Ouder worden, daar kom je niet onderuit. Dat heb ik de laatste jaren wel geleerd. De wijsheid die met de jaren komt, gaat vaak hand in hand met een flinke rugzak vol pijn, verdriet en vooral spijt. Spijt van de dingen die je anders had willen doen. Spijt van de dingen die je helemaal niet hebt gedaan. Maar het ergste is nog wel de spijt van de tijd die je niet hebt doorgebracht met mensen die er nu niet meer zijn. En dat is een les die je pas leert als de kans al voorbij is.


Een flits van vroeger
OPUS: Prism Peak gaat over Eugene, een fotograaf die op weg naar de begrafenis van zijn opa achter het stuur in slaap dommelt. Wanneer hij wakker wordt, staat hij midden in een donkere tunnel die eindigt in een mysterieus bos. De Dusklands. Daar ontmoet hij Ren, een meisje zonder herinneringen. Het enige dat ze nog weet is dat ze de bergtop moet bereiken om de weg naar huis te vinden, en voor Eugene hopelijk een weg naar de begrafenis van zijn opa.

Mijn eigen opa overleed helaas al toen ik nog heel jong was. Maar ondanks dat ik hem langer niet gekend heb dan wel, heb ik meer van hem geleerd dan van sommige mensen die ik al bijna mijn hele leven ken. Hij was timmerman en tekenaar, en altijd bezig mij van alles bij te brengen. Dingen waar ik vandaag de dag als vormgever nog steeds profijt van heb. Aan die momenten denk ik dan ook nog vaak terug. Zo ook in Prism Peak, waar Eugene de kunst van de fotografie mee krijgt van zijn opa. Eugene had het thuis dankzij ruziënde ouders niet makkelijk, maar gelukkig was daar zijn opa. Zijn passie voor fotografie bood niet alleen afleiding, maar ook stabiliteit. Tot Eugene, toen hij wat ouder werd, zijn geboortedorp verliet om in de grote stad zijn droom als professioneel fotograaf na te jagen.


Het is een verhaal dat mij, mede door die band tussen Eugene en zijn opa, meteen al te pakken had. Hoe dieper je de Dusklands intrekt, hoe meer je niet alleen over Eugene’s verleden te weten komt, maar ook over Ren. Gewapend met niet veel meer dan opa's camera trek je deze mysterieuze wereld in om vergeten herinneringen en niet vertelde verhalen vast te leggen.

Het grotere plaatje
Dat dit geen gewoon verhaal is, wordt al snel duidelijk. Ren is magisch, blijkt. Ze verschijnt niet op foto's, maar ze is ook de enige die de dreiging voelt van iets wat ze de Shade noemt: een bovennatuurlijke kracht die het land langzaam opeet en steeds meer van haar doet verdwijnen. Het is een dreiging die onlosmakelijk met haar verbonden lijkt, en die je af en toe op de hielen zit. De game schakelt dan om naar een korte achtervolgingsscène waarin Eugene met zijn camera de Shade op afstand moet houden. Niet met een gevecht, maar door op het juiste moment een foto te nemen. Het is een toffe afwisseling in een verder zo rustige game.

Wanneer je voor het eerst oog in oog staat met een van de Spirits die symbool staan voor belangrijke mensen uit Eugene’s leven, bewijst de game pas echt hoe bijzonder hij is. Net als Ren hebben deze Spirits weinig herinneringen en vervagen ze steeds meer, totdat je ze een foto van zichzelf laat zien. Het is een prachtige manier om je beetje bij beetje meer te vertellen over Eugenes verleden, en je hopelijk een stukje verder te helpen op je reis.


De gameplay draait dus grotendeels om het verkennen van de wereld en het maken van foto's. Als hobbyfotograaf die vroeger heel wat uurtjes heeft gestoken in Pokémon Snap voelde ik me hier dan ook meteen thuis. Je kunt spelen met de scherptediepte, verschillende filters op de lens draaien en zelfs de sluitertijd aanpassen. Zo worden de foto's echt van jou. Jammer is wel dat dingen als compositie en kadering er voor het spel zelf niet toe doen. Er is niet iets als een puntensysteem en dus ook geen beloning voor een prachtige foto. Zolang het object maar ergens op de foto staat, al is het klein in de hoek, kun je verder. Ik snap het wel: zo kunnen ook mensen zonder fotografiekennis dit prachtige avontuur ervaren, maar stiekem had ik gehoopt dat Prism Peak de speler ook nog wat zou leren over fotografie. Een gemiste kans.

Om in te lijsten
Qua presentatie doet OPUS: Prism Peak sterk denken aan een kruising tussen Life is Strange en een film van Makoto Shinkai. De mooie cel-shaded graphics bieden een perfect canvas voor prachtige foto's en de muziek, die af en toe klinkt alsof hij regelrecht uit een klassieke Disneyfilm is ontsnapt, draagt flink bij aan de bijzondere sfeer van de Dusklands.


Na ongeveer zeven uur rolden bij mij de credits voorbij. Maar lang voordat ik de eindstreep had bereikt, had ik al door dat ik nog maar een fractie had vastgelegd van wat de Dusklands te bieden hebben. Er zijn nog vele geheimen en verborgen herinneringen vast te leggen op de gevoelige plaat en er is zelfs een mysterieuze taal om te ontcijferen, wat voor mijn gevoel leidt tot een alternatief einde. Wil je écht alles zien, dan kun je hier makkelijk het dubbele aan tijd in stoppen.

Zelf speelde ik de game op een high-end pc, waar ik ondanks de krachtige hardware toch af en toe last had van kleine framerateproblemen. Vervelender was de bug waarbij elke knop die ik indrukte op de controller dubbel werd geregistreerd. Aangezien elke foto die je maakt je lens iets vuiler maakt, en je maar een beperkt aantal schoonmaakkits tot je beschikking hebt, zorgde dit soms voor wat frustratie. Gelukkig verhielp een herstart het probleem, maar daardoor ben ik wel een paar keer flink wat voortgang kwijtgeraakt. Ontwikkelaar SIGONO zit er bovenop, en op moment van schrijven is er een grote patch aangekondigd die dit hopelijk oplost. De Switch- en Switch 2-versies hebben we helaas niet kunnen testen, maar ook die schijnen momenteel wat framerateproblemen te hebben. Hopelijk worden die ook verholpen.


Ondanks deze kleine smetjes denk ik met een warm gevoel terug aan mijn tijd met OPUS: Prism Peak. Ik was nog niet bekend met de serie – waarvan eerder al drie delen verschenen  – maar omdat dit een losstaand verhaal is, is dit het perfecte moment om in te stappen. Prism Peak gaat niet per se over de foto's die je maakt, maar over de herinneringen die je niet kwijt wilt. De game is niet perfect, maar weet een redelijk unieke en vooral emotionele ervaring te bieden die ik niet snel vergeet. Ontwikkelaar SIGONO staat door deze game dan ook officieel op mijn radar.

Conclusie
OPUS: Prism Peak biedt een prachtige, emotionele ervaring die wanneer het moet precies de juiste snaar weet te raken. Eigenlijk draait het hier niet alleen om Eugene en zijn opa. Het gaat ook over die gemiste momenten: de foto die je nooit hebt genomen, de wandeling die je nooit hebt gemaakt. Bij mij was dat met mijn eigen opa. En de reis door de Dusklands voelde daardoor niet alleen als die van Eugene, maar ook een beetje als de mijne.