De Bonusbudgies zijn terug van weggeweest en voller dan ooit. Na een succesvolle eerste editie van onze nieuwe rubriek hebben we deze keer een aantal toffe games en DLC’s voor jullie die we graag in de schijnwerpers zetten. Zo dook Pascal in een Switch 2 JRPG-upgrade, heeft David een nieuwe straatvechter aan de tand gevoeld, gaf Gerard een flinke slinger aan de recent uitgebrachte LEGO Batman DLC, dook Joa in een bijzondere indie die we jullie niet willen onthouden en sloot Gert Jan zich op met Reanimal: The Prisoner. Alvast veel leesplezier gewenst, en de volgende editie ligt alweer op de loer …
Nintendo is hard bezig met het uitbrengen van Switch 2-versies van Xenoblade Chronicles-spellen. Nu is het de beurt aan Xenoblade Chronicles 2 (XC2). De Switch 2 upgrade is een soort van remaster. Het spel ziet er een stuk mooier en scherper uit en draait zowel in handheldmodus als op televisie bijna altijd op 60 fps. Op grafisch gebied valt het op dat alle personages een stuk scherper zijn, wat vooral in de vele aanwezige tussenfilmpjes zichtbaar is. De omgevingen zien er ten opzichte van de originele versie helaas niet heel veel beter uit; ze zijn wat scherper, maar nog steeds niet fantastisch. De kracht van de Switch 2 zorgt er wel voor dat XC2 bijna altijd stabiel draait, waar de prestaties op de Nintendo Switch soms wisselend waren. Die had het namelijk altijd best wel moeilijk met de grote open-wereld en de hectiek tijdens de gevechten. Daarnaast zijn de laadtijden erop vooruitgegaan en lopen de menu’s een heel stuk soepeler.
XC2 zelf is nog steeds een fantastische JRPG, zowel qua verhaalvertelling als het gevechtssysteem. Net zoals veel JRPG’s moet hij even op gang komen, waardoor de eerste uren gameplay wat saai kunnen zijn. Het duurt namelijk lang voordat je alle systemen uitgelegd hebt gekregen. Dit is aan de ene kant fijn, omdat je er zo rustig aan kunt wennen, maar het kan ook traag aanvoelen. Gelukkig wordt dat enigszins goedgemaakt doordat de eerste uren ook veel verhaal bevatten en er informatie wordt verstrekt over verschillende gebeurtenissen. Bovendien maak je kennis met de wereld waarin XC2 zich afspeelt. Mocht je hier uiteindelijk doorheen zijn, dan kun je rustig meer dan 100 uur zoet zijn met deze JRPG.
Heb je XC2 in de kast liggen, maar deze nog niet gespeeld of uitgespeeld? Dan is de upgrade voor tien euro zeker de moeite waard om dat alsnog te gaan doen! En als je ooit twijfelde om de game aan te schaffen, dan is dit de versie die je wilt hebben.
Geschreven door Pascal Jongsma.
Afgelopen zomer ging alweer het vierde seizoen van start in Street Fighter 6. Bijzonder aan de line-up van de personages in de bijbehorende Character Pass is dat geen van deze personages ooit eerder speelbaar waren in een Street Fighter. Kers op de taart is natuurlijk de toevoeging van Tifa uit Final Fantasy VII, maar hiervoor moeten we nog even geduld hebben. De Filipijnse Yasmine trapt het seizoen af.
Yasmine is een snelle, mobiele vechter die gebruikmaakt van twee speciale messen. Hoewel je zou zeggen dat een straatgevecht met dergelijke wapens snel voorbij is, leunt Yasmine juist op langere combo’s bestaande uit aanvallen die op zichzelf niet zoveel schade toebrengen. Qua speelstijl sluit ze het beste aan bij de klassieke rushdown-personages, alhoewel ze door haar messen als een boemerang te werpen ook een klein beetje kan zonen.
Zoals we inmiddels gewend zijn van Street Fighter 6, is de presentatie van Yasmine dik in orde. Rijke animaties en spectaculaire aanvallen maken het fijn om haar onder de knoppen te nemen. Toch ben ik ergens lichtjes teleurgesteld. In eerdere Street Fighters waren vechters in latere seizoenen creatief, soms zelfs excentriek te noemen. Dat mis ik hier een beetje. Yasmine is een veilige vechter die niet echt weet te verrassen.
Geschreven door David Doorakkers.
LEGO Batman Legacy of the Dark Knight was eerder dit jaar een uitstekende Batman-titel. Verdeeld over meerde missies moest je de nalatenschap van Batman neerzetten door meerdere films van onder andere Christopher Nolan, Joel Schumacher en Tim Burton opnieuw te doorlopen. Met de Mayhem Mode DLC word je in de schoenen van The Joker en Harley Quinn geplaatst, terwijl je chaos moet aanrichten in Gotham City. De modus is een roguelite waarbij je met elke run een beperkte hoeveelheid tijd hebt om missies uit te voeren, geld te verzamelen en upgrades vrij te spelen voor een nieuwe run. Dat zijn dingen als het uitbreiden van je bende, je basis voorzien van nieuwe attracties en natuurlijk upgrades voor zowel Joker als Harley.
