Eerder dit jaar schreef ik in onze review van Mewgenics al dat we in een gouden tijd leven voor tactische RPG's. Met onder andere Final Fantasy Tactics, Mewgenics dus, later deze maand Star Wars: Zero Company en volgende maand zelfs een gloednieuwe Fire Emblem kan de liefhebber van tactische games zijn geluk niet op. Maar Nintendo wilde mij niet zo lang laten wachten en gaf mij de kans om alvast vijf hoofdstukken van Fortune's Weave te spelen, en die kans laat ik natuurlijk niet aan me voorbij gaan.



Terug naar Three Houses
Het Dagdaanse Rijk, waarin Fortune's Weave zich afspeelt, komt spelers van Three Houses misschien bekend voor. Het ligt namelijk ergens onder Fódlan, het gebied uit die game, en dat zal ongetwijfeld niet de enige verbinding zijn die met Three Houses wordt gemaakt. Iets dat bij mij bij de aankondiging van Fortune's Weave gelijk al een beetje aanvoelde als teleurstelling, want als groot Fire Emblem-liefhebber wist Three Houses mij destijds niet te bekoren. Dit was een deel dat uitdagende gameplay en interessant ontworpen maps aan de kant schoof voor een grotere focus op een Game of Thrones-achtig verhaal en personages met een uitgebreide persoonlijkheid. En hoewel dat zeker geen windeieren heeft gelegd voor de franchise, zijn dat niet per se de dingen waarvoor ik Fire Emblem speel en waarom ik mij dus ook veel meer heb vermaakt met het recentere Fire Emblem Engage, waarin verhaal en personages wat meer naar de achtergrond verdwenen en de focus echt lag op goede combat op toffe maps die steeds weer wisten te verrassen.


Waar Fortune's Weave zal vallen tussen Three Houses en Engage kan ik na deze vijf hoofdstukken nog niet zeggen, maar wat ik wel weet is dat het voor nu een flinke bladzijde uit het boekje van Three Houses pakt. Het verhaal van Fortune's Weave speelt zich af rondom de Heroic Games, een groot toernooi dat wordt uitgevochten in een imposant colosseum in het midden van de stad. De uiteindelijke winnaar van dit toernooi mag één wens doen. Aan het begin van mijn tijd met de game maakte ik een keuze uit vier verschillende Lords, elk met een eigen verhaal. Mijn keuze viel op Leda, een muzikale dame die wraak wil nemen op de moordenaar van haar vader, die toevallig ook deelneemt aan de Heroic Games. De focus op een wat kleiner, persoonlijker verhaal sprak mij wel aan, en ook de personages die in dit deel van Leda's avontuur geïntroduceerd werden, vielen in de smaak.

Al vrij snel kreeg ik een puzzellevel voorgeschoteld waarin ik, alsof ik het bordspel Go speelde, blauwe vlammetjes rood moest maken. Wie aan het eind van tien beurten de meeste vlammetjes heeft, wint. Dit gaf mij gelijk het gevoel dat ze met Fortune's Weave in ieder geval meer variatie in de maps proberen te brengen, wat ik alleen maar kan toejuichen. Maar helaas was deze vreugde van korte duur, want tussen de leuke puzzelmaps en indrukwekkende arenagevechten door kreeg ik een grote wereldmap voor mijn kiezen, waarop ik aan de slag mocht met saaie skirmish-gevechten in kale levels, het verzamelen van grondstoffen en een terugkerend element uit een ouder deel: dungeons. Deze zagen we eerder al in Fire Emblem Echoes: Shadows of Valentia, maar hebben nu ook hun weg gevonden naar het grote scherm. Hoewel ik deze dungeons aanvankelijk een leuk idee vond, werd het in deze eerste vijf hoofdstukken al gauw eentonig. Ze zijn vaak klein en lineair met doodlopende afsplitsingen, en de turn-based gevechten die je in deze kerkers voert zijn leuk ter afwisseling, maar ook niet veel meer dan dat. Mijn hoop is dat dit alles verderop in de game een stuk interessanter wordt, maar tot nu toe voelt het als een hoop tijdverspilling tussen de toffe gevechten op de interessante maps door. Dat geeft mij enorme flashbacks naar Three Houses, maar niet op een goede manier.


Dit smaakt naar meer
Ik besef dat ik in deze preview vrij negatief klink, maar gelukkig valt het in de realiteit wel mee. Fortune's Weave doet namelijk genoeg waarmee ik mij tot nu toe goed heb vermaakt. De personages zijn tof, ik geniet enorm van de grote gevechten in de arena en de muziek is misschien wel beter dan het ooit is geweest. Ik merkte dat ik soms even bleef hangen in de menu’s om meer van de muziek te kunnen horen en dat is altijd een goed teken. Daarnaast lijkt dit een Fire Emblem te worden met een sci-fi randje. Hoewel ik daar nog niet veel van heb gezien, vallen de soort-van-laserpistolen waar sommige personages mee vechten, als alternatief op de pijl en boog, goed bij mij in de smaak. Ook geeft de game je de optie om de meeste dingen tussen de grote gevechten door over te slaan als je er echt geen zin in hebt. Die tijd wordt dan omgezet in ervaringspunten, grondstoffen of gevechtstrainingspunten, dus zo lijkt het beide types Fire Emblem-spelers een beetje te willen bekoren.


Na vijf hoofdstukken is het echt nog veel te vroeg om definitieve uitspraken te doen over dit nieuwe Fire Emblem-deel. Wat ik wel kan zeggen, is dat deze eerste vijf hoofdstukken mij – zelfs met de negatieve punten hierboven – al een stuk meer wisten te bekoren dan Three Houses ooit heeft gedaan. Dit is een deel dat voor mijn gevoel probeert de weg te bewandelen tussen Three Houses en Engage in. Als het straks het beste van twee werelden weet te pakken, zeg ik daar absoluut geen nee tegen. Maar of dat ook gelukt is? Dat lees je volgende maand in onze review.