Doom The Dark Ages + Revelations DLC op de PS5.

Ik had hiervoor eigenlijk nog nooit een DOOM game gespeeld. Wel ooit op de PS1 15 minuten bij een vriend, maar verder onbekend met de serie gebleven. Was rond februari in de aanbieding in de PS store voor rond de 30 euro. Online bleef die veel duurder, dus ik dacht ik waag het ermee.

Nu circa een halfjaar later eindelijk aan toegekomen en moet zeggen ben echt content dat ik dit gespeeld heb.

Als DOOM noob begonnen aan de game en ik dacht dat het je standaard First Person Shooter was ala Halo, Crysis, Gears etc. Nou ik dus L2 indrukken in het begin, kan je niet inzoomen, maar heb je een schild. Ik denk oké das even anders. Dus ik voorzichtig en defensief spelen en alleen maar knallen en cover zoeken achter dat schild, want denk moet even inkomen en dat schild zal daar wel voor zijn. Ik bleef zo de eerste vijf levels toch vaak doodgaan. Ik dacht dit kan niet de bedoeling zijn. Even gegoogled en wat bleek, je moet dus een stuk agressiever spelen. Nou dat was even omschakelen en wennen. Dus vervolgens met dat schild erin beuken, daarna schild gooien en de vijand met de kettingzaag stunnen. Vervolgens schieten en mêlee attacks doen en zo alle vijanden helemaal kapot raggen. Nou toen alles klikte werd het echt heerlijk en begon de fun. Gewoon vijanden raggen en lekker schieten. Kwam ook lekker in een flow en werd er zelfs een beetje zen van. Heerlijk hoe soms een game dat voor mekaar krijgt zeker met iets simpels als een shooter.

Alle challenges per level gedaan plus alle collectables verzameld op de maps en zo de wapens uitgebouwd. Zo unlock je dan de mastery challenges voor de wapens en moet je x aantal kills met de wapens maken. Hierdoor kreeg ik de verschillende wapens echt onder de knie en probeerde ik ook andere uit. Je hebt ook nog 3 levels waarin je een mech bestuurt en daarmee bokst tegen de demonen. Vond ik ook wel leuk gedaan zo als afwisseling.

Is het dan allemaal geweldig, nee helaas niet, maar bijna wel.
Je speelt ook 2 a 3 levels op de een draak en dan vlieg je van hoog naar laag naar bepaalde zones. Qua map indeling en waar je naartoe moet en ook het vliegen in een beperkt gebied tja.... dit werkt allemaal niet zo lekker.
Verder vond ik de balans van hoelang je per level bezig bent soms storend. Je hebt 22 missies en daarvan heb je 4 a 5 hele grote met een open gebied waar je een uur 1,5 tot 2 mee bezig kan zijn (als je alles verzameld en beetje rustig aan doet zoals ik). Dan heb je die mech levels die zijn maar 10-20 minuten en dan heb je nog de andere korte tot middel lange levels variërend van 30 min tot een klein uurtje. Ik had daar wat meer balans in willen zien. Dus wat meer korte missie tussen de lange in. Halverwege volgen veelal langere missie mekaar op en ik vond de game zo onnodig langdradig worden op den duur.

Desalniettemin heb mij er echt kostelijk mee vermaakt. DOOM The Dark Ages was gewoon een heerlijke shooter om te spelen. Het zat goed in elkaar en het knallen, ondanks dat je de hele tijd doet, bleef echt heel leuk.

