Een aantal van jullie is vast wel eens op de Gamescom geweest, maar voor wie nog nooit een stap in de Koelnmesse heeft gezet: de beurs is verdeeld over tien enorme hallen, waarvan sommige ook nog eens meerdere verdiepingen hebben. Onze afspraken lagen natuurlijk steevast aan compleet tegenovergestelde kanten van de beurs, dus het was vooral een hoop lopen, rennen en hopen dat we niet weer ergens verkeerd afsloegen. De Koelnmesse voelt soms een beetje als een IKEA waar iemand een paar extra verdiepingen aan heeft toegevoegd. Alleen vind je aan het einde geen Billy-boekenkast, maar een demo van een nieuwe game.
Met meer dan 70.000 gamers om je heen is het bovendien niet bepaald rustig, dus we waren maar wat blij dat de meeste afspraken in de business area’s plaatsvonden. Tussen het spelen door konden we daar even bijkomen met een drankje, wat aantekeningen maken en leuke nieuwe contacten opdoen. Maar uiteindelijk kwamen we natuurlijk voor één ding: de games.
Persona 4 Revival
Gert Jan: Voor mij begon de beurs meteen goed met Persona 4 Revival, de remake van mijn favoriete Persona-game. Persona 4 heeft altijd een speciaal plekje bij me gehad. Misschien is het de Scooby-Doo-achtige murder mystery in het kleine dorpje Inaba, misschien zijn het de personages, of misschien is het gewoon de soundtrack die al jaren permanent ergens in mijn hoofd lijkt te wonen. Na drie verschillende demo's, waaronder stukken in de dungeons van Yosuke en Yukiko en een vrij gedeelte in Inaba, kan ik in ieder geval zeggen dat de remake er beter uitziet dan ooit.
Vooral de presentatie viel me op. De game is visueel prachtig en de cutscenes voelen een stuk dynamischer aan dan die van Persona 3 Reload, met bewegende camera's en verschillende camerastandpunten die gesprekken meer leven geven. Ook de dungeons voelden meteen vertrouwd, terwijl toevoegingen als de bekende Baton Pass en het nieuwe Prime Time-systeem – waarmee personages samen een krachtige aanval kunnen uitvoeren – verrassend natuurlijk aanvoelden. Alsof ze er eigenlijk altijd al in hadden gezeten.
Mijn favoriete onderdeel was echter de muziek. Waar de nieuwe arrangementen in Persona 3 Reload voor mij vaak net niet konden tippen aan het origineel, was ik hier meteen enthousiast over de nieuwe versies van Shoji Meguro's klassiekers. Ze blijven dicht bij het origineel, maar voelen toch fris door andere instrumentkeuzes en subtiele toevoegingen. Mijn been ging vanzelf mee op de maat en tijdens de cutscenes zat ik met mijn vingers op de controller mee te trommelen. Al met al een van mijn favoriete speelsessies van de beurs en meteen ook een van de games waar ik begin volgend jaar het meest naar uitkijk.
Terwijl ik nog even in Inaba bleef hangen, bracht Gerard ondertussen een bezoek aan Xbox. Later volgt er nog een uitgebreide preview van Gears of War: E-Day, maar we waren natuurlijk wel in Duitsland, het land van sprookjes en de gebroeders Grimm. Dan kun je moeilijk om Fable heen.
Fable
Gerard: Soms heb je van die games waar je vanaf het moment dat ze worden aangekondigd enorm naar uitkijkt. Playground Games, de makers van Forza Horizon, zitten achter het stuur bij de ontwikkeling van deze reboot van de Fable-games. En dat kun je op een paar manieren terugzien. In een hands-off demo van ongeveer twintig minuten lieten de ontwikkelaars zien hoe groot de schaal van Bowerstone is, dat er verschillende merkbare financiële klassen zijn binnen de afzonderlijke wijken van de stad en dat de inwoners van de stad op jou reageren op basis van de keuzes die je maakt, en niet op basis van je uiterlijk. Tijdens de speelsessie werd onze vrouwelijke heldin langs de straten van Bowerstone genavigeerd en viel het meteen op hoe mooi deze game daadwerkelijk is.
De straten zijn drukbevolkt met mensen, het is een hele kleurrijke wereld en je merkt dat de verschillende NPC’s ook met hun eigen dingen bezig zijn. De quest waar onze heldin mee bezig was draaide om het binnendringen van de Heroes Guild en het vinden van een held genaamd Humphrey. Ze vindt hem onderuitgezakt in een stoel en hij snauwt haar af dat ze hem wat te drinken moet halen. Hier wordt meteen de keuzevrijheid van Fable duidelijk, want je kunt ervoor kiezen om hem gewoon zijn drinken te geven of om het drankje over hem uit te storten. Wij kregen als publiek de keuze en het was overduidelijk dat de tweede optie de voorkeur had. Zo gezegd, zo gedaan en de arme Humphrey kreeg de volle lading. Na wat met elkaar gepraat te hebben blijkt dat de eigendomsakte van de Heroes Guild in het bezit is van een bende dieven. De opdracht is duidelijk: terugpakken wat van jou hoort te zijn.
