebben denk ik.
Voelde nu meer als een walking simulator met visueel mooie momenten dan een uniekere ervaring die deel 1 ervan wist te maken met hetzelfde principe.
Misschien kan iets qua ervaring toch vaak maar 1 keer echt goed indruk op je maken en echt impact hebben. Bij de tweede keer is dit helaas vaak al minder en al een trucje geworden.

Desalniettemin heb ik mij er wel mee vermaakt. Ik hoop toch stiekem wel op een derde deel.

Absolum. Kort, maar erg leuk. Die krijgt nog een paar runs erbij.

Yooka-Replaylee (PS5)
Vorige week de platinum gehaald. Was erg vermakelijk en speelde lekker weg, maar wat is die eindbaas een vervelende vergeleken bij de rest van de game. Ik moest er even goed voor gaan zitten en een tiental pogingen doen, maar daarna wel gehaald. Ik zou alleen prima snappen dat mensen hier afhaken. Afhaken kan ook bij de Kartos challenges, maar die komen vaker doordat je niet op tijd de juiste knop raakt dan dat het gewoon ontzettend moeilijk gemaakt wordt. De game is wel een stuk toegankelijker dan het origineel (Yooka-Laylee) en is daardoor voor een breder publiek geschikt.

En de platinum:

International Laylee Day
Collect every trophy in the game.

Clair obscur expedition 33. met 51 uur op de teller redelijk veel side content gedaan voor ik naar de eindbaas ging. Maakte de eindbaas wel wat makkelijk maar dat vond ik niet zo erg. Man man wat een game wat een game. Vet verhaal heerlijke gameplay (lekker pittig in het begin en zeker als je niet teveel side content doet goede moeilijkheidsgraad) en wat een heerlijke wereld, leuk geschreven karakters ,moest best vaak lachen zeker om Monoco. Er zit nog wel 10 a 15 uur aan pittige content in denk ik, weet niet of ik dat nog ga doen, meestal als ik het verhaal klaar heb keer ik niet zo snel meer terug. Maar echt een hele dikke aanrader. duurde me 3 uurtjes ongv om er lekker in te komen maar toen liet het me niet meer los, enige game die ik afgelopen 6-8 weken heb gespeeld ?(alleen klein beetje zelda op de ds op vakantie tussendoor)

Wil gewoon met me hoofd nog even in het verhaal en de wereld zijn Heerlijk.

Clair Obscur echt een meesterwerk! zo genoten van die game! en ja helemaal uitgespeeld.

maar zojuist EINDELIJK. na altijd de quiten...

Zelda 2! Wat een moeilijke game is dat, echt de enemies (zeker later in de game) zijn super irritant en eentonig. maar het is me eindelijk gelukt het spel uit de spelen.. heb ik er van genoten? misschien een klein beetje

MIO: Memories in Orbit op de Switch 2

Ik had vorig jaar Metroid Dread gespeeld en het jaar daarvoor Prince of Persia The Lost Crown. Die twee bevielen zo goed dat ik wel weer zin had in een casual Metroidvania. Daarvoor het genre heel lang niet of nauwelijks gespeeld merkte ik.
Had tijdens de E3 of Summergamefest vorig jaar MIO gezien en sindsdien had ik deze al op het oog. De stijl daarvan was wat mij aantrok en dacht leuk een wat kleine metroidvania.

Nou ik heb mij achteraf wel een beetje vergist in het feit dat het een casual metroidvania zou zijn. Want heel casual is het in eerste instantie niet. Komt denk ik ook door de opzet van de game en de manier waarop je het verhaal meekrijgt. Je wordt gewoon in de game gedropt als MIO een robotje en het is van: ga maar ontdekken en platformen wat eraan de hand is en waarom alles naar de klote is en niet functioneert op het ruimteschip. Dat is niet erg, maar met het geringe aantal save points in het begin, deze breiden zich uit naarmate je er meer op de map ontdekt, werkt hier niet in mee. Zeker i.c.m. de kleine levensbalk. Dus de eerste paar keren ga je telkens dood, begin je weer bij het startpunt en ga je weer proberen een stukje verder te geraken. Zo ontdek je stukje bij beetje meer van de map en nemen je platformskills en kennis van de vijanden/omgevingen toe. Voelde beetje dat je per run beter en beter wordt. Ik kreeg zelfs een beetje dark souls vibes ervan. Dit was best even moeilijk inkomen zo in het begin. Zal ook gelijk bekennen dat ik zelf niet de beste gamer ben en ook geen souls games speel, dus dacht echt even: im way in over my head met deze game. Toen kwam ik mijn eerste bossfight tegen, moest ik de patronen van deze vijand leren kennen, anticiperen hoe ik daar op kon reageren en het was echt even pittig voor ik het door had. Ben ook veel doodgegaan. Maar ik had elke keer wel zoiets van: ik denk dat ik deze wel kan verslaan. Dit ligt wel net binnen mijn skill level. Uiteindelijk gewonnen en verder gegaan met platformen. De game stimuleert je wel om telkens geleidelijk beter hierin te laten worden bij elke nieuwe zone die je ontdekt. Dat doet het wel goed. Toen opeens viel het kwartje.
Toen was het heerlijk edoch uitdagend platformen, zelfs door de moeilijke stukken (zoals de crucible op het einde) en keek ik telkens uit naar de volgende bossfight om deze te ervaren en overwinnen.

