Er zijn maar weinig games waarvan ik geregeld gehoopt heb dat er een volwaardige remake zou komen. Naast Xenogears van Square Enix stond The Legend of Zelda: Ocarina of Time al jarenlang op mijn wensenlijstje om een flinke grafische update te krijgen. Natuurlijk was er jaren geleden al een hele sterke grafische upgrade voor de Nintendo 3DS te krijgen, maar wat Nintendo met de Switch 2-versie van Ocarina of Time heeft afgeleverd voelt haast alsof ze een klein stukje magie hebben weten te vangen in een Switch 2-cartridge. Ocarina of Time op de Switch 2 is op de meeste vlakken net zo goed als het origineel en op sommige punten zelfs beter. Dus dat het zich mag meten met andere toptitels voor spel van het jaar lijkt mij duidelijk. Maar mocht je alsnog willen weten hoe goed de game is, dan kun je dat hier lezen in de review.
Grondlegger van het genre
The Legend of Zelda: Ocarina of Time was op de Nintendo 64 een absoluut meesterwerk en in veel opzichten de grondlegger voor aspecten die we tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen in videogames. Waar Super Mario 64 in 1996 vaak terecht wordt geprezen als de game die 3D platformgames pionierde was het The Legend of Zelda: Ocarina of Time dat aspecten als Z-targetingwaarmee Link op tegenstanders kon focussen, belangrijke rumblefeatures en veel meer kleine vernieuwingen introduceerde. Tegenwoordig zijn veel van die features ingeburgerd en worden ze niet echt als bijzonder ervaren, maar voor mensen die in 1998 hun kerstdagen in de wereld van Hyrule doorbrachten was het een fantastische ervaring. Dus toen Nintendo eerder dit jaar een volwaardige remake van Ocarina of Time aankondigde was ik meteen enthousiast. Nu ik na iets meer dan dertig uren spelen de aftiteling voorbij hem zien rollen is duidelijk dat Nintendo de kern van het origineel intact heeft gelaten en hier en daar wat kleine dingen heeft aangepast, waardoor de totale spelervaring iets toegankelijker is geworden voor nieuwkomers.
Threads of Time houdt je behoorlijk bij de les
Ocarina of Time op de Switch 2 vertelt opnieuw het verhaal van Link, een jongen die in het dorp van Kokiri opgroeit terwijl hij als enige geen eigen elfje heeft dat hem op zijn pad begeleidt. Natuurlijk is het een slechts een kwestie van tijd voor je de wereld mag verkennen en op zoek moet naar een aantal voorwerpen om toegang te krijgen tot de Temple of Time. Mensen die het origineel of de 3DS-versie gespeeld hebben, weten wat ze kunnen verwachten qua verhaal en quests om te voltooien. Dat is naar mijn mening wel een beetje een mes wat aan twee kanten snijdt. Voor mij persoonlijk voelde het spel opnieuw doorlopen dan ook vooral vertrouwd. Bijna alle Gold Skulltula-spinnen zaten globaal op dezelfde plekken als voorheen, het verhaal is herkenbaar en ook de vele verborgen hartstukken liggen op de bekende plekken. Toch heeft Nintendo wel veel moeite gedaan om het verhaal wat filmischer te presenteren. De cameravoering is tijdens cut scenes goed gedaan en de wereld ziet er werkelijk fantastisch uit. Het eerste stappen in het Kokiri dorp, het betreden van de Lon Lon Ranch en de eerste kennismaking met een jonge prinses Zelda deden mij terugdenken aan het origineel, en dan besef je meteen hoe ontzettend veel moeite in deze nieuwe versie is gestopt. Textures van muren zijn enorm afwisselend, gras en planten bewegen in de open velden en de vertrouwde gebieden komen dankzij fantastische belichting en misteffecten sprookjesachtig mooi uit de verf. Wanneer je tijdens het spelen van Ocarina of Time onverhoopt even afgeleid raakt van het hoofdverhaal kun je via de Threads of Time heel makkelijk terugvinden welke quests je nog open hebt staan. Hoewel dit tapijt tijdens het verhaal wordt aangevuld met nieuwe plaatjes is het zelden zo dat je tot in detail uitgelegd krijgt waar je naartoe moet gaan. Daardoor geeft Nintendo spelers wel de ruimte om dingen zelf uit te vogelen, maar zul je nooit super lang hoeven zoeken naar de volgende kerker of side quest om in te duiken.
