Star Fox 64 verscheen in 1997 in Europa onder de naam Lylat Wars in de winkels. Na Star Fox 64 op de Nintendo 3DS en Star Fox Zero op de Wii U is de aankomende release van Star Fox op de Switch 2 dus alweer de vierde versie van de originele game. Gelukkig heeft Nintendo behoorlijk wat dingen verbeterd ten opzichte van het origineel en nieuwe content toegevoegd. Bij Nintendo op kantoor in Nieuwegein mocht ik alvast een paar missies uitproberen én aan de andere aanwezige pers laten zien dat ik mijn vaardigheden met de jaren nog niet verleerd ben. Na een middagje spelen is in ieder geval al wel duidelijk dat Star Fox klaar is voor de volgende generatie spelers om in een Arwing te stappen.
Een vooropgezette route door het universum
Onze previewsessie bestond uit drie korte speelrondes. Bij de eerste ronde mochten wij drie planeten bezoeken, maar kregen de aanwezige gamejournalisten de opdracht om een specifieke route volgen. Zo gingen we van Corneria naar Meteo om uiteindelijk op Fichina te belanden. Voor mensen die eerdere versies van Star Fox 64 gespeeld hebben is het goed om te weten dat de gameplay identiek aanvoelt en dat de vijanden nog steeds via dezelfde routes aan komen vliegen. Voor een speler zoals ik, die Lylat Wars op de N64, Star Fox 64 op de 3DS en Star Fox Zero op de Wii U gespeeld heeft, voelt Star Fox op de Switch 2 dan ook een beetje als op bezoek gaan bij oude vrienden die je door en door kent, maar die net bij de plastische chirurg zijn geweest om zichzelf een flinke opknapbeurt te geven.
De nieuwe stijl is zeker opvallend
Toegegeven, niet elk bezoek aan een plastische chirurg levert altijd een verbetering op. Maar Star Fox op de Switch 2 ziet er ontzettend goed uit. Natuurlijk zijn de karaktermodellen van personages als Fox McCloud, Slippy Toad, Falco Lombardi en Peppy Hare nog herkenbaar genoeg in vergelijking met de vorige versies. Maar ze zijn dit keer een stuk gedetailleerder op het gebied van lichaamshaar en veren. Hoewel ik voor de aankondiging van de game dacht dat een grafische stijl zoals die in The Super Mario Galaxy Movie ook erg passend zou zijn, moet ik toegeven dat het huidige design ook prima werkt. Het is een tikje realistischer en voelt soms een beetje alsof je de promotiefoto’s van Starwing uit 1993, zoals die ook op de coverart van de game te zien was, tot leven zijn gekomen. Maar de meeste tijd zit je natuurlijk tegen je Arwing aan te kijken terwijl je allerlei luchtcapriolen uitvoert en vele honderden tegenstanders uitschakelt.
Met Nederlandse stemmen die het verrassend goed doen
Nieuw is de volledig Nederlandstalige voice-acting die het verhaal prima uit de doeken doet. Tijdens de preview had ik de optie om het ook in het Engels te spelen, maar omdat ik een paar jonge neefjes heb die deze game na de release met mij gaan spelen, koos ik ervoor om de Nederlandse voicetrack te beluisteren. En het mag gezegd worden; het klinkt gewoon erg goed. Het feit dat het nooit storend werd en het verhaal ook qua teksten erg goed vertaald is, verdient zeker een compliment. Een andere vernieuwing is de vinden in de Avatar functie. Deze kun je gebruiken om een Augmented Reality overlay toe te passen als je een camera gebruikt. Deze overlay volgt de bewegingen van je ogen, mond en zelfs een klein beetje je tong. Heel af en toe merkte ik wel dat de animaties bleven hangen en mijn bewegingen niet meer goed gevolgd werden, maar dat is misschien ook wel te danken aan het feit dat ik veel meer bezig was met het overleven van de hectische luchtgevechten.
Muisfunctionaliteit werkt secuur maar maakt de game mogelijk iets te makkelijk
Na de eerste speelronde mocht ik samen met Karel, hier bij Budgetgaming ook wel bekend als Kensuke, de muisfunctionaliteit proberen. Hierbij kun je de rechter Joy-Con 2 gebruiken om te richten en te schieten en gebruik je de linker Joy-Con 2 om de Arwing te besturen. Natuurlijk kun je het spel op deze manier met z’n tweeën spelen, maar als ik het spel in mijn eentje op deze manier zou spelen dan ben je waarschijnlijk een stuk wendbaarder dan normaal. Met een normale controller beweegt je de Arwing namelijk gedeeltelijk aan de hand van waar je met je cursor naartoe stuurt en op richt. Als je die twee elementen loskoppelt ben je een stuk wendbaarder bij het ontwijken en het uitvoeren van barrelrolls, terwijl je tegelijkertijd je vijanden uit kunt schakelen met je lasers, opgeladen schoten of je assortiment aan bommen. Die laatste kun je dit keer ook blijven verzamelen tot je de limiet van negen stuks bereikt. Het is hoe dan ook een leuke extra manier om samen met een vriend het spel te doorlopen, maar ik denk dat ik eerder het spel via GameShare of online met mijn vrienden en familie zou spelen.
Lekker losgaan in de multiplayer arena genaamd Battlezone
Over losgaan met anderen gesproken; het laatste stuk van de preview bestond uit een gevecht van vier tegen vier. We konden hierbij verschillende icoontjes, kleuren van banners en natuurlijk onze eigen namen invoeren om herkenbaar genoeg het slagveld te betreden. In deze nieuwe modus, genaamd Battlezone, kun je in twee teams – Star Fox en Star Wolf – de strijd met elkaar aangaan. Op de map die wij speelden was het de bedoeling om verschillende radarstations te veroveren, terwijl je ondertussen ook verschillende vijanden moest uitschakelen én je het andere team van het lijf moest zien te houden. Hier werd ook meteen duidelijk dat de meeste spelers het op elkaar gemunt hadden en het eerste potje werd door ons team dan ook zwaar verloren. De tweede ronde ging het een stuk beter omdat we ons meer op de verschillende sectoren gingen richten en wat meer samenspeelden in plaats van ieder voor zich. Met goede communicatie binnen een team zou deze multiplayer modus ook echt lang leuk kunnen zijn. Het is straks zowel lokaal als online te spelen, maar ik denk dat wanneer je het online speelt en daarbij ook de Avatar functionaliteit gebruikt, het spel nog veel meer tot leven komt.
Conclusie tot dusver
Star Fox op de Switch 2 is grafisch een stuk verbeterd. Hoewel de stijl van de personages misschien even wennen is, merk je wel meteen dat er veel moeite is gedaan om niet weer de zoveelste port van Lylat Wars/Star Fox 64 af te leveren. Dat zie je in zowel de grafische upgrade als de Nederlandse voice-acting goed terug. Voor mij is het allerbelangrijkste dat de game aanvoelt als het origineel en gelukkig is er op dat vlak alleen maar goed nieuws. Met nog een week of drie tot de release ben ik in ieder geval al erg enthousiast geworden en kijk ik er naar uit om mijn neefjes kennis te laten maken met een Nintendo-serie die ze op de Switch gemist hebben. Of om de woorden van Peppy Hare te gebruiken bij het aanleren van een belangrijke techniek om de actie te overleven; Do a Barrel Roll!