Toch is de herspeelbaarheid van deze modus vooral afhankelijk van hoe graag je hetzelfde trucje wilt uitvoeren. En met een aanschafprijs van 25 euro vind ik de hoeveelheid content om tijd in te steken ook behoorlijk matig. Natuurlijk is deze DLC gratis als je ooit de Ultimate Edition van Legacy of the Dark Knight hebt aangeschaft, maar op zichzelf staand vind ik het een vrij minimaal pakket waar de meeste mensen na een middagje wel klaar mee zullen zijn. Dat er ook niet meer iconische slechteriken zoals Poison Ivy, Mr. Freeze of een Clayface beschikbaar zijn om mee te spelen beperkt daarbij ook de afwisseling qua gameplay. Leuk voor een korte sessie, maar ook niet meer dan dat.
Geschreven door Gerard Olsder.
Wie eens een goed potje wil janken, kan maar beter Forever Ago aanschaffen. Ikzelf had maar dertig seconden nodig om te beslissen dat ik deze game wou reviewen. Van zodra ik de naam van uitgever Annapurna Games en enkele YouTube beelden zag, wist ik dat Forever Ago helemaal mijn ding zou zijn. Dezelfde uitgever heeft met onder andere Outer Wilds, Stray, What Remains of Edith Finch en Neon White namelijk stilaan een patent op artistieke, verhalende games.
In Forever Ago volg je het verhaal van Alfred, een oude knar die beslist om met zijn even oude busje een laatste emotionele roadtrip richting Williamina Peak te maken. Die tocht brengt hem langs verschillende plekken waar hij mooie herinneringen heeft aan zijn overleden vrouw Audrey. Het verlies heeft de oude man opgezadeld met een cynische blik op de wereld en een nors karakter. De meeste personages die hij op zijn weg tegenkomt, moeten het dan ook ontgelden. Deze ontmoetingen leveren hem echter ook nieuwe inzichten op die Alfred hopelijk kunnen helpen om het verlies van zijn vrouw te verwerken.
Gameplaygewijs is er niet veel bijzonders aan deze game: je loopt rond met een camera op zak, voert gesprekken met een handjevol personages en voert de opdrachten uit die Audrey in een notitieboekje had neergeschreven. Je kan de taken in een willekeurige volgorde afwerken en hier en daar kan je een minieme keuze maken (denk maar aan de kleur van je busje bepalen), maar verder is het verhaal volledig lineair. Slaag je er daarnaast op de verschillende locaties in om voldoende rozenblaadjes te vinden, dan kan je deze samen puzzelen tot een mooie herinnering die nog wat extra achtergrond geeft aan het verhaal.
Na een uurtje of vier zit je avontuur aan de westkust van de Verenigde Staten er al op. Er is wat mij betreft geen enkele reden om je door die korte speelduur bekocht te voelen. Het verhaal staat als een huis, de personages zijn geloofwaardig en alle dialogen werden ingesproken. De soundtrack van Clark Aboud is prachtig en het hele spel ziet eruit als een postkaartje waarvan je elke frame zou kunnen inkaderen. Het mag duidelijk zijn: ontwikkelaar Third Shift verdient van mij een gouden Budgy voor dit pareltje.
Geschreven door Joachim Lootens.
Reanimal: The Prisoner voelt vooral als meer van hetzelfde. De DLC gooit je opnieuw in de duistere wereld van de game, met dezelfde soort beklemmende omgevingen, vijanden en puzzels die je al eerder hebt gezien. Dat is op zich geen probleem, want de basis van Reanimal werkt nog steeds prima, maar echt verrast werd ik nergens.
In The Prisoner volg je The Soldier en The Prisoner, twee nieuwe personages die door een door oorlog verwoeste omgeving trekken en al snel in de problemen komen. Een van de nieuwe gevaren is een soldaat met een vlammenwerper die je gedurende een groot deel van de DLC op de hielen zit. Vooral die achtervolgingen en een paar spannende ontsnappingsmomenten werken goed, al voelt het verhaal uiteindelijk vooral als een klein zij-avontuur binnen de wereld van Reanimal.
Daarmee is The Prisoner vooral een prima uitbreiding voor wie nog wat meer Reanimal wil spelen. Zelf had ik er alleen net iets meer van verwacht. Je bent er bovendien in slechts een uurtje doorheen, waardoor de DLC weinig ruimte heeft om echt iets nieuws te doen. Daardoor ben ik hem waarschijnlijk net zo snel weer vergeten als dat ik hem heb uitgespeeld.
Geschreven door Gert Jan Naber.
