Gevoel voor timing
Sony geldt in de Fighting Game Community (FGC) al langer als een soort mecenas voor een genre dat bij tijden in de luwte verblijft. Het was immers een aantal jaren eigenaar van EVO, een van de grootste e-sports toernooien ter wereld. In die hoedanigheid bood Sony een mooi platform voor fighters als Street Fighter en Tekken, maar een eigen game om naar voren te schuiven had het niet. Hoewel Sony inmiddels de handen van EVO af heeft getrokken, heeft het ironisch genoeg met Tōkon wel een game in handen die het goed gaat doen op dat toernooi. Dat kan haast niet anders. Om alvast heel even op de zaken vooruit te lopen: dit is een bijzonder lekker spelende en toegankelijke tag fighter met productiewaarden die je normaal alleen ziet bij grootheden Street Fighter en Tekken. Daarnaast zit de Marvel-licentie momenteel na een paar bedroevende jaren weer in de lift. Marvel Rivals weet nog altijd talloze spelers te bekoren en Spider-Man: Brand New Day heeft zojuist records verbroken. En dan moet Avengers: Doomsday nog verschijnen. Met andere woorden: de sterren staan precies goed.
Beperkt aanbod voor de solospeler
Het laat verschijnen van reviewcodes voor de media spreekt voor mij boekdelen. Een gelijk speelveld voor de fanatiekelingen is blijkbaar belangrijker dan het kunnen presenteren van mooie cijfers vóór de release. Dat deed mij meteen vermoeden dat de focus op de multiplayer ligt en niet op de singleplayer. Want wat dat laatste betreft is het aanbod misschien niet karig te noemen, maar het is ook absoluut geen weelde. Op dit punt zijn de grootste attracties de Episodes. Hiervan zijn er vijf en in elk daarvan doorloop je het (grotendeels zelfde) verhaal met een van de vijf teams: Fighting Avengers, Unbreakable X-Men, The Amazing Guardians, The Knights of Doom en Samurai Outriders. Zo volg je in The Amazing Guardians Spider-Man en ontmoet je door de hoofdstukken heen zijn teamgenoten Ms. Marvel, Sp//dr en Star-Lord. Het vaststaande plot betreft The Champion, een intergalactische maniak die voor zijn lol hele planeten uitdaagt tot een gevecht. Zodra de sterkste vechters van een planeet verliezen, wordt de gehele beschaving uitgeroeid. En nu is onze Aarde de klos.
Toen bekend werd dat Kieron Gillen de schrijver van de Episodes was, stegen mijn verwachtingen behoorlijk. Gillen is een gevestigde naam in de comics-industrie en heeft voor Marvel-titels als Journey into Mystery en Iron Man geschreven. Ik ben vooral fan van zijn Young Avengers run, waarin verrassende interpretaties van personages als Loki en Miss America worden gegeven. Ik had mijn verwachtingen beter thuis kunnen laten, want Gillens opdracht was duidelijk om een veilig verhaaltje met bijpassende dialogen neer te pennen. Met name dat laatste doet Gillen aardig, maar het plot is amper noemenswaardig. Boosdoener is hierbij vooral de korte duur van een Episode. In een klein uurtje heb je er één doorlopen. Als je er vervolgens achter komt dat de tussenfilmpjes elke Episode identiek zijn, schaaf je daar zo een kwartiertje vanaf. Het enige unieke aan een Episode zijn (naast de vechters die je bestuurt) de lichtjes geanimeerde stripboeksegmenten die je tussen gevechten door te zien krijgt.
De twee andere solo-opties zijn Arcadia Rumble en All-Star Arena. Wat deze modi met elkaar gemeen hebben is dat veel spelers ze waarschijnlijk al snel links gaan laten liggen. Arcadia Rumble is een soort Fall Guys-achtige party game waarin je met de chibi avatars uit de multiplayer lobbies speelt. Ik heb geen idee wie Tōkon opstart om deze modus te spelen, maar ik ben het niet. Onder All-Star Arena vallen Surival en Arena. Beide zijn vrij simplistisch. In Survival moet je zoveel mogelijk gevechten doorstaan terwijl je levensbalk tussen potjes niet volledig herstelt. In Arena kies je zelf een route van gevechten om te doorlopen, waarbij je invloed kan uitoefenen op wie je tegenstanders gaan zijn. Geinig om even te proberen, maar ik was hier al snel op uitgekeken.
