Real-time Strategy?
Oké, misschien is het niet helemaal eerlijk om dit een uitbreiding voor Warcraft III te noemen. Om Forsaken Kingdom te kunnen spelen heb je namelijk Warcraft III: Reforged nodig. De remake die niet bepaald van onbesproken kwaliteit was ten tijde van lancering in 2020. Ook met het verschijnen van deze DLC is er enige verdeeldheid ontstaan onder fans. Forsaken Kingdom kan namelijk niet echt een RTS genoemd worden. Je verzamelt in de campagne vrijwel nooit grondstoffen, je bouwt geen stadjes en je beheert maar een klein deel van de tijd meer dan je twee of drie helden. Het past beter om dit een singleplayer MOBA te noemen. Een SOBA dus. Echt nieuw terrein is dat niet voor de serie. Bij The Frozen Throne zat ook al een dergelijke bonuscampagne genaamd The Founding of Durotar. Ik begrijp dat deze wisseling van genre teleurstellend kan zijn, maar in mij is nu een honger naar meer SOBA’s ontwaakt. Dit is namelijk een ontzettend leuke manier om meer verhalen te verkennen in het Warcraft-universum.
The Founding of the Undercity
Forsaken Kingdom bestaat uit twee delen: een proloog van zo’n drie tot vijf uur en de hoofdcampagne waar ik zo’n vijftien uur over gedaan heb. De proloog laat de laatste dagen van Lordaeron zien. Hoofdpersonage is Garek Bandarion en door zijn ogen herleven we het moment waarop prins Arthas besluit de troonopvolging wat te versnellen. Een belangrijke stap in het worden van de Lich King. Garek probeert zijn koninkrijk nog te redden, maar dat is natuurlijk gedoemd om te mislukken. Na de proloog wordt Garek wakker in de ruïnes van Lordaeron, waaronder Sylvanas op dat moment met haar Forsaken het fundament legt van The Undercity. In de campagne volgen we de groei en begindagen van deze intrigerende stad, terwijl Garek leert te leven met zijn lot als ondode. Tijdens deze reis mogen spelers van World of Warcraft rekenen op een hereniging met meerdere iconische plekken en personages.
Pittige strategie
Zoals gezegd lijkt de gameplay het meeste op die van een MOBA. Je bestuurt een of meerdere helden en verslaat vijanden om goud te verzamelen en te stijgen in level. Met dat goud kun je bijvoorbeeld health potions kopen of een sterkere uitrusting. Na een stijging van level krijg je dan weer een punt om uit te geven aan een nieuwe vaardigheid. Met name in het begin van de proloog en campagne maken al deze zaken echt een merkbare impact. Forsaken Kingdom kan namelijk behoorlijk uitdagend zijn. Ik voelde me echt een sukkel toen ik meerdere keren verloor van een baas in de eerste missie. Wat ik ook deed, ik kon mijn helden niet overeind houden. Verbaasd heb ik de moeilijkheidsgraad toen teruggeschroefd naar Story Mode, iets wat ik echt nooit doe. Na enkele missies ben ik hierop teruggekomen, omdat de noodzaak om goed te zoeken naar items en extra missies hierdoor verdween. Het spel is op zijn best wanneer je met je hakken over de sloot een gevecht weet te overleven door op precies het juiste moment effectief gebruik te maken van je items en vaardigheden.
In de proloog heb je regelmatig controle over non-hero units zoals voetsoldaten of scherpschutters. In sommige levels kun je dit soort units zelfs produceren met gelimiteerde grondstoffen. Het leek erop dat Forsaken Kingdom langzaam meer richting de traditionele RTS bewoog. Maar zodra de hoofdcampagne begint, verspringt de focus vrijwel volledig naar je helden. Heel soms krijg je een handjevol krijgers als beloning voor het goed verkennen van de map, maar daar blijft het dan ook bij. Niet dat het heel veel uitmaakt; deze units doen vergeleken met je helden zo weinig schade en gaan zo snel neer dat je ze niet snel mist. Het maakt dat Forsaken Kingdom iets overzichtelijker is dan een gemiddelde RTS. Het micromanagen van twee of drie helden is tenslotte goed te doen.
