Stap aan boord
Eenmaal ingestapt neem ik plaats en begin ik uit het raam te staren. Links van me zie ik een trein over regenboogkleurige rails scheuren die door de lucht zweven. Hij grindt, springt op een gigantische raket en landt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wanneer ik naar rechts kijk vliegen de honkballen ter grootte van gebouwen me om de oren en driften treinen voorbij alsof ze in een Initial D-race zitten. Dit is Denshattack! in een notendop. En ik kan niet stoppen met kijken.
Als tiener kon ik geen genoeg krijgen van Tony Hawk's Pro Skater. Urenlang combo's timen in School II terwijl ik het gevoel had dat de tijd stil stond en de rest van de wereld even niet bestond. Ook Jet Set Radio was een openbaring. Cel-shaded Tokyo, funky beats en al skatend graffiti spuiten hebben mij mede gemaakt wie ik nu ben. Toen Bomb Rush Cyberfunk een paar jaar terug uitkwam en mij flink wist te bekoren, dacht ik: dit is het dichtst dat we ooit bij die magie komen. Maar toen keek ik uit het raam van deze virtuele trein en zag ik Denshattack! voorbij scheuren. En dat was iets heel anders, maar toch ook heel vertrouwd.
Denshattack! voelt alsof iemand de ziel van Tony Hawk's Pro Skater en Jet Set Radio in een blender heeft gegooid, er een trein aan toe heeft gevoegd en de boel op turbo heeft gezet. Je bestuurt een trein alsof het een skateboard is, maar dan met het gewicht van een paar ton staal achter je. Met de rechter analoge stick flip je de meest flitsende tricks uit je controller – hoe complexer de patronen, hoe indrukwekkender de trucs. Net als in OlliOlli is de leercurve steil, maar zodra het klikt, voelt het alsof je een stalen reus door de lucht laat dansen. Het is pure waanzin, maar het werkt.
Less talk, more Denshattack!
De levels zijn een aaneenschakeling van absurde momenten, het ene level nog vreemder dan het ander. Je scheurt over rails die nergens heen lijken te gaan, ontwijkt obstakels die je niet had zien aankomen en belandt in situaties die je het gevoel geven in een interactieve anime te zijn beland. Het is niet normaal, maar toch blijf je spelen.
Iets dat ook niet normaal is, is het verhaal. Niet normaal slecht zou ik het willen noemen. Ik zou je graag willen vertellen waar het over gaat, maar verder dan het feit dat je speelt als ramenbezorger Emi die verwikkeld raakt in de cultuur van underground treinraces, kom ik niet, omdat ik er na een paar uur wel klaar mee was en het spel gelukkig een skipknop heeft. Een zin die tijdens het avontuur steeds terugkeert is ‘Less talk, more Denshattack!’, en daar hadden de ontwikkelaars zich aan moeten houden. Net als bij bijvoorbeeld Neon White wordt het verhaal je door de strot geduwd terwijl het dat helemaal niet nodig heeft, want de gameplay is echt ijzersterk.
Wat de game gelukkig naar een hoger niveau tilt, is de presentatie. De cel-shaded graphics zijn adembenemend, met een kleurenpalet dat sterk doet denken aan Jet Set Radio en andere oude Dreamcast-klassiekers. Elk level voelt als een levende tekening waar je op een razend tempo doorheen scheurt, en de levels zelf zijn waanzinnig ontworpen en bieden enorm veel variatie. De ene keer krijg je missies die je binnen een tijdslimiet moet voltooien, de andere keer mag je races doen waarbij je vijanden uitschakelt door ze van de rails te rijden. En wanneer je denkt alles gezien te hebben, vlieg je door de lucht achter een grote mech aan die gebouwen aan het verwoesten is. Geen enkele van de bijna 70 levels in Denshattack! is saai, en door de vele optionele doelen is het ook geen straf om ze keer op keer opnieuw te spelen voor hogere scores of snellere tijden.
Niet voor de stiltecoupé
Maar mijn favoriete onderdeel van Denshattack! is misschien nog wel de soundtrack. Wellicht kun je je de 'Everyone is Here'-campagne van Super Smash Bros. nog herinneren. Ontwikkelaar Undercoders doet dit nog eens dunnetjes over, maar dan met componisten. Tee Lopes (Sonic Mania), Sean Bialo (Penny's Big Breakaway), Richard Jacques (Jet Set Radio), Shoji Meguro en Lotus Juice (Persona), Takenobu Mitsuyoshi (Daytona USA), Ryo Nagamatsu (Splatoon en Mario Kart), 2 Mello (Bomb Rush Cyberfunk)… Ja, iedereen is hier, alleen Guus Meeuwis lijkt de trein gemist te hebben. Gezamenlijk zorgen zij voor een soundtrack die niet alleen voelt als een nostalgisch feest van herkenning, maar ook als een eclectische mix van aanstekelijke, frisse klanken die dit knotsgekke avontuur perfect aanvullen. Het is een soundtrack om je oren bij af te likken, en daarmee meteen een van de beste van het jaar.
Denshattack! is een game die ik niet kan wegleggen. De 'nog één leveltje dan'-mentaliteit is sterk aanwezig. En hoewel ik zelf niet iemand ben die een level 100% wil perfectioneren voordat ik verder ga, is de drang om oude levels te herspelen nu ik een stuk beter ben toch wel erg groot. Wel had ik graag gezien dat er wat meer toegankelijkheidsopties aanwezig waren. Soms is het geheel door alle chaos wel heel onoverzichtelijk, en hoewel je een level door het herspelen vanzelf wel als je broekzak leert kennen, was een optie om niet te kunnen crashen of altijd een perfecte grind te hebben niet ongewenst geweest om mee te oefenen. Dat gezegd hebbende is Denshattack! zo ontworpen dat vrijwel iedereen de credits kan behalen, terwijl de echte high score-sicko's vervolgens terug kunnen gaan om het maximale uit ieder level te persen.
En terwijl ik dit schrijf, rijdt de trein het station binnen. Ditmaal nog in Nederland, maar over een paar maanden in Japan. En als ik dan uit het raam kijk en een trein zie kickflippen, weet ik dat het niet aan mij ligt, maar dat ik in een heus Denshattack!-level ben beland.
Conclusie
De NS mag dan altijd te laat zijn, maar Denshattack! is precies op tijd. De besturing is even wennen, maar zodra je op stoom bent, vlieg je over de rails. Helaas is het verhaal bagger, maar de rest is zo goed dat je dat al gauw vergeet. Ik stap weer in de trein. Tjoek tjoek!
