Dat mijn PSVR2, die mij ooit een rib uit mijn lijf kostte, terug in de doos zit, betekent ook dat ik het VR-nieuws niet nauwkeurig volg. Daarom hoopte ik vooraf dat de gekende dioramastijl behouden bleef, want die leent zich perfect voor een VR-avontuur. Kijk maar naar de Moss-titels bijvoorbeeld. Dat is het dus niet geworden. In plaats daarvan kreeg de Franse studio Iconik de kans om iets nieuws te maken. Dat is ergens bewonderenswaardig, maar tegelijk ook de veilige keuze. Want wat krijgen we? Een klassieke first-person VR-ervaring, met bekende VR-trucjes die we eigenlijk al jaren kennen en die door de jaren heen nauwelijks geëvolueerd zijn.
Een echo van wat ooit was
Little Nightmares VR: Altered Echoes haakt in op de bekende lore. The Thin Man neemt Six mee en jij blijft achter als Dark Six, een schimmige versie van haarzelf. Wat volgt is een macabere tocht om weer herenigd te worden met haar andere zelf. Zoals altijd wordt alles zonder woorden verteld en dat werkt. Nieuwe spelers kunnen volgen, fans pikken extra verwijzingen mee. Het verhaal haakt immers in op de gebeurtenissen van Little Nightmares II en daardoor voelt het vaak minder als een volledig nieuw hoofdstuk en meer als een soort remix. Bekende scènes en vijanden keren terug, maar worden afgewisseld met nieuwe plekken die wél iets toevoegen aan het Little Nightmares-universum. Zo sluip je door een verwrongen omgeving waar luciferlicht je enige houvast is, stap je op een trein vol groteske passagiers en trek je door een muziekdoos. Dat zijn momenten waarop Altered Echoes zijn eigen smoel toont. Al overheerste toch het gevoel een soort greatest hits te spelen.
Door de ogen van Six
De overstap naar first-person virtual reality verandert alles. Je bent piepklein en de verwrongen wereld torent constant boven je uit. Een simpele kamer wordt een heus hindernissenparcours, een deurklink is onbereikbaar, een lucifer is plots een fakkel. Dat gevoel van schaal is misschien wel de grootste troef van de game en werkt op momenten echt indrukwekkend.
Letterlijk door de ogen kijken van Dark Six zorgt ook voor intensere spanning. Verstoppen achter objecten, voorzichtig om een hoek gluren of vluchten voor een monster voelt directer dan ooit. Je ziet niet langer het volledige spelveld zoals in de gekende stijl en juist dat beperkte zicht maakt het allemaal wat nerveuzer. Dat is wat VR met je doet. Maar tegelijk wringt het ook, want door die first-personkeuze verlies je het overzicht en de visuele choreografie die de reeks altijd zo sterk maakte. Nu is het een meer klassieke VR-horrorervaring. Functioneel, zoals altijd ook heel effectief, maar minder uniek. Alsof er iets van de oorspronkelijke magie is achtergebleven.
Ook op interactieniveau zijn er beperkingen. Je kan objecten vastpakken, duwen en manipuleren, maar dat gebeurt binnen vrij strikte grenzen. Klimmen kan enkel op vooraf bepaalde plekken en ik vond het niet altijd duidelijk wat wel en niet interactief is. Dat zorgde af en toe voor extra trial-and-error, wat de flow breekt.
Bekend recept, weinig verrassingen
Gameplaygewijs blijft alles erg basic: sluipen, klimmen, objecten verplaatsen, doodeenvoudige puzzels oplossen. In VR voelt dat fysieker aan (een hamer weegt echt en moet je met beide handen vastnemen, klimmen kost wat moeite) en dat helpt de immersie. Maar het blijft wel bij de bekende trucjes. Het probleem is vooral dat het spel daar weinig mee doet. Na een tijdje zie je het patroon en daar wijkt het zelden vanaf.