Een heikel puntje van de gameplay is de matige pacing. De proloog is in dit opzicht juist fantastisch. Er zit veel progressie in wat er van de speler wordt verwacht en de levels zijn divers. In de hoofdcampagne valt de pacing echter uiteen. Hoofdschuldige is hierin het RPG-achtige karakter van de levels. Er zijn veel optionele missies die je absoluut wil voltooien op de hogere moeilijkheidsgraden. Dat betekent echter wel dat je flink wat meters moet maken in grote maps. En daarna weer terug mag lopen; er is namelijk geen vorm van fast travel. Een groot deel van de tijd ben je bezig met het langzaam doorkruisen van maps die al volledig schoongeveegd zijn van elke vorm van tegenstand. Pak je telefoon er maar bij.
Definitively Reforged
Toen Warcraft III: Reforged verscheen, was er veel kritiek op de grafische stijl. Voor velen werd er te veel getornd aan de klassieke art style die Warcraft zo groot heeft gemaakt. Blizzard doet hier een poging tot schadeherstel. Met deze DLC wordt namelijk een andere grafisch instelling geïntroduceerd: Definitive Edition. Het idee is dat er een verfijndere versie van oorspronkelijke modellen en textures wordt gebruikt, om zo het ouderwetse stijlgevoel te behouden. Dat is met gemengd succes gelukt. Een veel gehoorde kritiek op deze nieuwe graphics is dat ze te dicht aanleunen bij het uiterlijk van mobile games. Hoewel dat zo is, moeten we niet vergeten dat de cartooneske stijl van Warcraft deels verantwoordelijk is voor het uiterlijk van veel moderne (mobile) games. Toch begrijp ik het commentaar. In het polijsten en verfijnen is het ruwe, soms lelijke en gruwelijke element verdwenen. Zo kan het soms voelen als een Disneyficatie van de franchise.
Bugs, bugs, bugs
Mijn grootste kritiek op Forsaken Kingdom is de hoeveelheid bugs die ik aantrof. Het gebeurt me niet vaak dat ik tijdens een review zo veel vervelende bugs moet trotseren. Een bug heeft te maken met de moeilijkheidsgraad. Er is een missie in de tweede akte waarin je een NPC moet redden van een plotselinge aanval. Dit gevecht begint met een cutscene, waarna je vanaf de andere kant van een kamer moet toesnellen om de monsters die de NPC aanvallen uit te schakelen. Het probleem is dat de NPC na enkele seconden het loodje legt. Dat is veel te kort om succesvol te zijn. Op online fora constateren spelers dat het spel soms automatisch en onbedoeld kan schakelen tussen moeilijkheidsgraden en dat op Story Mode de ‘story’ scaling foutief wordt toegepast op deze NPC. Ik moest een cheat code gebruiken om de NPC te laten overleven.
In een van de laatste gevechten crashte een baasgevecht telkens na een paar seconden. Hoe vaak ik het ook opnieuw probeerde. Wat blijkt? De passives van bepaalde stukken uitrusting kunnen deze crash veroorzaken. De oplossing? De uitrusting waar je het hele spel voor gewerkt hebt uittrekken. Lekker dan. Een ander level moest ik helemaal opnieuw spelen omdat de overgang naar het volgende level niet werd ingeladen. Andere bugs zijn wat onschuldiger: een item dat spawnt in een steen en niet opgepakt kan worden, en missende textures. Al met al is het moeilijk te begrijpen. Hoe kunnen er zo veel bugs zitten in een geshadowdropte game? Had je deze onaangekondigde DLC dan niet beter gewoon wat later uit moeten brengen? Het is een flinke smet op wat verder een heerlijke, nostalgische ervaring is.
Conclusie
Ik zag Forsaken Kingdom écht niet aankomen. Ook wist ik niet dat een singleplayer strategiespel met de gameplay van een MOBA zo’n succesvolle combinatie kon zijn. De kans om weer even weg te zwijmen bij Azeroth, zonder meteen mijn ziel te verkopen aan een MMORPG, is van onschatbare waarde. Ik hoop vurig dat dit de deur opent voor soortgelijke verhalen met een kleinere schaal. De pacing in de hoofdcampagne mag beter en de hoeveelheid vervelende bugs is onbegrijpelijk. Toch ben ik vooral blij dat Warcraft weer een teken van leven vertoont als singleplayer game.