Raken waar het telt
Persoonlijk ben ik verliefd geworden op fighters vanwege de gevechten tegen spelers van vlees en bloed, niet omwille slappe aftreksels daarvan tegen een CPU. De kern van een goed vechtspel wordt gevormd door interessante gameplay-mechanieken en hoe het voelt om te spelen. En met die kern zit het bij Tōkon helemaal goed. Zoals gezegd is dit een tag fighter; een fighter waarbij je niet één maar meerdere personages onder je hoede neemt. Vaak bestuur je in dergelijke spellen teams van drie, maar hier zijn het er maar liefst vier. Aangezien drie al chaotisch genoeg kan zijn, vond ik het idee van zo’n groot team in eerste instantie vooral intimiderend. Tōkon heeft twee innovatieve ideeën waardoor het toch toegankelijk aanvoelt. Ten eerste begin je met slechts één van je vier vechters. De anderen kunnen pas opgeroepen worden naarmate het gevecht vordert. Ten tweede hebben vechters niet elk hun eigen levensbalk, maar is er alleen een gedeelde balk voor het team. Als je zou willen zou je dus (bijna) alleen met je hoofdvechter kunnen spelen. Op deze manier hoef je niet meteen een meester van meerdere personages te zijn.
Die drang naar toegankelijkheid uit zich ook in de besturing. Steeds vaker bieden fighters de mogelijkheid voor een simpelere vorm van besturing. Daarbij hoef je dan geen ingewikkelde bewegingen uit te voeren op je d-pad om een speciale aanval uit te voeren. Oude rotten die zijn opgegroeid met blaren op hun vingers vanwege vele hadoukens en shoryukens kunnen dat echter negeren en kiezen voor een klassieke besturing. Uniek aan Tōkon is dat het de twee methodes combineert zonder dat je hoeft te kiezen voor het een of het ander. De R2-knop wordt namelijk altijd gebruikt voor speciale aanvallen. Je kan bijvoorbeeld in plaats van de bekende zigzagbeweging voor een anti-air special (lees: shoryuken) ook gewoon ‘naar voren + R2’ gebruiken. Bij deze makkelijkere manier doe je iets minder schade, maar het is betrouwbaarder en bovendien voor de gemiddelde speler sneller. In het begin voelde ik een beetje weerstand voor deze ontwerpkeuze. Ik merkte ook dat ik in potjes waar het wat minder goed ging terugviel op de simpelere besturing en auto-combo’s. Aan de speelstijl van mijn online tegenstanders af te lezen ben ik zeker niet de enige. Het is jammer dat hiermee een stukje van de oude identiteit van fighters verloren gaat, maar ik denk dat het uiteindelijk een goede zet is voor het genre als geheel.
Arc System Works is vooral bekend van Dragon Ball FighterZ en de Guilty Gear-serie, dus het is geen verrassing dat Tōkon vol zit met snelle en prachtig geanimeerde gevechten. Er is gekozen voor een art style die het beste van anime met de klassieke look van comic books combineert. Het resultaat spreekt voor zich. Qua presentatie is dit een van de meest geslaagde fighters ooit. De rijkelijk geanimeerde aanvallen zorgen er bovendien voor dat het gewoon verdomd goed voelt om te spelen.
Tegenwoordig is het eigenlijk overbodig om te zeggen, maar online werkt Tōkon zoals je mag verwachten van een moderne fighter. Er is rollback netcode aanwezig en ik heb tijdens mijn online potjes geen last gehad van lag of andere connectieproblemen. Ook lijkt het spel goed bevolkt te zijn en duurde het niet lang om tegenstanders te vinden.
Conclusie
Met Tōkon levert Arc System Works weer een topper in het genre af. Hoewel de solomodi voor mij geen lang leven beschoren zijn, maakt de sterke kern van de game dat meer dan goed. Het spel ziet er fantastisch uit en voelt nog beter om te spelen. De gameplay is chaotisch en complex, maar dankzij een aantal innovatieve ideeën blijft het toch toegankelijk. Het is te hopen dat Tōkon het publiek vindt dat het verdient en dat Arc System Works deze game nog jarenlang kan ondersteunen.
8.3
5.9
9.8