Nieuwe flauwekul
Na de avonturen van de eerste High on Life ben je beroemd geworden. Nummer één premiejager van het universum. Wie wil dat nou niet? Echter blijkt je volgende doelwit je zus te zijn, wat nogal wat roet in het eten gooit. Voor je het weet sta je oog in oog met een farmaceutisch bedrijf dat van plan is mensen te verwerken in pillen. Een herkenbare verhaallijn uit het eerste deel, waarmee gelijk de toon gezet wordt dat deze wereld vol pratende wapens vooral meer van hetzelfde zal bieden.
En die wapens, stuk voor stuk ingesproken door bekende comedians en acteurs, zijn nog altijd de sterren van de show. Oude bekenden zoals Gus, een geschubde shotgun waarmee je ook platformen tevoorschijn kunt toveren, en Knifey, een goedgebekt mes met scherpe grappen, vinden al snel hun weg terug naar je inventaris. Later worden ze natuurlijk bijgestaan door nieuwe gezichten, zoals een setje getrouwde pistolen waarmee je kunt dual-wielden. Deze wapens vuren niet alleen kogels af, maar ook een continue stroom aan grappen. Al zijn deze lang niet altijd even geslaagd.
De humor is in High on Life 2 nog steeds niet om over naar huis te schrijven, maar wist me vaker te verrassen dan in het eerste deel. Dit komt doordat er deze keer ook meer met grappen gespeeld wordt in de gameplay. Zo kom je op een gegeven moment in aanraking met een baas die met het menu van je spel begint te ouwehoeren, waardoor je game ineens in een andere taal wordt weergegeven, alvorens je het hele menu aan flarden schiet. Tegelijkertijd krijg je regelmatig gedateerde referenties voor je kiezen die het spel redelijk oud laten aanvoelen, maar ook wel weer leuk kunnen uitpakken, zoals een tv die alleen maar nostalgische speelgoedreclames herhaalt.
Op rolletjes
Het skateboard biedt de grootste vernieuwing in High on Life 2. Waar ik eerst niet zo geïnteresseerd was in de game, hadden ze mij te pakken toen collega Gerard over deze intergalactische plank met wieltjes begon. Zodra je sprint, schuift het skateboard op magische wijze onder je voeten en kun je grindend over rails en muren scheuren. Doordat de omgevingen zijn ontworpen met ‘TonyHawkitectuur’ in het achterhoofd verandert de hele spelwereld in één groot skatepark en is het echt een genot om hier doorheen te scheuren. Ook in de combat komt dit goed van pas, want naast dat je het skateboard richting vijanden kunt gooien, kun je het ook gebruiken om snel naar de andere kant van de arena te verplaatsen of om kogels mee te ontwijken.
Hierbij moet gezegd worden dat deze schietpartijen verder net zo plat voelen als in het eerste deel. Hoewel de wapens allemaal uniek zijn, voelt het zelden aan alsof een schot impact maakt, en meppen met Knifey voelt alsof je in het rond zwaait met een natte krant. Op de normal-moeilijkheidsgraad laten vijanden ook nog eens zoveel schilden vallen dat je nooit echt in de problemen komt. Daarnaast ontdekte ik al snel dat ik door met mijn skateboard tegen een baas aan te scheuren en hierna tegelijkertijd aan te vallen met een pistool en m’n mes, ik deze kon stunlocken, wat vrijwel elke boss battle veranderde in kinderspel. Uiteraard beslis je zelf of je van zoiets gebruik wilt maken, maar het zegt genoeg over hoe simpel deze gevechten in elkaar steken.
Toen ik zag dat High on Life 2 gebouwd is in Unreal Engine 5 zag ik de bui al hangen, maar verrassend genoeg verliep mijn speelervaring redelijk vlekkeloos. Op mijn pc met een RTX 4080 Super GPU bleef de game met behulp van DLSS moeiteloos boven de 60 frames per seconde met de meeste instellingen op het hoogste, wat een hele verademing was na sommige andere recente Unreal 5-titels.
Buiten adem
Na een kleine tien uur rolden bij mij de credits voorbij en had ik een prima tijd achter de rug, maar niet zonder slag of stoot. High on Life 2 is namelijk zo luidruchtig en druk, dat ik tijdens het spelen regelmatig uitgeput achter de pc zat. Als alles wat de game op je afvuurde nou hoogstaand was viel daar nog wel iets voor te zeggen, maar dit is een tot de rand toe gevulde titel waar geen enkel idee op de montagevloer lijkt te zijn blijven liggen. De makers bombarderen je iedere seconde met iets dat je hopelijk leuk vindt, waardoor 90% hiervan bij mij vaak het ene oor in en het andere weer uit ging. Momenten die mij hardop lieten lachen waren schaars, en door alle drukte waren de hoogtepunten voor mij bijvoorbeeld een murder mystery op een boot waarbij de game even wat gas terugnam.
Gelukkig was daar dat skateboard nog. Terwijl Gus en Knifey hun best deden me te vermaken met flauwekul, scheurde ik liever over rails als een soort intergalactische Tony Hawk. De vele gevechten waarmee het spel je bestookt zijn lachwekkend simpel, maar dat geeft niks zolang ik kan grinden. Wanneer ik voor de zoveelste keer in-game opgebeld werd door een opdringerige ex, drong het niet echt tot me door. Ik was namelijk te druk met m'n volgende slide. En dat was voor mij precies genoeg om door te blijven spelen.
Conclusie
High on Life 2 is een game die in ieder level opnieuw 80 overvolle pannen spaghetti tegen de muur smijt zodat er altijd wel één sliert des vermaaks bij de speler blijft plakken. Als de credits voorbij rollen, heeft iedereen zijn buik wel volgegeten met een bord vol pasta. Bij mij had dat bord wieltjes. Maar soms is High on Life 2 gewoon op z'n lekkerst als 'ie even z'n waffel houdt.
