De consument…
God of War: Sons of Sparta is een 2D-spel in het tegenwoordig nogal populaire Metroidvania-genre. Het spreekt voor zich dat het zich afspeelt in een wereld rondom Sparta waarin lekker veel gebacktrackt wordt en steeds nieuwe vaardigheden worden ontdekt. Het overkoepelende idee is dat Kratos aan zijn dochter Calliope een verhaal vertelt over zijn jeugd als jonge Spartaan. Kratos is dus nog geen single dad; hij heeft zelfs nog geen hekel aan de Griekse goden. Kratos verhaalt vooral over hoe hij en zijn jongere broer Deimos zoeken naar vermiste medekadet Vasilis.
In ware Mario-wijze betreden Kratos en Deimos allerlei levels om telkens vast te stellen dat de prinses toch echt in een ander kasteel is. Zoveel zal dat voor de speler niet uitmaken. Er is immers wel een vaardigheid vrijgespeeld waarmee weer een ander deel van de vrij grote wereld bereikt kan worden. Denk aan een sprint, double jump of nieuw magisch wapen. Het is niet voor niks een beproefde en geliefde methode. Ook hier deed het me zo’n 19 uur uitkijken naar wat er om de hoek ligt.
Natuurlijk wordt er niet alleen verkend, maar ook veel gevochten. Sons of Sparta weet de combat van God of War (2018) aardig na te bootsen in een 2D-setting. Kratos, als goedopgeleide Spartaan, beschikt over een speer en schild. Beide zijn naar eigen smaak aan te passen met allerlei onderdelen die je in de wereld kan vinden en kopen. Hiermee veranderen niet alleen de eigenschappen van de uitrusting, maar ook de aanvallen in een combo en de speciale aanvallen die Kratos uit kan voeren. Zo had ik uiteindelijk mijn schild zo ingesteld dat ik, net als in grotere broer God of War (2018), met gemak alles kon pareren. Het vechten is aanvankelijk wat wennen, omdat het tempo voor een Metroidvania laag ligt. Toen het eenmaal klikte, voelde het gewichtig en methodisch aan en begon ik de combat meer te waarderen. Een leuke toevoeging is de Spirit-meter. Door R1 ingedrukt te houden wordt Spirit gespendeerd bij elke aanval. Hierdoor doet de aanval minder schade, maar wel meer Stun, waardoor eerder een Brutal Kill kan worden uitgevoerd. Ook spuwen vijanden groene health orbs nadat je ze raakt met een dergelijke Spirit-steek. Omdat Spirit ook gebruikt kan worden voor speciale aanvallen, is het af en toe puzzelen hoe je het beste gebruikmaakt van deze meter.
…en de criticus
Hoewel de tijd voorbij leek te vliegen tijdens mijn avontuur, deed ik er volgens de in-game klok toch zo’n 33504037 uur en 44 minuten over. En daar begint het probleem van deze game: het is niet meer dan een degelijke Metroidvania, maar laat het her en der slordige steekjes vallen.
Hoewel de hier gebruikte pixelart-stijl leidt tot mooie achtergronden, werkt het een stuk minder goed voor bewegende modellen. Hier zie je goed dat er een soort pixelfilter over 3D-modellen ligt, waardoor het spel er in beweging niet goed vanaf komt. Animaties zijn stotterig en vloeien niet altijd lekker in elkaar over. Nog minder begrijpelijk is de slowdown die af en toe optreedt. Kan de PlayStation 5 een game van dit kaliber écht niet aan? Het vervelendste vond ik nog wel dat de audio af en toe wegviel. Hele stukken dialoog speelden simpelweg niet af, terwijl ook de ondertiteling haperde.
Niet dat het nou zo genieten is wanneer de dialogen wel goed hoorbaar zijn. Verwacht hier niet het uitstekende schrijf- en stemmenwerk van God of War (2018) en Ragnarök. Ik heb hierboven letterlijk het hele plot beschreven: Kratos en Deimos gaan op zoek naar Vasilis. Wie Vasilis is weet je als speler niet, noch presenteert de game een goede motivatie om iets om hem te geven. Toch is dit de hele drijfveer van een bijna 20 uur durend plot. De raamvertelling waarin Kratos dit aan Calliope vertelt voegt eigenlijk ook niets toe. Nou ja, ik begon misschien te vermoeden dat de latere dood van Calliope gezien kan worden als een soort zelfdoding. Als je vader je gijzelt met zulke lange, zoutloze verhalen durf je wel een gokje te nemen met de onderwereld. Een willekeurige monoloog van Mimir in God of War (2018) spreekt meer tot de verbeelding dan het geheel van Sons of Sparta.
Bovenal is Sons of Sparta gewoon een hele veilige interpretatie van het genre. Ja, ik heb me prima vermaakt. Maar dat heeft meer te maken met het genre dan de game zelf. Het blinkt nergens in uit en introduceert geen nieuwe ideeën aan het genre. Sons of Sparta is een Metroidvania die cosplayt als een God of War-game. Zonder dat uiterlijk van God of War was het spel waarschijnlijk onopgemerkt gebleven tussen de grootheden van het genre waar we de laatste jaren op getrakteerd worden.
Conclusie
God of War: Sons of Sparta is een degelijke Metroidvania, maar stijgt niet uit boven de middelmaat van het genre. Prima combat en mooie achtergronden wegen niet op tegen de slordige bugs en presentatie. Ook de verstokte God of War-liefhebber vindt hier weinig wat onmisbaar genoemd mag worden. Uiteindelijk is de grootste doodsteek voor Sons of Sparta de moordende concurrentie. Ik kan de game niet van harte aanraden wanneer er zoveel betere alternatieven beschikbaar zijn.
