Je moet het Square Enix nageven: ze zijn lekker groen en efficiënt! Eind vorig jaar wisten ze al de mobiele gacha-game Octopath Traveler: Champions of the Continent om te toveren tot Octopath 0. Dit jaar is Final Fantasy Brave Exvius aan de beurt. Dit is ook een mobiele gacha-game, die inmiddels offline is gehaald en nu een rigoureuze transformatie is ondergegaan om als Final Fantasy Resonance herboren te worden.
Geen nood, het gaat hier echt om een complete remake. Van Brave Exvius worden slechts een paar personages, verhaalelementen en een paar gameplay-ideeën gebruikt. Toch sluipt het spook van de mobiele versie er af en toe ongewenst in, maar ik ga daar later dieper op in. Resonance is een grote RPG met een uitgebreide wereld, allerlei dungeons die je moet verkennen en een vechtsysteem met verrassend veel diepgang.
Resonance is qua verhaal in veel opzichten precies wat je verwacht van een klassieke Final Fantasy. Het narratief draait om twee jonge luchtschip-ridders genaamd Rain en Lasswell. Hun avontuur begint wanneer een mysterieuze gepantserde ridder, ‘Veritas of the Dark’, hun koninkrijk aanvalt en de Earth Crystal vernietigt. Deze catastrofe dwingt de ridders om hun thuisbasis te verlaten en op jacht te gaan naar de kwaadaardige groep om de overige elementaire kristallen te beschermen.
Onderweg tref je typische clichés zoals een meisje met mysterieuze krachten die aan geheugenverlies lijdt, een vermiste legendarische vader en een kwaadaardig militaristisch keizerrijk. Daar heb ik allemaal geen moeite mee. Sterker nog, het voedt juist mijn onstilbare honger naar het soort ervaringen die ik met deze franchise heb gehad. Bovendien is de spelwereld goed gevarieerd; elke regio en stad heeft een eigen cultuur en visuele stijl. Je reist bijvoorbeeld langs de neon-gegoten en industriële Dilmagia, maar ook langs Mysidia, een zwevende stad vol magie.
Square Enix en ontwikkelaar Lancarse hebben dus echt geen half werk afgeleverd met deze remake. Toch kan het zich uiteindelijk niet daadwerkelijk meten met de klassieke delen van de Final Fantasy-reeks. Daar zijn met name de personages te zwak voor en uiteindelijk mist de game ook een stukje identiteit. Rain en Lasswell reizen de wereld rond, maar ze veranderen uiteindelijk weinig en blijven voorspelbaar en eendimensionaal.
De betere Final Fantasy-hoofdpersonages worstelen met interne conflicten. Ze hebben ook minder sympathieke trekjes, grote geheimen of andere eigenschappen die ze uniek maken. De twee ridders in Resonance hebben een gouden hart en veel meer dan dat kun je niet over ze zeggen. Hierdoor zijn ze eerlijk gezegd gewoon saai. Dat geldt ook voor de meeste leden die zich later aan je party toevoegen. De groepsdynamiek is ook niet zo vermakelijk als ik had gehoopt, al zijn er wel af en toe kleine pogingen tot humor. Door dit alles wordt het grote avontuur uiteindelijk niet zo memorabel als gehoopt.
Resonance viel dus op bepaalde vlakken een beetje tegen, maar op het gebied van gameplay heeft het me juist positief verrast. Dit spel bevat een turn-based vechtsysteem, maar maakt het een stuk interessanter met behulp van de Stagger-mechaniek. Deze mechaniek kennen we van de Final Fantasy VII-remakes en ook Final Fantasy XVI, maar ik had hem niet hier verwacht. Het principe is simpel: door met de juiste spreuken of fysieke aanvallen op de zwaktes van vijanden in te beuken kun je op een gegeven moment een Stagger activeren. De vijand wordt hiermee tijdelijk verlamd en incasseert ook bonusschade. Bovendien krijgen al je personages een extra beurt en de boel eindigt met een laatste finisher-achtige aanval.
Voor reguliere gevechten hoef je hier niet heel erg op te letten, maar het is niet overdreven om te zeggen dat de vele baas-gevechten volledig om de Stagger-mechaniek draaien. Je moet die Stagger goed timen en op dat moment ook klaar staan met je beste aanvallen om zo veel mogelijk schade toe te brengen. Als je net als ik in hard mode speelt, word je daadwerkelijk gedwongen om steevast tactisch na te denken en kunnen verkeerde beslissingen je snel de kop kosten. De rest van de diepgang komt van de Visions-mechaniek.
Een van de overblijfselen van Brave Exvius is het bestaan van Visions. Dit zijn in essentie spirituele manifestaties van de bekende grote helden uit de reeks. Denk aan mensen zoals Cloud, Terra en Noctis. In de mobiele versie konden spelers ze natuurlijk met echt geld kopen, maar dat is gelukkig niet zo in Resonance. Deze helden spelen geen actieve rol in het verhaal en hebben geen dialogen, maar fungeren puur als een tactisch gameplay-mechanisme.
De Visions functioneren in essentie als een verkapt job- of klassensysteem. Personages kunnen buiten gevechten om op elk moment van Vision wisselen om direct hun complete vaardighedenset aan te passen. Cloud komt onder andere met een Thunder Surge en een bonus op critical hits. Je hebt ook Visions met heal-spreuken en andere typische rollen. Het wordt pas echt interessant dankzij de Mastery Bonuses. Door met specifieke Visions te vechten, speel je permanente vaardigheden vrij die je mag behouden wanneer je naar een andere held overstapt. Zo combineerde ik vaardigheden van verschillende Visions om van Lasswell de ultieme Stagger-specialist te maken. Je hebt behoorlijk veel vrijheid hierin en dat nodigt uit tot experimenteren. Ik heb daardoor uiteindelijk behoorlijk veel tijd doorgebracht in het Visions-menu, maar dat theorycraften is juist superleuk.
De inmiddels goed bekende HD-2D-esthetiek mag niet onbesproken blijven. Square Enix levert weer een game met prachtige pixel-art en fraaie animaties. De stijl gaat bovendien gepaard met dynamische camerastandpunten die de diorama-achtige omgevingen extra diepgang geven. Toch is de visuele presentatie niet op het niveau van andere HD-2D-games. De menu’s zijn bijvoorbeeld vrij ongeïnspireerd, opvallend veel objecten in de spelwereld missen detail en de CG-cutscenes die je krijgt tijdens bepaalde Vision-aanvallen vallen behoorlijk uit de toon. Het blijft desondanks wel een mooie game om naar te kijken.
Tot slot verdient de soundtrack ook een complimentje. De game bevat een gigantische bibliotheek van 120 nummers. Veel daarvan zijn afkomstig uit de mobiele game, die immers zo’n tien jaar lang online was en veel content kreeg. Er zitten niet veel grote uitschieters bij, maar puur door de variatie en de herkenbare Final Fantasy-deuntjes voelt het passend en veelzijdig.
Conclusie
Final Fantasy Resonance is geen legendarische game of de wedergeboorte van Final Fantasy als een van de meest uitzonderlijke 2D RPG-reeksen. Dat is misschien ook wel een oneerlijke lat om te leggen op een remake van een mobiele gacha-game. Als we er realistisch naar kijken zien we een hele solide RPG met een complex vechtsysteem en een verslavende mechaniek rondom de Visions. Audiovisueel is het ook prima verzorgd. Ondanks de nodige imperfecties zorgt deze retro-achtige remake uiteindelijk toch voor de juiste resonance.
8.6
9.6
6.8