Dat is ook precies waarom arcadeklassiekers als Crazy Taxi voor mij nog altijd zo goed werken. Je hoeft geen uren aan cutscenes te kijken voordat je eindelijk mag beginnen, je hoeft geen craftingmenu door te spitten en niemand vraagt je om eerst tien berenhuiden te verzamelen voordat je een taxi mag besturen. Je stapt in, trapt op het gaspedaal en probeert zoveel mogelijk mensen op hun bestemming af te leveren terwijl je als een bezetene door de straten scheurt. Heerlijk.
Het heeft even geduurd, maar volgend jaar kunnen we na meer dan twintig jaar eindelijk weer aan de slag met een volledig nieuw deel in deze legendarische SEGA-reeks. Crazy Taxi World Tour neemt de bekende formule mee de hele wereld over, met vijf verschillende steden en een verhaal rond de bekende Axel die achter mysterieuze gemaskerde schurken aangaat nadat zij zijn geliefde taxi hebben gestolen. Op de Gamescom mocht ik alvast een half uur met de game aan de slag. En dat heb ik geweten.
Oude taxi, nieuwe bestemming
Mijn demo begon gelukkig precies zoals ik hoopte dat een nieuwe Crazy Taxi zou beginnen. Geen lange uitleg over waarom ik precies een taxi bestuur of wat mijn emotionele band met mijn voertuig is. Ik stapte in, pikte mensen op en bracht ze zo snel mogelijk naar hun bestemming. Ondertussen scheurde ik door de stad, ramde ik door alles wat ik tegenkwam en probeerde ik vooral niet te lang na te denken over wat mijn schadeverzekering precies dekt.
De missies zelf waren lekker gevarieerd. Zo moest ik onder andere een stuntman zo'n zevenhonderd meter door de lucht lanceren, een man naar het vliegveld brengen terwijl zijn vriendin blijkbaar al in een rijdend vliegtuig zat en een groep konijnmascottes op tijd naar een sportwedstrijd zien te krijgen. Bovendien bestond iedere missie uit vier verschillende objectives en het behalen daarvan leverde sterren op, wat uitnodigt om ze vaker te spelen. De absurditeit van die missies past wat mij betreft perfect bij Crazy Taxi. Het origineel heeft nooit geprobeerd om geloofwaardig te zijn en dat hoeft World Tour gelukkig ook niet ineens te doen. Ik heb geen behoefte aan een realistische taxisimulator waarin ik rekening moet houden met verkeersregels en moet wachten tot iemand zijn gordel om heeft. Geef me een stuntman en een enorme schans en ik vermaak me wel.
De wereld rond
De stad die ik tijdens de demo speelde, was slechts één van de vijf locaties die in de volledige game moeten verschijnen, en ik ben heel benieuwd hoe dat qua variatie in de gameplay precies gaat uitpakken. Een nieuwe Crazy Taxi hoeft de formule wat mij betreft niet opnieuw uit te vinden, maar de formule moet wel lang genoeg leuk blijven om een volledige game te dragen. Tijdens mijn speelsessie heb ik me uitstekend vermaakt, maar ik hoop dat SEGA de verschillende steden ook echt een eigen identiteit geeft. Niet alleen visueel, maar ook in de missies die je er speelt. Het zou zonde zijn als ik in iedere stad uiteindelijk weer dezelfde verliefde man naar een vliegveld moet brengen, alleen ligt dat vliegveld dan ergens anders.
Eén ding waar Crazy Taxi altijd nauw mee verbonden is geweest, is de soundtrack. De serie en punkrock gaan wat mij betreft hand in hand, en natuurlijk is de klassieker All I Want van The Offspring weer van de partij. Alleen al het horen van die eerste tonen gaf me gelijk een nostalgisch gevoel. Maar in mijn demo zaten slechts een stuk of drie nummers en die begonnen na een tijdje behoorlijk te vervelen. Voor een demo van een half uur is dat natuurlijk geen groot probleem, maar voor een volledige game hoop ik echt op een uitgebreide playlist. Het liefst eentje die ook per stad verschilt en de verschillende locaties een eigen geluid geeft. De muziek is namelijk veel meer dan alleen achtergrondgeluid in Crazy Taxi.
Een taxi vol spelers
Het grootste vraagteken voor mij is voorlopig de nieuwe multiplayer. Crazy Taxi World Tour wordt de eerste game in de reeks met een volwaardige online multiplayer en dat klinkt op papier als een uitstekend idee. Helaas kon ik die tijdens mijn afspraak niet uitproberen, maar gelukkig heeft SEGA inmiddels wel wat meer verteld over hoe dit eruit gaat zien. In Pickup Race draait alles om het zo snel mogelijk afleveren van passagiers, terwijl Cops 'N' Cabbies taxi's tegenover de politie zet. Beide modi krijgen tevens Ranked Matches en Custom Matches. Het idee om met andere spelers door een stad te scheuren, terwijl iedereen tegelijkertijd probeert passagiers op te pikken en elkaar vermoedelijk in de weg rijdt, klinkt precies als iets waar ik op een druilerige avond met vrienden enorm veel plezier aan kan beleven.
Crazy Taxi World Tour heeft na mijn eerste speelsessie dus nog genoeg vragen openstaan. Hoe gevarieerd zijn de vijf steden? Hoelang blijft de formule interessant? Hoe leuk is die multiplayer? En misschien nog wel het belangrijkst: hoe uitgebreid wordt de soundtrack? Maar mijn eerste indruk is in ieder geval positief. Ik heb een half uur gespeeld en me vrijwel de hele tijd vermaakt, en soms heb je ook gewoon niet veel meer nodig om enthousiast te worden over een game. Crazy Taxi World Tour probeert tijdens mijn eerste kennismaking in ieder geval niet moeilijker te zijn dan nodig. Het gaf me een taxi, een timer en een paar compleet idiote opdrachten. En dat lijkt meer dan 20 jaar na de release van de laatste consolegame in de reeks nog steeds genoeg om mij blij te maken.