Zo leuk zelfs dat ik de Revelations DLC erachteraan heb gespeeld. Dat terwijl ik bijna nooit DLC's speel.
Die kwam uit toen ik met de game bezig was, anders had het aan mij voorbijgegaan. Het is meer DOOM DTA, maar dan in wat kleinere levels met een compactere opzet waarin je vrij kunt rondlopen. Beetje metroidvania stijl zelfs. Daar waar je in de base game wat grotere open gebieden doorkruist. Je krijgt ook een kettingspeer waarmee je vijanden kan pakken en je een stuk mobieler bent of kunt zijn door als het als grapple hook te gebruiken + je schild block wordt hiermee vervangen voor een dodge. Blijkbaar zat dit ook in het vorige deel DOOM Eternal. Ik ben bij mijn schild gebleven, want ik kon er niet mee overweg, zo vlug als het dan gaat (geef mij maar gewoon lekker boots on the ground) . Plus ik vond het niet altijd lekker werken in de kleinere levels.
Je heb 4 gebieden in de DLC van ieder een uur. Daarna unlock je in die levels de afgesloten gebieden waar zich challenges bevinden. Dit zijn ondere andere klassieke Doom levels (deze waren echt heel leuk), tijdmissies en 2 x grote groep vijanden verslaan. Het is allemaal net wat uitdagender en echt leuk om ook te doen nadat je het verhaal van de DLC gedaan hebt. Hierin krijg je een beetje meer info over de doomslayer. Als klap op de vuurpijl als je dit allemaal hebt gedaan heb je nog een extra pittige eindbaas en nog een 4 tal arena's waarin je weer veel vijanden moet verslaan.

Enige minpunt van de DLC is dat aan het begin je weer een stuk minder sterk bent als dat je aan het eind van de base game was. Dat terwijl je alle ''upgrades" wel zou hebben in het begin van de DLC. Vervolgens raak je het weer kwijt en krijg je het weer terug na het verhaal gedeelte van de DLC. Echter zo voelde het begin van de DLC wat stroperig om doorheen te komen de eerste 2 levels.

Van tevoren dacht ik, ik doe alleen de main story, maar de postgame was zo leuk toen ik eraan begon, dat ik echt kan zeggen dat het alles tezamen hele leuk DLC was.
Niet verwacht van te voren dat ik net zo'n lol ermee zou hebben als de base game.

P.S. Voor mensen die de DLC t.z.t. nog gaan de spelen. De super shotgun werkt echt lekker in de kleinere levels. Had die in de base game niet of weinig gebruikt, maar hier kwam ie meer tot zijn recht.

Alweer, blijft net zo goed als de eerste keer en durf zelfs te beweren dat het net zo goed blijft als de volgende keer.

Indiana Jones and The Great Circle + The Order of Giants DLC op de XBOX Series X

Ik heb de Indiana Jones films op tv weleens voorbij zien komen, maar nooit echt helemaal gekeken. Laatst wel The Dial of Destiny gekeken toen die op Disney+ kwam. Toen vond ik dat het wel een bepaalde charme had. Toen moest ik aan de game denken en zag ik dat deze best wel goed in de smaak viel. Dus dan nu ook geprobeerd.

Het belangrijkste wat de game mij eigenlijk liet voelen is dat je de hele tijd een avontuur beleeft.
Je bent Indiana Jones en er is weer eens een artefact waar je achteraan gaat van een bepaalde legende. Ditmaal brengt het je langs het Vaticaan, Gizeh (woestijngebied) en een Jungle. Dit zijn de grotere open gebieden in de game waarin je veel hoofd en zijmissies kunt doet. Dan heb je nog een 4 tal gebieden die wat meer gangetje gangetje en lineair zijn.
In de grote gebieden heb je dan een of twee hoofdmissies die je volgt en naarmate je de wereld doorloopt om die te volbrengen stuit je op alle zijmissies en collectables. Dit vond ik ook het leukst aan de game. Je verzamelt een notitie hier en er begon weer een zijmissie. Je verzamelt medicijnen en dat opent de weg weer naar boeken die dienen als upgrade van je health of stamina. Je loopt ergens binnen en je komt in een vechtclub. Hoe meer ik in de gebieden overal tegen aanliep en alle zijactiviteiten ontdekte hoe leuker het werd. Zo had ik echt het gevoel dat ik Indy was die weer ergens in was beland. Uiteraard het blijven nog steeds verzamel x aantal objecten op de map en doe die zijmissie hier en daar, maar het voelde allemaal gewoon lekker en leuk om te doen. De main missie is wel het tofst, omdat je dan vaak in tombes en tempels terecht komt en moet puzzelen. Bij sommige zijmissies gebeurt dit ook alleen dan op een ietwat kleinere en eenvoudigere manier. De puzzels zijn goed te doen behalve als je alles doorklikt en niks leest, want dat mis je net soms even wat informatie die je nodig hebt voor 1 of 2 puzzels. Maar verder wijst het zich eigenlijk vanzelf als je een beetje nadenkt.

