Volg ons op Facebook Abonneer op onze RSS Download de Android App Download de iPhone App

Drie dingen om als (budget)gamer eens bij stil te staan



Voor velen van ons is gamen een hobby die we al jarenlang beoefenen. Soms staat het misschien wat meer centraal en in andere periodes wat minder, maar altijd als er even tijd is om de controller op te pakken voelt het vertrouwd en vliegen de uren voorbij. Voor mijzelf was de afgelopen periode er een waarin ik wat meer aan gamen toekwam. En tijdens die herontdekte gametijd begonnen me wat vragen te bekruipen. Is alles namelijk wel zo vanzelfsprekend aan die hobby van ons? En dan bedoel ik niet zoiets flauws als dat we alleen maar op knopjes zitten te drukken. Nee, drie specifieke dingen over de achtergrond van ons gedrag en onze wensen vielen me op en zetten me aan het denken. De vragen zijn dus niet als kritiek bedoeld, maar om jullie als lezer mee te nemen in mijn verwondering na reflectie op de meer merkwaardige aspecten van het gamen.

Realisme ten top?
Veel games hebben een directe link met de werkelijkheid en vormen een soort simulatie van specifieke aspecten ervan. Bij sommige games zijn vooral de natuurwetten realistisch overgebracht, bij andere gaat het om levensgetrouwe situaties en weer andere games willen bijvoorbeeld een bepaalde setting zo accuraat mogelijk neerzetten. Maar is die ver-ontwikkelde relatie met de werkelijkheid niet best wel merkwaardig?

Deze vraag schoot me te binnen tijdens een potje NBA 2K16. Die game is een bizar goede simulatie van de echte NBA: spelers vertonen een ongelofelijke gelijkheid met de werkelijke spelers, inclusief tattoos, moves en maniertjes. En ik geef toe: dat vind ik als NBA-fan fantastisch. Maar het heeft iets absurds om je je vervolgens voor te stellen hoe de ontwikkelaar vele manuren erin heeft moeten stoppen om deze graad van realisme mogelijk te maken. Zou de game echt minder goed zijn wanneer het niet volledig met de werkelijkheid overeen zou komen? Of zou de game juist leuker kunnen zijn wanneer de spelers bijvoorbeeld net ietsje hoger zouden springen dan in het echt? Ik weet dat een spel als NBA Street een minder realistisch alternatief biedt. Wat ik echter zo interessant vind, is tot welke mate ontwikkelaars de werkelijkheid ondertussen virtueel weten te benaderen. Dit terwijl het uiteindelijk feitelijk doelloos is; behalve in spellen die voor training worden gebruikt, lijkt er geen essentiële reden waarom het digitaliseren van de echte wereld tot in de kleinste details zo belangrijk is in de games van vandaag.

Als we verder denken, beseffen we dat ontwikkelaars decennia lang al bezig zijn om de nieuw ontdekte computerkracht vooral te pompen in steeds realistischer ogende personages, natuurwetten, omgevingen en interacties, om de gamer in hun spel te betrekken. Oké, dit geldt natuurlijk niet voor alle games; niemand stoort zich aan het ontbreken van een nek bij Mario, of dat de fez in Fez nooit een keer afwaait. Toch zijn er verrassend veel games die zo goed mogelijk (bepaalde aspecten van) de werkelijkheid proberen weer te geven. Zelfs in een game als The Witcher - waarin meer dan tien zwaarden sjouwen een makkie is, vuur uit je handen schiet en vampiers aan de orde van de dag zijn - is behoorlijk veel moeite gestoken in het ontwikkelen van realistische aspecten zoals de vechtanimaties, mooi waaiend gras en werkelijkheidsgetrouwe gesprekken.

Nu is het natuurlijk niet zo dat ik de ontwikkelaars niet snap, die maken immers vooral ook wat de gamers graag willen. Nee, wat me verbaast is dat we dit als gamers, als mensen, zo belangrijk vinden. Dat zal immers uiteindelijk de reden zijn voor de realismezucht van de ontwikkelaars; om de markt te behagen. Zelf vind ik het ook heel indrukwekkend om te zien dat fotorealistische graphics nu bijna haalbaar zijn. Maar waarom vinden we deze link met de werkelijkheid zo belangrijk; voegt het echt iets toe aan de game of is het eigenlijk maar een gimmick? Iets om een keer over na te denken in ieder geval!



Nieuw, nieuwer, nieuwst,.. nieuwst?
Het heeft me altijd al een interessant experiment geleken om een kind in zijn tienerjaren van de buitenwereld af te sluiten en beetje bij beetje de hoogtepunten in de gamehistorie voor te schotelen. We beginnen bij de NES, waar hij met Mario en Duck Hunt waarschijnlijk al flink zoet is, gaan vervolgens richting de Nintendo 64, slaan zelfs de Dreamcast niet over, en vervolgen met de Playstation-, Xbox- en Wiihoogtepunten, om te eindigen met de huidige generatie. Hoe zou dit kind de games ervaren?