De stijl is mooi van de game hetgeen wat mij ook in de game aantrok. Echter wordt het een beetje overdreven van kijk hier een mooie omgeving of setpiece en hier nog een. Alles is dan een beetje mooi. Het zorgt er zo voor dat het zijn charme verliest. De omgevingen voelen op een gegeven moment zelfs eentonig worden als je een tijd de game speelt. Dat terwijl de eerste indruk was dat het doet mooi op, maar tegelijkertijd nooit heel uniek voelt. Verder het verhaal krijg je zijdelings mee al gaandeweg als je de game speelt. Dat vond ik jammer, want het is soms niet echt helder uitgelegd wat er nou precies is gebeurt en hoe alles zit. Dit had wat meer op de voorgrond gemogen, want dat zou je wat meer motivatie hebben gegeven om de game door te spelen en echt alles te willen ontdekken. Tegen het einde als het verhaal je duidelijk is vond ik het jammer dat dit niet was gedaan.
De map laat ook niet altijd duidelijk zien hoe een omgeving in elkaar zit. Soms is het een stuk ingewikkelder om door een gebied heen te komen en laat de map gewoon een open zone zien. Wat meer duidelijke paden laten zien hierin was fijn geweest, want soms wist ik in een bepaald gebied niet hoe ik nou precies er doorheen of naar boven moest komen.
Misschien miste ik ook wel een beetje herkenbaarheid in de opzet van de map. Waar ik in Metroid Dread en The Lost Crown op een gegeven moment precies wist waar ik was op de map omdat ik er tig keer had gelopen, alles had ontdekt en het logisch was ingericht bleef alles bij MIO niet echt hangen en moest ik telkens kijken van waar zit ik nou ook alweer.

Ook alle collectables verzameld wat wel loont, want je krijgt zo naast meer health zo ook bepaalde modifiers. Hiermee kun je meer damage doen met je laatste slag, met een grab een extra slag toedienen, met zweven passieve damage doen en als je geraakt wordt licht ontploffen etc.. Ook zijn er modifiers voor de passieve vaardigheden zoals: laad vlugger je energie op of dat je gratis kan helen bij een bepaald punt, of je dodge window kan uitbreiden etc. Dit tezamen zorgt er wel voor dat je tijdens het platformen met een bepaalde built kan spelen en tijdens de bossfight ook bepaalde builds kan maken en uitproberen wat voor jou het best werkt per boss. Vond ik een erg frisse toevoeging en had ik bij mij weten niet vaak gezien in dit soort games.

Aan het eind van de rit blijf ik wel een beetje een haat liefde verhouding hebben met de game. Ik kwam voor de stijl en een leuke casual platform ervaring. Nou bleek het een meer uitdagendere ervaring te wezen dan ik verwacht had. De stijl vond ik achteraf toch niet special meer, hoe je het verhaal mee maakt ook niet en de level omgeving en de opbouw van de map werken dan voor mij ook niet in zijn voordeel. Zelfs een paar keer afgevraagd van: waarom blijf ik doorspelen en wanneer begint de fun. Uiteindelijk bleef ik dan hangen voor het platformen en de bossfights wat ik echt heel leuk en tof gedaan vond. Ook de uitdaging en dat ik zo telkens beter werd en kon worden naarmate de game vorderde. Dat alles zorgde ervoor dat de game voor mij klikte.

Denk alleen dat het begin vooral erg ruw inkomen kan zijn.

Zou de game wel willen aanraden voor mensen die fan zijn van 2D platform games of de wat meer casual metroidvania's. die zichzelf een willen uitdagen.

P.S.
Voor mensen die meer metroidvania's spelen of gespeeld hebben zoals een Ori, Metroid of Hollow Knight en dergelijk.
Zijn metroidvania's normaliter wel zo pittig of uitdagend?
Want kan mij niet herinneren dat dit vroeger moeilijk genre kon zijn.
Dacht altijd dat het wat meer casual platformen was.

Metroid kan redelijk uitdagend zijn, zeker sommige basen heb ik echt een keer of 6 moeten proberen in super.metroid of samus returns. Ori is niet heel pittig maar ook niet helemaal een walk the park. Hollow knight is afzien :p

Silent Hill 2 remake

Tof! Origineel nooit gespeeld, verhaal was mooi. 9/10

Thank Goodness You're here!

Voor die paar uur was het best wel geinig.

Niet alle te lange Narative puzzle/adventure spel, doet wat het behoort te doen en heb me er mee vermaakt.
Niet alle chievo's zit een keuze op het einde en beide hebben hun eigen achievement. Geeft niets, goede reden om het over een paar jaar weer eens spelen.

Metal Slug 3 op de PC. 55 continues 🙈

Uncharted: Drakes Fortune (PS5)

Op makkelijk en zelfs dat had behoorlijk uitdagende stukken. Voor de tijd misschien een oké game maar ik hoef dit nooit weer te spelen. Op de PS3 dertien jaar geleden bij chapter 8 blijven steken. Gaat echt nergens over de hordes vijanden.

Uncharted 2 destijds op PS3 uitgespeeld en dat was gelukkig een stuk betere game. Die sla ik over in de Nathan Drake collection. Golden Abyss op de Vita was mijn tweede Uncharted en staat me bij dat die ook wel aardig is. Nog maar even zien wanneer ik deel 3 ga spelen.

Oh en waarom moeten dit soort games (Tomb Raider doet het ook) altijd op een gegeven moment |||Spoiler||| monsters bevatten? |||Spoiler|||

Uncharted Drakes Fortune.

Nooit een uncharted gespeeld en de Nathan Drake Collection was 5,95 in de PS Store.

Maar Drakes Fortune viel me vies tegen. Gedateerd, clunky controls en teveel shoutouts. Nodigt niet echt uit de rest te spelen, maar aangezien deeltje 2 zo hoog staat aangeschreven, ga ik het er toch op wagen.