Just Dance 2027 is dood…
‘DLC geïnstalleerd’ verscheen er op mijn tv-scherm nadat ik de code voor de nieuwste Just Dance had ingegeven. Ik fronste even de wenkbrauwen, want Just Dance: Decades of Hits is toch een volwaardige game? Had ik ergens een vergadering gemist? Ubisoft is echter karig met informatie rond hun beslissing om het jaartal uit de titel weg te laten. Wat ik vermoed is dat we voortaan jaarlijks van dit soort thematische releases zullen zien. De toekomst zal het uitwijzen.
…Lang leve Just Dance: Decades of Hits!
Nu goed, DLC of niet, wat maakt het uiteindelijk uit? Ubisoft had in 2022 al de beslissing gemaakt om van Just Dance een live-servicegame te maken. In principe moeten we de gratis Just Dance-applicatie als de basisgame aanschouwen en zijn alle volgende edities (sinds Just Dance 2023 Edition) technisch gezien slechts digitale songpacks die via de Just Dance hub worden gespeeld en/of gekocht. Maar toch, door het jaartal weg te laten lijkt Ubisoft ook de verwachtingen te temperen: verwacht geen grote veranderingen, want dit jaar gaan we zelfs het in-game menu niet aanpassen, jongens en meisjes!
Dit betekent ook meteen dat alle plus- en minpunten uit mijn review van Just Dance 2026 Edition gewoon blijven bestaan. En dat we de hoop op de toevoeging van een World Dance Floor gamemodus ook meteen weer mochten opbergen. Verdraaid.
Decades of Hits, maar welke?
Een game als Just Dance staat of valt natuurlijk met de tracklist. Met Just Dance: Decades of Hits doet Ubisoft een poging om verschillende generaties samen te brengen. Onze reis door de jaren 70 begint met klassiekers zoals Mamma Mia van ABBA, ABC van The Jackson 5, Crocodile Rock van Elton John en Come and Get Your Love van Redbone. De jaren 80 vervolgen de lijst met Jump van Van Halen, Uptown Girl van Billy Joel, Into the Groove van Madonna, Celebration van Kool & the Gang (ugh!) en It's Tricky van Run DMC (hallo, SSX?!). Voor de jaren 90 zijn Wannabe van de Spice Girls (jawel, voor het eerst kan je met vijf spelers tegelijkertijd dansen!), No Scrubs van TLC, Around the World van Daft Punk en Just a Girl van No Doubt geselecteerd. De jaren 2000 brengen vervolgens Bye Bye Bye van *NSYNC (een persoonlijke favoriet), Stronger van Britney Spears, Feel Good Inc. van Gorillaz en In Too Deep van Sum 41. De jaren 2010 steunen op de clubmuziek van Give Me Everything van Pitbull, Danza Kuduro van Don Omar & Lucenzo, Hello van Martin Solveig & Dragonette, Turn Down for What van DJ Snake & Lil Jon en het kerstnummer Santa Tell Me van Ariana Grande. De jaren 2020 trekken ten slotte de meeste ruimte naar zich toe met, Manchild van Sabrina Carpenter, NUEVAYoL van Bad Bunny, MORE & MORE van TWICE, drop dead van Olivia Rodrigo en Midnight Sun van Zara Larsson. Ik word wellicht een oude knar, maar de songkeuze van dit laatste decenium liet me, ondanks het springerige HOT TO GO! van Chappell Roan, eerder koud.
Los daarvan kan ik deze generatie-overstijgende poging zeker appreciëren, maar mijn tenen gaan spontaan krullen bij overused nummers als Celebration van Kool & The Gang. Van sommige nummers had ik nog nooit gehoord (wie kent hier Coconut van SMiLE.dk?) en de Ubisoft-originals (Hi Lyfe van Cult of Sound, Across All Time en Supersonic van Lyra Gigavolt en The Singing Garden van Hyacinth) kan je amper een meerwaarde noemen.
