Romeo is a Dead Man is een heleboel. Het is een 3D-actiespel, een 2D-pixelavontuur, een farming sim, een anime, een stripboek en volgens co-regisseur en schrijver Suda51 zelfs een veredelde commercial voor katsu curry. Wat het alleen niet is, is een goede game.


Laat ik deze review beginnen met de aantekening dat ik de game op de pc heb kunnen spelen en dat mijn bevindingen dus alleen die versie beslaan. Romeo is a Dead Man verschijnt ook op de PlayStation 5- en Xbox Series-consoles, maar die versies heb ik helaas niet kunnen testen.

Interdimensionaal ruimtereizen
Als iemand die creativiteit in games enorm waardeert, heb ik altijd een zwak gehad voor de games van Suda51 en studio Grasshopper Manufacture. Als de punkrockers van de game-industrie proberen zij altijd net even anders te zijn dan de rest, wat vaak prachtig uitpakt. Denk aan Killer7, No More Heroes of het in mijn ogen ondergewaardeerde Killer is Dead. Dat ik enorm uitkeek naar Romeo is a Dead Man is dan ook een understatement. De eerste trailer beloofde veel goeds, en daaropvolgende beelden intrigeerden alleen maar meer. Daar moest ik meer van weten.


De game begint op een regenachtige nacht. Romeo Stargazer, een politieagent die op zoek is naar zijn verdwenen vriendin Juliet, wordt gebeten door een zombie en op het nippertje gered door z’n Rick & Morty-achtige opa, die hem in leven houdt door een zelf geknutseld apparaat in z’n oog te rammen. Hiermee transformeert hij Romeo tot de bovennatuurlijke Deadman: een vechtersbaas die het bloed van z’n vijanden opzuigt en dit omzet in een extra krachtige aanval waarmee hij z’n eigen leven weer aanvult. Had ik al verteld dat Juliet eigenlijk een interdimensionale ruimtereiziger is? Dat Romeo aan de slag gaat voor de ruimte-FBI om op ruimteboeven te jagen? En dat z’n opa sterft tijdens het redden van Romeo’s leven, om vervolgens door te leven als een groot embleem op de rug van zijn jas? Volg je het nog? Dit is, zoals je ziet, een echte game uit de pen van Suda51 en een voorbode van de creativiteit die je te wachten staat in dit knotsgekke avontuur.

Fatal error
Mij stond echter weinig avontuur te wachten, want na het installeren weigerde de game op te starten. Een pop-up verscheen met alleen de tekst ‘fatal error’ en verder niks. Lekker dan. Na het updaten van m’n pc en een herinstallatie van de game mocht ik Romeo dan eindelijk onder de vingers nemen en kon ik beginnen aan deze creatieve chaos. Hierin reis je met een ruimteschip tussen dimensies op zoek naar Juliet, terwijl je wordt bestookt door zombies die je een kopje kleiner mag maken met een leuk arsenaal aan wapens.


Deze combat begint leuk, maar blijkt ondanks de vele dimensies in de game al gauw eendimensionaal. Er zijn amper combo’s, de wapens voelen vrij gelijk aan elkaar  en de flitsende Bloody Summer-aanval waarmee je levens terugwint, begint na een keer of twintig wel te vervelen. Je kunt badges vrijspelen met effecten zoals 20% extra schade of meer items vinden, maar dat redt het niet. Doordat klappen weinig impact hebben, voelt het vechten bovendien gewichtloos en vlak aan.

Dolen door doolhoven
Dat hoeft geen probleem te zijn als de rest van de game goed in elkaar zit, maar ook hier stelde Romeo mij teleur. De creativiteit die in de cutscenes en andere tussendoortjes zit, uit zich in de gameplay vooral in simpele minigames. Daarbuiten mag je dus hersenloos op knoppen rammen om hordes vijanden te verslaan. Voeg daarbij dat sommige levels frustrerende doolhoven zijn waar je de helft van de tijd geen kaart kunt gebruiken en je realiseert je snel dat deze game gewoon niet zo leuk is om te spelen. Na een paar uur transformeert het spel tijdelijk in een survival horror-game, wat een leuke verrassing is. Echter voel je gelijk dat de gameplaysystemen hier niet voor zijn ontworpen, wat zo’n level, ondanks de variatie die het moet brengen, ineens heel langdradig maakt.


Wat de game voor mij toch leuk hield, is de humor en de veelzijdige presentatie. Soms krijg je een leuk animefilmpje te zien, dan vlieg je door een prachtige handgemaakte diorama, en even later krijg je een Max Payne-achtige comic voor je neus. Alles ademt liefde voor het medium en je merkt dat een aantal creatievelingen hier heel veel plezier mee hebben gehad. Zoals de toffe pixelgraphics waarvoor ze de handen ineen hebben geslagen met opkomend Japans talent Hattori Graphics. Zelfs de menu’s zijn prachtig vormgegeven in een kleurrijke retrostijl. Echt heel vet, en prijzenswaardig.

So long, Stargazer
Helaas stort de game na een paar uur spelen technisch volledig in elkaar. Er lijkt een memory leak in te zitten, waardoor cutscenes en quick time events gaan haperen tot minder dan één frame per seconde. Op een gegeven moment had ik na een aantal pogingen eindelijk een taaie baas verslagen, maar kon ik het gevecht niet afronden omdat ik hem à la Bowser in Super Mario 64 moest rondslingeren wat door de haperingen niet geregistreerd werd door de game. Opnieuw opstarten hielp, maar toen mocht ik weer opnieuw beginnen.

En dit is nog maar het begin van de technische problemen. Romeo is a Dead Man draait op Unreal Engine 5, en dat merk je. Ik speelde op een pc met een RTX 4080 Super, een 7950X-processor en 64 GB DDR5-geheugen, maar kreeg met geen mogelijkheid een stabiele framerate van 60 frames per seconde uit, zelfs niet met DLSS en framegen. Alsof je bloed probeert te knijpen uit een steen. Dit is een systeem dat zwaardere games moeiteloos draait, maar Romeo is a Dead Man stort regelmatig in. Voor de vorm heb ik het spel ook getest op de Steam Deck, maar daarop hangt de framerate rond de 20 frames per seconde, en dat is met alle grafische instellingen op laag. Als een dikke pc al zoveel moeite heeft met deze game dan hou ik m’n hart vast voor de consoleversies.


Toch wil ik Romeo is a Dead Man niet volledig afschrijven. Ondanks de slappe combat en technische problemen heb ik me er namelijk best mee vermaakt. Het is doordrenkt met typische Suda-ismes zoals we die kennen uit zijn andere werk en de presentatie weet je tot de laatste seconde te verrassen. Ik vraag me alleen wel af wat er misging bij het laatste level: een bijna eindeloze rits aan zwarte blokken waar je genadeloos wordt bestookt door hordes vijanden. Daar was de creativiteit duidelijk op. Uiteindelijk eindig je met een game van zo’n vijftien uur die misschien beter had gewerkt als experimentele animatiefilm. Alleen daarvoor zet ik geen Suda51-game aan.

Conclusie
Romeo is a Dead Man is een ruwe diamant, maar dan zo eentje op een plastic ring die je wint op de kermis. Wie de onversneden gekte van Suda51 en Grasshopper Manufacture kan waarderen komt hier zeker aan z’n trekken, maar veel meer zul je hier niet vinden. Misschien had deze Dead Man beter dood kunnen blijven.