De combat is misschien wat simpel met het knokken. Normaal speel ik stealth, maar dat vond ik eigenlijk niet te doen, want ik werd telkens gezien op de meest vreemde momenten. Dus op een gegeven moment ben ik maar al knokkend iedereen te lijf gegaan met de vuistjes of met de sloophamer, bezem en koekenpan. Dit was eigenlijk best leuk om het zo te spelen. Het schieten eigenlijk niet veel gedaan, want als jij begint doet de vijand dat ook en na 2 a 3 kogels ben je (te) vlug dood.

De 4 lineaire stukken daarvan zijn de proloog en een stuk in Azië zo kort dat het eigenlijk niks toevoegt, omdat je er niet genoeg van kan genieten. Het stuk in de Himalaya in de sneeuw is het mooist gedaan en duurt ook gewoon eventjes. Het laatste level voelt meer als van: o er moet ook nog een conclusie komen. Je hebt nu een gebied, bevrijd je partner en onderzoek de vijand, oeps gevonden, laatste gevecht en klaar. Zeker het laatste gevecht, met de combat die verre van diepgaand is in deze game, vond ik echt bizar slecht als eindstuk gameplay. Zelden zo wrang en teleurstellend een laatste stuk van een game gespeeld. Had dan dat je je uit een temple moest rennen ofzo gedaan. Dat had gepaster geweest als afsluiting.
Tenslotte halen de (kortere) cinematics je soms uit de flow van de game als je lekker aan het spelen bent. Ze worden soms op onhandige en onlogische momenten gestart bij een missie.

Al met al heeft de game mij een leuk avontuur geboden. Lekker ontdekken in de open gebieden, tempels met puzzels doorlopen en het knokken op zijn tijd was voor mij een ideale mix. Misschien simpel en ouderwets als insteek van een game, maar de afwisseling hiertussen was goed gedaan en erg onderhoudend. Mede hierdoor ben weer een stukje meer gecharmeerd geraakt van Indiana Jones.

Ook nog de DLC The Order of Giants gespeeld. Ik had de premium editie namelijk en die zat er dus bij.

Waar de base game in de open gebieden erg veel vrijheid geeft, is het in de DLC meer van ik loop van ondergrondse tombe naar het riool en zo weer naar een andere tombe. Het is nu letterlijk meer gangetje gangetje.

Het speelt zich nu meer ondergronds af en je hebt wat meer puzzels achter elkaar. Deze zijn niet echt moeilijk, alleen zijn ze net wat meer werk en kunnen zo wat langer duren voordat je ze doorhebt en hebt opgelost. Ze worden ook wat slechter uitgelegd dan in de base game of het is soms net te vaag wat je zou moeten doen, waardoor ze lomp complex zijn.
Vooral bij de laatste 2 puzzels in de DLC had ik echt zoiets van: hier ben ik op toeval, veelal lomp geluk en maar proberen doorheen gekomen terwijl het achteraf heel simpel was. Ook dacht ik achteraf van hoe had ik hier logisch denkend op moeten komen.

Verder is de omgeving omdat die heel lineair is qua opzet niet zo uitgebreid. Dat zou in het voordeel kunnen werken, omdat het een andere ervaring zou bieden als de open gebieden. Echter bleef het voor mij als ik niet in een tombe bezig was maar saai tot een volgende puzzel of missiegebied was bereikt. Ook de eindbaas was weer niet geweldig, maar wel net iets beter als in de main game.

Ik denk dat de DLC gewoon een zij missie was in principe en dat ze, omdat ze er geld voor vragen, allemaal gebiedjes en dingen aan toe zijn gaan voegen. Het vult het op, maar dat is het ook.
De tombes zijn oké, maar komen nooit echt tot wasdom zoals in de main game, omdat ze te klein blijven in hun opzet. Deze DLC is qua kwaliteit en in zijn uitvoering gewoon een stuk minder dan de base game. Zou het dan ook niet aanraden om te spelen. Daar waar het zelfs een beetje afbreuk doet aan de ervaring die de basegame wel weet te bieden.