Reis door de tijd
Just Dance: Decades of Hits pakt gelukkig uit met een nieuw speltype. In Adventure Mode reis je met Lyra Gigavolt, de dochter van professor Gigavolt, door de tijd heen om haar vader terug te vinden. Die had door een mislukt experiment zichzelf in het jaar 2057 opgesloten. Het is aan jou om je vanuit 1970 terug naar het heden en de toekomst te dansen. Dit alles is eigenlijk een veredelde manier om je te laten kennismaken met de 35 nieuwe nummers die je in deze Decades of Hits DLC krijgt. Het enige verschil met de reguliere spelmodus is dat je een bepaald percentage moet halen om progressie te maken in het verhaal en alle liedjes vrij te spelen. Elk decennium heeft vijf tot negen liedjes waarop je naar hartenlust kan dansen. Wie even wil uitblazen tussen al het dansen door, kan op de kaart een quiz selecteren en daarmee XP verdienen. Hoe hoger je XP, hoe hoger je level en hoe hoger je level, hoe meer activiteiten je vrijspeelt. In elk decenium dien je uiteindelijk de ‘song of the decade’ te voltooien om het volgende decenium in te kunnen gaan. De scheuren in het landschap leiden je dan weer naar verborgen schatten, waarmee je extra choreografieën kan vrijspelen. Er is dus voldoende content voor enkele avonden plezier.
Lost in translation
Ubisoft maakt het jou als speler niet al te moeilijk. Je verdient een hoop XP per nummer en je hoeft niet alle dansjes te voltooien om de eindbaas en het volgende decenium vrij te spelen. Zo had ik op het einde van mijn eerste playthrough nog negen, voor mij onbekende, nummers en een tweetal quizzen over. Op drie avonden was ik dus door de zes decennia heen. En die reis bezorgde me een vrij stevige jetlag. De zes gebieden van de corresperende decenia zijn dan wel mooi vormgegeven en de dansjes spelen zoals vanouds erg vlot, maar het geheel voelt zo vrijblijvend aan. Ik had de moeilijkheidsgraad in het begin op ‘gemiddeld’ gezet in plaats van ‘hoog’, waardoor ik vrij gemakkelijk alle criteria haalde. Ik vond echter geen enkele mogelijkheid om tijdens mijn huidige campagne de moeilijkheidsgraad te wijzigen. De quizvragen hebben slechts twee varianten: ofwel krijg je een multiple-choice vraag met vier antwoordmogelijkheden, waarvan zelfs het kleinste kind het antwoord weet. Ofwel moet je raden of een bepaald object of fenomeen al dan niet tot het tijdperk behoorde. Allemaal zeer voor de hand liggend, al besef ik natuurlijk dat jong en oud plezier moeten beleven aan Just Dance, dus het gebrek aan uitdaging kan ik Ubisoft nog vergeven. Wat me veel meer stoorde, waren de tenenkrullende dialogen en de gebrekkige vertalingen. Zo moest ik op een bepaald moment kiezen bij welke viral (sic.) uitdaging je kaarsrecht moest blijven, als een standbeeld. De antwoordopties waren ‘koelkastscheten’, ‘wasbeerwachten’, ‘mannequin-uitdaging’ en ‘Harlem Shake’. Het is duidelijk dat optie één in het Engels wél grappig overkomt en allitereert (hihi, haha, fridge farting!), maar in het Nederlands werkelijk nergens op slaat. Iets meer menselijke controle van deze computervertalingen zou dus niet misstaan.
De flauwste fuif
Je merkt tijdens het lezen ongetwijfeld dat ik niet erg enthousiast ben geworden van deze Just Dance: Decades of Hits. Ergens siert het Ubisoft dat ze voor deze uitbreiding slechts 40 euro vragen, terwijl eerdere Just Dance-songpacks bij launch telkens rond de 50 euro kostten. In ruil krijg je naar mijn gevoel echter minder: het spelmenu ziet er precies uit zoals vorig jaar, er zitten slechts 35 nummers in de catalogus (tegenover 40) en je krijgt geen gratis maand Just Dance+ bij de standaard-editie. Over smaken, geuren en kleuren kan je eindeloos discussiëren en Ubisoft zorgt ook nu weer voor een gevarieerd aanbod aan nummers, maar dit jaar zijn er minder nummers op mijn lijf geschreven. Dit jaar verlaat ik de dansvloer dus ietwat teleurgesteld en keer ik gauw terug naar huis om me in de zetel te nestelen onder een warm dekentje en een kop warme thee.
6.7
9.3
4.4