Ik zou me voorstellen dat hij de games steeds net zo fantastisch zal vinden als wij ze zelf vonden toen ze uitkwamen. Hoe vernieuwend Mario in de jaren ’80 was, zou het immers nog steeds kunnen zijn als je geen weet hebt van alles wat er daarna is gebeurd. En wanneer het kind wel met een bepaalde klassieker is uitgespeeld, kunnen we door naar de volgende generatie. Het kan toch niet anders dan dat hij keer op keer verwonderd zal worden? Is dat niet veel leuker dan een kind gelijk met een smartphone op te schepen waardoor hem de mogelijke verwondering van generaties aan uitvingen ontnomen wordt?

Goed, het bovenstaande experiment zou misschien ietwat onethisch zijn maar ik hoop dat het bij de lezer dezelfde vraag oproept als bij mij: waarom willen we als gamer altijd zo graag de nieuwste games? Worden games dan echt steeds beter? Nu de PlayStation 4 er is, voelt het al als een opgave om de PlayStation 3 nog aan te zetten, terwijl ik daar sommige veel geprezen games nog niet gespeeld heb. Het is dan toch aantrekkelijker om op de PlayStation 4 een nieuw spel te beginnen. Het gedrag lijkt me eigenlijk behoorlijk irrationeel, aangezien er volgens mij maar één logisch afgeleide verklaring hiervoor zou kunnen zijn: games worden door de tijd heen steeds beter. Ik zal vast niet de enige zijn die dat sterk durft te betwijfelen, dat de beste games van nu zonder voorbehoud beter zijn dan de games van eerdere generaties consoles en PC. Laten we ons dan vooral leiden door de hypes van de dag, of is het logisch dat we als gamers liever zestig euro uitgeven voor een nieuw spel dan alsnog te beginnen aan een mijlpaal van een jaar of tien geleden?



Zin in gamen?
Een film kijken, een boek lezen of langs tv-zenders zappen; over het algemeen worden we vooral gemotiveerd door het meemaken van een goed verhaal, en soms hebben we gewoon zin om op een wat plattere manier vermaakt te worden. Ook games spelen we vaak om een verhaal mee te maken of om onszelf nog even te vermaken. Maar is dat ook de reden dat we een game voor de derde keer doorlopen, maar nu op de hoogste moeilijkheidsgraad? Of dat we alle levels nog eens afgaan om te zoeken naar verborgen voorwerpen?

Vooral sinds de Achievements en Trophies werden geďntroduceerd, worden games door velen helemaal binnenstebuiten gekeerd om alles wat er te halen is ook echt te halen. De meesten die deze virtuele punten najagen lijken dit niet direct te doen om zichzelf met anderen te meten. Voor wie doen we het dan eigenlijk wel? Wat voegt het toe, hoeveel van deze beloningen we behaald hebben? Je zou verwachten dat het ervaren van een game op zich al genoeg zou moeten zijn in termen van beloning. Dan verbaast het me dat velen er zo graag voor kiezen om vervolgens nog een tijd met dezelfde game door te gaan voor deze feitelijk ‘lege’ beloningen, terwijl de verwondering en verrassing al lang weg lijken te zijn.

Het antwoord op de gestelde vraag zou kunnen zijn dat het hier puur om een soort overwinning op onszelf gaat: we begonnen aan een taak die onhaalbaar leek en nu we het gehaald hebben is het ook wel leuk dat het bewijs daarvan nog voor de eeuwigheid online te vinden zal zijn. Wanneer dit inderdaad de belangrijkste reden is, is het best interessant om te bedenken dat de motivatie om een game te beginnen vaak ligt in nieuwsgierigheid maar later verandert in een volharding om een zelf-gestelde uitdaging te behalen. In het algemeen maakt deze observatie me benieuwd naar wat de belangrijkste beweegredenen zijn voor gamen, of dat vooral ligt in ontspanning, zelf-uitdaging, escapisme, competitiedrang, of dat gamen juist de perfecte combinatie van dit alles mogelijk maakt. Het lijken in ieder geval beweegredenen die niet direct op andere media zoals films of boeken te betrekken zijn, aangezien in games als enige het einde ook niét behaald kan worden. Dit in tegenstelling tot de alternatieven waarin het halen van het einde in een film of boek puur een directe consequentie is van de tijd die erin gespendeerd wordt.



Het meest opmerkelijk?
Goed, er zitten wat aspecten aan het gamen die eigenlijk best opmerkelijk zijn als je er bij stil staat. Toch heeft het spelen van games ook veel aspecten die juist heel erg voor zich spreken: Natuurlijk is het vermakelijk jezelf onder te dompelen in werelden vol van avontuur; om je de beste sporter, superheld of wereldoverheerser te wanen; om een interactief kunststukje te ervaren; of om te proberen de highscore van je vrienden te verslaan. Welk medium kan daar tegenop? Misschien is daarom de meest verwonderingswaardige vraag nog wel: waarom gamet eigenlijk niet iedereen?