Dat je niet lang hoeft te zoeken naar de dieven wordt meteen helder wanneer de heldin het gebouw van de Heroes Guild verlaat. Een klein meisje genaamd Billie vraagt of je echt The Hero of Briar Hill bent, een titel die waarschijnlijk bij je oorsprong hoort. Binnen de kortste keren tref je de dieven op je pad, terwijl Billie je vanaf een afstandje loopt toe te juichen. De gevechten zien er lekker dynamisch uit dankzij de combinatie van je zwaardaanvallen, magie en ontwijkende bewegingen. De vele soorten magie kun je sterker maken door skillpoints toe te kennen en een vluchtige blik op de skilltree van Fable liet al zien dat je spreuken ook kunt versterken met extra skillpoints. Het is jammer dat er geen mogelijkheid was om Fable daadwerkelijk zelf te spelen, maar op basis van de korte demonstratie is wel duidelijk dat Playground Games de game vrijwel af heeft. We moeten helaas nog een behoorlijk lange tijd wachten tot de release van Fable op 23 februari 2027, maar op basis van wat ik gezien en gehoord heb is Fable dat lange wachten helemaal waard.
Stranger Than Heaven
Gert Jan: Waar Gerard zich door sprookjesbossen waande, bleef ik nog even hangen in Japan. Daar mocht ik aan de slag met Stranger Than Heaven, de nieuwe game van RGG Studio, de makers van onder andere Yakuza. De game speelt zich af verdeeld over vijf verschillende tijdperken, die allemaal een compleet eigen uitstraling hebben. Visueel lijkt het een flinke stap vooruit ten opzichte van de recente Yakuza-games, met opvallende stilistische keuzes, grote kleurrijke lettertypes en een heerlijke jazz soundtrack.
De demo bestond uit drie gevechten waarin ik het nieuwe combatsysteem kon uitproberen. Je bestuurt je linker- en rechterarm afzonderlijk met de schouderknoppen en triggers, wat een leuke draai geeft aan de bekende brawler-combat van RGG Studio. Toch ben ik nog niet helemaal overtuigd. De gevechten zijn lekker luguber en je kunt verschillende wapens gebruiken, waaronder een mes en een enorme hamer die je met twee handen vasthoudt, maar het voelde soms ook wat traag en log aan. Als iemand die juist blij was dat de recente Yakuza-games met de overstap naar turn-based combat een andere richting opgingen, voelt dit voor mij persoonlijk toch een beetje als een stap terug.
De demo zelf voelde bovendien nog behoorlijk ruw aan, met wisselende framerates en een flikkerend beeld. Gelukkig verschijnt de game pas in januari, dus er is nog tijd genoeg om de laatste oneffenheden glad te strijken. Voorlopig ben ik dan ook gematigd positief. Stranger Than Heaven ziet er fantastisch uit en zit boordevol stijl, maar het vechtsysteem moet me nog iets meer overtuigen.
Op het moment dat ik probeerde uit te zoeken hoeveel verschillende manieren RGG Studio heeft bedacht om iemand een pak slaag te geven, was Gerard alweer bij de volgende afspraak aangekomen. Dit keer mocht hij de terugkeer van een echte klassieker bekijken: Terranigma.
Terranigma
Gerard: Als je een persbericht krijgt met een aankondiging van een klassieke SNES RPG die een remaster krijgt op de hedendaagse consoles, dan heb je meteen mijn aandacht te pakken. Ik stelde mezelf de vraag welke game dat had kunnen zijn en kwam al snel uit bij Illusion of Time of Terranigma. Twee absolute klassiekers die je eigenlijk wel gespeeld moet hebben. Het goede nieuws is dat Clear River Games een remaster van die laatste titel heeft aangekondigd. Ik mocht een halfuurtje kletsen met de makers en kreeg na een paar minuten al een controller in mijn handen gedrukt om het verhaal van Ark opnieuw te spelen.
Als je opgegroeid bent in de jaren negentig dan kan de naam je misschien bekend voorkomen. Terranigma werd in 1995 uitgegeven in Japan door Enix en in Europa door Nintendo. Een Amerikaanse release is er nooit officieel gekomen, maar Terranigma wordt desondanks vaak in het rijtje van de meest gewilde SNES RPG’s gezet. Uitgeverij Clear River Games heeft inmiddels de reputatie dat ze enorme voorstanders zijn van het behoud van videogames. Met deze remaster is dan ook duidelijk te merken dat ze enorm veel liefde voor het origineel hebben. Een geremasterde soundtrack, speciale schermfilters (zoals een CRT-filter dat je ouderwetse tv nabootst) en aanpasbare achtergrond-art zijn slechts een paar dingen die aan het spel zijn toegevoegd. Maar in het grote plaatje zijn dit vooral kleine en leuke extra’s.
Veel belangrijker is het gegeven dat de game nog precies hetzelfde aanvoelt als destijds op de Super Nintendo. De realtime gevechten zijn nog net zo snel, spannend en afwisselend. De puzzels en de soms doolhofachtige levels zijn slim opgebouwd en deze remaster deed me beseffen hoe erg ik de game gemist heb. De toffe artstijl en gameplay kun je misschien nog wel het beste vergelijken met een titel als Secret of Mana, waarbij het dus belangrijk is om wel in beweging te blijven om de aanvallen van de verschillende monsters te kunnen ontwijken. Met een release die gepland staat voor begin 2027 op alle beschikbare consoles is het in ieder geval het perfecte moment om de game weer eens op te pakken.
Wat vonden we van Gamescom 2026?
Natuurlijk is dit nog lang niet alles wat we tijdens deze drukke beurs hebben kunnen spelen. De komende weken verschijnen er nog genoeg artikelen over de andere games die we in Keulen hebben gezien, waaronder een aantal titels waar we voorlopig nog even niets over mogen zeggen. Voor nu kijken we in ieder geval terug op een geslaagde Gamescom. We hebben veel te veel gelopen, een hoop interessante mensen gesproken en gelukkig af en toe even kunnen bijkomen met een drankje in de business lounge. Volgend jaar doen we het gewoon weer. Hopelijk weten we dan eindelijk waar we precies heen moeten.