De vijanden zelf zijn wederom sterk. De Thin Man blijft dreigend als vanouds, de leerkracht is opnieuw pure horror en nieuwe creaties zoals de treinconducteur hoeven daar niet voor onder te doen. Net zoals in de gewone Little Nightmares-games komen deze confrontaties vaak neer op trial-and-error. Dat is hier bij momenten vervelend, want zeker tijdens achtervolgingen kan het frustreren omdat het klimmen soms tegenwerkt.
Capuchon
Technisch draait het allemaal degelijk op PSVR2, maar op vlak van comfort voelt het alsof er net iets te hard op de rem wordt getrapt. De capuchon van Six is daar het beste voorbeeld van. In theorie is het een slimme vondst. Door je zicht te kaderen binnen die iconische hoodie creëer je een logische vignette die motion sickness helpt beperken. Het past perfect binnen de wereld en het personage, wat het een bijna narratieve oplossing maakt voor een klassiek VR-probleem.
In de praktijk werkt het, maar niet zonder compromis. Je blikveld wordt merkbaar beperkt en zelfs met de optie om het aan te passen krijg je het nooit echt helemaal weg. Het voelt soms alsof je met oogkleppen speelt, wat juist ingaat tegen dat gevoel van aanwezigheid waar VR zo sterk in kan zijn. Daarbovenop komt dat de bewegingsopties vrij beperkt blijven. Snap turning is de standaard, echt vloeiend draaien ontbreekt. Begrijpelijk vanuit comfortoverwegingen, maar het haalt je af en toe uit de ervaring. Ik heb behoorlijk wat VR-games gespeeld en ervaar weinig ongemakken, dus ik had graag wat extra opties gehad voor de meer ervaren VR-spelers.
Blijft herkenbaar Little Nightmares
Visueel blijft het herkenbaar Little Nightmares: grotesk, misvormd en dromerig, maar tegelijk diep verontrustend en beklemmend. In VR werkt dat nog beter, puur door de schaal en het ‘door de ogen kijken’ van dat kleine meisje in die onnatuurlijk grote, vervormde omgeving. Maar technisch zie je de beperkingen. Textures vallen door de mand als je er zo dicht op zit, belichting is oké maar niet bijzonder. Het is goed genoeg, maar nooit echt wow. Het geluid daarentegen? Top. De ruimtelijke audio doet hier echt veel werk en elk geluid draagt bij aan die constante spanning. De soundtrack blijft ingetogen, maar raakt precies de juiste toon.
Te snel voorbij
Na een kleine drie uur zit het er echter alweer op. De gewone games waren ook niet bijster lang, maar hier voelt het toch zeer magertjes. Zeker omdat er amper reden is om terug te keren. Verzamelobjecten zijn schaars en makkelijk te vinden, waardoor een tweede playtrough weinig toevoegt. Met een adviesprijs van €29.99 is dat in elk geval moeilijk te negeren.
Conclusie
Little Nightmares VR: Altered Echoes werkt. Het plaatst je letterlijk in die beklemmende, vervormde wereld en maakt de macabere confrontaties met die monsterlijke, groteske volwassenen persoonlijker dan ooit. De schaal, de sfeer en het geluid trekken je er volledig in. Tegelijk voelt het ook als een gemiste kans. Te veilig, te kort en te weinig verrassend voor de meer ervaren VR-spelers. De perspectiefwissel levert zeker spanning op, maar kost ook een stuk van de magie van de reeks.
Ik zette de headset na een paar uur af met gemengde gevoelens. Enerzijds blij dat ik meer Little Nightmares kreeg, anderzijds met het gevoel dat er toch meer in zat. De korte speelduur helpt ook niet om daar doorheen te kijken. Drie budgies voelt als de juiste middenweg. Degelijk genoeg om aan te raden aan fans met een VR-headset in huis, maar met te veel kanttekeningen om echt hoger te gaan.
548 
14)
07-05-2026 21:55