Klassieke opzet qua wereld maar daardoor ook wat intiemer
Er zullen maar weinig mensen zijn die zullen zeggen dat Ocarina of Time een kleine game is. Met een totale speelduur van ongeveer dertig uren, als je een beetje weet wat je doet, voelt dat in vergelijking met bijvoorbeeld Breath of the Wild en Tears of the Kingdom misschien wat kort aan. Maar daar staat tegenover dat het verhaal veel meer op voorgrond staat, dat de kerkers allemaal een uniek thema hebben en veel gelaagder ontworpen zijn met bijvoorbeeld verschillende verdiepingen in de Water Tempel. En godzijdank hebben we in Ocarina of Time geen breekbare wapens, als je het houten Kokiri schild even buiten beschouwing laat. Hoewel je meerdere kerkers moet doorlopen om het verhaal tot een goed einde te brengen is het ook goed te merken dat Ocarina of Time ietwat lineair is qua opzet. Je werkt de Tempels namelijk in een redelijk vooropgezette volgorde af. Maar dat is voor mij persoonlijk ook een van de redenen dat ik The Legend of Zelda: Ocarina of Time een van de beste delen in de serie vind. Het voelt veel doelgerichter dan de meer recente titels in de serie waarbij het verkennen van de wereld veel meer voorop stond. Helaas zijn sommige segmenten waarbij je bewakers moet zien te omzeilen terwijl je hun kasteel of kamp verkent dankzij bepaalde vaste camerastandpunten en bijbehorende blinde hoeken soms wat lastig te navigeren. Maar dat zijn zulke sporadische en vooral zeldzame minpunten die ik graag op de koop toe neem.
Kleine veranderingen in het design van de kerkers
Sommige van de Tempels hebben wat lichte aanpassingen gekregen in vergelijking met het origineel. Zo merkte ik in een kerker dat er verschillende kleuren van een tapijt gebruikt werden om aan te duiden welke vijand ik op het spoor was. Iets wat in het origineel allemaal in dezelfde kleur getoond werd. Daarnaast zijn de gezichtsanimaties van zowel Link als de rest van de cast enorm verbeterd. Het draagt heel erg bij aan de magische sfeer die het spel weet neer te zetten. Personages lijken veel meer te acteren met hun gelaat dan enkel en alleen met hun lichaamsbewegingen. Ik kan me overigens goed voorstellen dat wanneer je het spel voor het eerst gaat spelen, je een hoop optionele dingen over het hoofd zult zien. Een goed voorbeeld daarvan is hoe je de titulaire ocarina constant kunt gebruiken om aspecten van de wereld te manipuleren. Maar dat zelf ervaren en vervolgens leren hoe je dat kunt toepassen is ook een groot gedeelte van de charme van The Legend of Zelda: Ocarina of Time.
Conclusie
The Legend of Zelda: Ocarina of Time op de Switch 2 is een meesterlijke remake van een absolute klassieker die iedereen gespeeld moet hebben. Mensen die het als tieners gespeeld hebben zouden de ervaring nu bijvoorbeeld opnieuw kunnen beleven met hun kinderen. Het spel speelt heerlijk weg en ziet er fantastisch uit. De grafische sprong vooruit is enorm indrukwekkend en zorgt ervoor dat de beleving van het avontuur nog veel beter tot zijn recht komt. Oudgedienden zullen naast de verbeterde presentatie weinig nieuws aantreffen, wat er ook voor zorgt dat je in rap tempo het spel kunt doorlopen. Maar ik ben ergens ook wat jaloers op mensen die het spel voor het eerst gaan doorlopen in deze fantastische nieuwe versie. Want dat Nintendo met The Legend of Zelda: Ocarina of Time op de Switch 2 een hele nieuwe generatie van gamers zal aanboren die nog jarenlang over deze game zullen praten is overduidelijk.
5.9
8.8
9.6
665 
19)
04-11-2026 12:04
