Van links naar rechts
Dark Scrolls is een side-scrolling actiegame met roguelite-elementen, autoscrolling, en de mogelijkheid om alles in co-op te doen, zowel lokaal als online. Je kiest uit een handvol personages, waarvan je er drie aan het begin hebt: Grizz de barbaar, Pigeon de dief, en Emerys de magiër. Later kun je er nog een stuk of zes vrijspelen, zoals een saxofoon spelende rat, een kok, een hond en zelfs een alien. Hoewel deze personages lekker gevarieerd aanvoelen, helpt dat weinig bij de nogal clunky besturing. Het springen is erg onnauwkeurig, en vooral in co-op zit je elkaar regelmatig in de weg.
De levels die je voorgeschoteld krijgt worden procedureel gegenereerd aan de hand van voorontworpen kamers, waardoor een level nooit tweemaal exact hetzelfde aanvoelt. Dit is fijn, aangezien de wereld slechts uit acht levels bestaat. Per run speel je er vier, dus je moet de game een aantal keren doorlopen om alles te zien. Het is een bekend stramien dat hier prima uit de verf komt, maar originaliteit is ver te zoeken. Wat dat betreft is het upgradesysteem een stuk unieker. Door vijanden neer te maaien vul je een sterrenmeter, en de buffs die je in de winkels koopt kun je activeren wanneer je een bepaald aantal sterren hebt bereikt. Hoewel dit prima werkt, doet de game weinig om je uit te leggen hoe de vork precies in de sterrensteel zit. Na wat experimenteren zijn er echter leuke combo's mee te maken.
Tasten in het duister
Waar de schoen bij mij vooral wringt, is bij de moeilijkheidsgraad. Dark Scrolls ziet er met z'n 8-bit-geïnspireerde pixelstijl niet alleen uit als een oude game, maar het heeft er ook de moeilijkheid van. In de kern is daar natuurlijk niks mis mee. Wij zijn bij Budgetgaming niet vies van een pittige game. Maar in je eentje kan de game zo overweldigend aanvoelen dat je al gauw merkt dat het echt ontworpen is om met z'n tweeën te spelen. Vooral wanneer je met twee magiërs op pad gaat, die zoveel magische ballen uit hun staf kunnen toveren dat je scherm er al gauw mee gevuld wordt, smelten vijanden als sneeuw voor de zon. Balans is hier ver te zoeken, wat nog verergerd wordt door het feit dat je elkaar regelmatig per ongeluk de lava of stekels in duwt. Een beetje zoals je in 2D Mario-spellen je co-op-partner van een platform kan smijten, alleen hier is het niet grappig, maar gewoon irritant.
Hoewel ik in m'n eentje weinig plezier uit de game haalde, moet ik zeggen dat ik na een avondje Dark Scrolls met een vriend toch wel een stuk positiever naar de game kijk. Samen door de levels stampen, elkaar redden uit benarde situaties, en lachen om hoe absurd chaotisch het wordt met al die projectielen, het werkt gewoon een stuk beter. Het voelt alsof de game pas tot leven komt wanneer je de chaos deelt. Maar toch is het geen spel waar ik snel naar terug zou keren, helemaal niet als solospeler. Voor een tientje haal je een prima avondje fantasyvertier in huis, maar veel meer dan dat is het niet.
Conclusie
Dark Scrolls is een game die je niet alleen moet spelen. Doe je dat toch, dan voelt het al snel als een frustrerende worsteling. Met een vriend is het een prima avondje, maar daarna is dit geen game die snel weer uit de digitale kast getrokken wordt. Het heeft z'n charme, maar die is net als de besturing niet altijd even soepel. En als ik dan terugdenk aan wat Doinksoft met Gunbrella heeft neergezet, voelt dit als een gemiste kans.
