Ongeveer vijf jaar na het uiterst succesvolle Vampire Survivors komt ontwikkelaar en uitgever Poncle met een nieuw spel. Dit heeft de onmogelijk lange naam Vampire Crawlers: The Turbo Wildcard from Vampire Survivors gekregen, dus ik gebruik voor het gemak vooral de eerste twee woorden uit de titel. Vampire Crawlers is geen vervolg, maar er zijn wel veel overeenkomsten met het eerdere spel. De grootste zichtbare verandering is dat dit een roguelike-deckbuilder is en dat je niet meer automatisch vecht. Binnen het genre roguelike-deckbuilders moet Vampire Crawlers concurreren met gevestigde series zoals Slay The Spire en Monster Train, dus ik ben de afgelopen week druk bezig geweest met het samenstellen van de beste decks om te kijken of Vampire Crawlers de moeite waard is.


Herhaling?
Op grafisch gebied maakt het niet uit of je Vampire Crawlers of Vampire Survivors speelt. Beide spellen zien er hetzelfde uit en maken gebruik van dezelfde pixelstijl, waardoor het doet denken aan een spel uit de jaren 90. Naast de grafische stijl en het ontbrekende verhaal heeft Vampire Crawlers veel meer overgenomen van Survivors. Vijanden zijn hetzelfde, veel van de personages komen overeen, de wapens die je gebruikt zijn gelijk en zelfs de kerkers die je kunt bezoeken zijn overgenomen vanuit Vampire Survivors.

Kaartjes kiezen
Ondanks dat veel hetzelfde is als in Survivors werkt het nu allemaal op een andere manier. De kerkers zijn nu allemaal in 3D in plaats van 2D. Dit zorgt ervoor dat je er nu echt doorheen kunt lopen in tegenstelling tot Survivors, waar dit natuurlijk meer een achtergrond was. Dit gebeurt op een houterige manier, vergelijkbaar met oude dungeon crawlers. De kerkers bestaan uit verschillende verdiepingen en iedere verdieping bevat de nodige vijanden en schatten die je kunt vinden. Voordat je naar een volgende verdieping mag moet je eerst de eindbaas verslaan. In het vechten tegen de vijanden zit de grootste verandering, want dit gaat nu via het kiezen van kaarten en het maken van een beter deck. Dit deckbuilden is in Vampire Crawlers uitstekend. Door het verslaan van de vijanden stijg je in level en krijg je toegang tot nieuwe en sterkere kaarten of kun je bestaande kaarten upgraden.


Tevens bevat het spel tal van verschillende upgrades. Denk bijvoorbeeld aan meer defensieve kracht zodat vijanden minder schade doen, of dubbele schade die je op een bepaalde kaart kunt plakken waardoor hij sterker wordt. De meeste kaarten kunnen maar één upgrade krijgen, dus je moet goed nadenken welke je kiest. Op een gegeven moment in de kerker komt er de mogelijkheid om kaarten te fuseren, waardoor je deck weer kleiner wordt en je sneller de krachtigere kaarten krijgt. Door de beste keuzes te maken bouw je een zo sterk mogelijk deck en kom je steeds iets verder in de verschillende kerkers. Speel je vervolgens de juiste kaarten achter elkaar dan kun je hele goede combo’s maken, waardoor het scherm is gevuld met allerlei animaties en je je soms oppermachtig begint te voelen. Dit is iets waar Vampire Crawlers erg goed in is. Maar ondanks dat je je even heel krachtig voelt, krijg je de grote hoeveelheden vijanden niet zomaar dood.

Zoals het een roguelike betaamt zul je af en toe het loodje leggen, waarna je terugkeert naar een soort van hub. Hier heb je de mogelijkheid om onder andere permanente upgrades te kopen. Daarmee word je weer iets sterker, waardoor je mogelijk de volgende keer verder komt. Uiteraard zijn er net zoals in Survivors verschillende personages te ontgrendelen met ieder een eigen unieke kracht die werkt met specifieke kaarten. Zo is er eentje waarmee je iets sneller in level stijgt of juist iedere beurt meer kaarten mag trekken. Daardoor maak je steeds andere keuzes bij de nieuwe kaarten of upgrades, waardoor iedere crawl nooit hetzelfde is.


Ondanks al deze aanwezige variatie bevat Vampire Crawlers niet de diepgang die bijvoorbeeld een Monster Train of Slay The Spire hebben. In deze spellen werd ik constant uitgedaagd en moest ik mijn strategieën vaker aanpassen dan dat ik gedaan heb in Vampire Crawlers. Dit heeft deels te maken met de hoeveelheid kaarten, waarvan je de meeste na een paar uur spelen wel gezien hebt en de meeste combinaties wel ongeveer kent. Voor mij hadden de verschillende vampiers ook wel wat uniekere decks mogen hebben. Ze hebben nu allemaal een kleine twist, maar ze gebruiken wel dezelfde wapenkaarten en upgrades als de andere vampiers. Dit is wat bijvoorbeeld Monster Train een stuk beter doet met de verschillende rassen. Ondanks dit minpuntje heb ik Vampire Survivors vele uren met plezier gespeeld. Het helpt dat er heel veel uitdagingen zijn en je constant wat nieuws blijft ontgrendelen.

Conclusie
Vampire Crawlers: The Turbo Wildcard from Vampire Survivors is een type spel waarbij je denkt “nog één potje dan” en vervolgens is het ineens een paar uur later. Iemand die Vampire Survivors heel leuk vindt hoeft Vampire Crawlers niet gelijk fantastisch te vinden. Het is namelijk een ander spel in grotendeels hetzelfde jasje. Het deckbuilden is goed uitgevoerd, maar heeft net iets minder diepgang dan andere roguelike-deckbuilders. Toch kun je hier voor een tientje echt vele uren plezier aan beleven. Een heerlijk tussendoortje dus!