De demo begint met een segment dat sterk aanvoelt als het begin van de uiteindelijke game. Het verhaal speelt zich een aantal maanden na de gebeurtenissen van het eerste deel af en dit keer kruip je in de huid van Blake, een werknemer van Weyland-Yutani. Tijdens een onderzoek op een onbekende planeet loopt het al snel mis en strand je op een neergestort ruimteschip. Uiteraard is dat precies het soort plek waar je vooral niet wilt zijn als je in een Alien-game zit. Eenmaal aan boord blijkt de stroom volledig te zijn uitgevallen en zit er weinig anders op dan op zoek te gaan naar materialen om de boel weer aan de praat te krijgen. Dat betekent ouderwets door donkere gangen struinen, omgevingen doorzoeken en ondertussen hopen dat je niets tegenkomt wat liever zou zien dat de stroom uit blijft.
Wanneer de elektriciteit uiteindelijk weer werkt, blijkt namelijk dat niet alleen de verlichting wakker wordt. Ook een Xenomorph maakt zijn opwachting en vanaf dat moment verandert de demo compleet. Je hebt geen arsenaal waarmee je het wezen even een lesje kunt leren, dus zit er maar één ding op: proberen weg te komen zonder gezien te worden. Kruipen door ventilatieschachten, schuilen wanneer het nodig is en vooral goed luisteren naar wat er om je heen gebeurt. De spanning die Isolation zo goed maakte is hier dan ook direct weer aanwezig. De Xenomorph beweegt onvoorspelbaar door de omgeving en het feit dat je eigenlijk nooit precies weet waar hij is, zorgt ervoor dat zelfs een simpele wandeling door een gang behoorlijk zenuwslopend kan worden.
En eerlijk gezegd was dat ook precies het probleem dat ik met deze demo had. Niet omdat het niet goed was, integendeel. Dit voelde als Alien: Isolation zoals ik het me herinner, en dat is misschien wel het grootste compliment dat ik kan geven. Tegelijkertijd zijn we inmiddels ruim tien jaar verder en vraag ik me af of alleen maar meer Alien: Isolation genoeg is. De basis van het eerste deel stond als een huis, maar ik hoop wel dat Creative Assembly deze keer meer verrassingen voor ons in petto heeft. Volgens de ontwikkelaars wordt het vervolg namelijk niet alleen enger, maar ook groter. Dat laatste maakt me eerlijk gezegd iets minder enthousiast. Het eerste deel had al behoorlijk wat moeite om zijn lange speelduur interessant te houden, dus een nog grotere game klinkt niet automatisch als goed nieuws. Hopelijk weten ze deze keer beter om te gaan met het tempo en weten ze de spanning interessant te houden zonder dat we na twintig uur nog steeds door dezelfde ventilatieschachten aan het kruipen zijn.
Technisch gezien is er in ieder geval nog genoeg werk te verrichten. De demo had behoorlijk last van screentearing en de framerate was op meerdere momenten verre van stabiel. Gelukkig werd vooraf duidelijk aangegeven dat de game nog volop in ontwikkeling is. Sterker nog, er is op dit moment nog niet eens een release window bekend. Er is dus meer dan genoeg tijd om de technische problemen aan te pakken voordat we uiteindelijk weer tegenover een Xenomorph staan.
Mijn eerste indruk van Alien: Isolation 2 is daarom vooral veelbelovend. Al moet ik er wel bij zeggen dat ik de game niet bepaald onder ideale omstandigheden heb kunnen spelen. De koptelefoon die ik kreeg had geen noise cancellation en ik zat midden in een felverlicht kamertje op een stand vol pratende mensen. Niet bepaald de omstandigheden waarin je een claustrofobische horrorgame optimaal ervaart. Dit soort games wil je eigenlijk in een muisstille, pikdonkere kamer spelen, met het geluid op standje burenruzie zodat ieder voetstapje, ventilatiegeluid en geritsel je meteen op scherp zet. Dat kwam hier logischerwijs een stuk minder goed tot zijn recht. Toch laat de demo zien dat Creative Assembly nog altijd uitstekend begrijpt hoe je een Xenomorph eng maakt en het voelde heerlijk vertrouwd om weer eens door een donker ruimteschip te sluipen. Ik heb er zin in.