Nu ben ik natuurlijk benieuwd wat jullie denken over de vragen die ik in deze column stel; vinden jullie de genoemde aspecten ook zo opmerkelijk? Laat vooral ook weten of je dit een interessante insteek voor een column vond en of er andere dingen zijn die je te binnen schoten en die interessant zouden zijn voor een eventueel vervolg!

Geplaatst door Wouter Versluijs op 18-07-2016
Aantal keer bekeken: 4017

Laatste reacties

avatar van Doobieters
Door Doobieters (19785 reacties) op 18-07-2016 23:46
( PM )
Heel leuk stuk, je bent een geboren wetenschapper
avatar van Alphonse
Door Alphonse (319 reacties) op 19-07-2016 00:07
( PM )
http://www.pixelcake.nl/tof-experiment-vader-laat-zoon-de-hele-geschiedenis-van-games-spelen/20141211
avatar van Timtamtom
Door Timtamtom (376 reacties) op 19-07-2016 01:33
( PM )
Erg leuk om te lezen dit
En dat van die trophies klopt wel; ik heb pas sinds vorig jaar een PS4 en heb daarvoor altijd alleen maar Nintendo games gespeeld en merk dat ik altijd veel langer blijf hangen bij een PS4 game alleen om die platinum te halen.
Het is dus niet echt een verzameldrang want bij Nintendo games ging ik niet vaak voor de 100%
avatar van Starscreamer
Door Starscreamer (187 reacties) op 19-07-2016 07:50
( PM )
Ik heb juist helemaal niks met Trophies,
Als ik een spel heb uitgespeeld leg ik hem aan de kant
avatar van Playmaster
Door Playmaster (14 reacties) op 19-07-2016 07:59
( PM )
Leuke beschouwing. Echter denk ik dat de reden waarom we alle thropies willen halen en we de nieuwste games willen spelen meer een psychologische inslag heeft dan dat de spellen steeds beter worden.
avatar van Luna
Door Luna (1910 reacties) op 19-07-2016 08:11
( PM )
Persoonlijk heb ik er niet heel erg veel moeite mee om een PS3 game nog te spelen ook al heb ik een PS4. Het ligt er maar net aan waar ik zin in heb om te spelen.
Trophies/Achievements heb ik helemaal niets mee. Leuk als ik ze toevallig krijg maar ik ga er niet achteraan.
avatar van ShadyAce
Door ShadyAce (1225 reacties) op 19-07-2016 08:36
( PM )
Leuk stukje, en of zo'n experiment 'onethisch' is Mwah.. dat ligt aan de uitvoering denk ik?
Ik heb zelf in ieder geval altijd al geroepen dat ik met mijn zoons(Mocht ik ze krijgen) lekker de nes aan knal, vervolgens de snes erbij, dat ik ze de N64 voorschotel, de ps1/ps2 en alle generaties stuk voor stuk laat doorlopen voordat ze aan de PS 8 van papa mogen beginnen ^^
Juist omdat ik me ook vaak bedacht heb dat een kind nog vrij van vooroordeel en 4k resolutie verwennerij in principe ook net zo goed van de 1e mario zou moeten kunnen genieten als wij dat vroeger deden, nu heeft mijn broer in ieder geval al 2 van die mega schattige jochies rondlopen, en de oudste is nu net op een leeftijd dat hij een niet al te ingewikkelde controller prima zou moeten kunnen beheersen dus ik ben dan ook blij met die nes rerelease aankondiging, want ik ben van plan dat ding samen eens goed door te lopen ^^

Over het trophy hunten.. tsjah, eerlijk, ik vindt het wel grappig, vooral die trophies waar je eigenlijk stomme of onverwachte dingen in een game moet doen zijn juist degenen die ik wel behaal, maar het 'games platten' door 3 keer een game uit te spelen of 100x hetzelfde idee te grinden in 1 level snap ik niet echt en kan ik me dan ook maar moeilijk toe zetten, ik denk dat veel van de self proclaimed trophy hunters dit dan ook meer doen omdat ze dan een prestatie te tonen hebben, dat is hun badge of honor van gamen ofzo, ach ieder z'n fetish zeg ik altijd maar ^^ Zolang je er plezier uit haalt zal het wel goed zijn toch
avatar van Misterdoa1983
Door Misterdoa1983 (6696 reacties) op 19-07-2016 08:43
( PM )
Sinds ik van een maat van me hoorde dat ie 100 duiven door de hele gta4 map heen aan het zoeken was voor een trophy besefte ik me pas hoe nutteloos die trophies zijn.
avatar van Multiman77
Door Multiman77 (161 reacties) op 19-07-2016 08:46
( PM )
Nieuw is toch altijd leuker!! Ik vind trophies een leuke toevoeging maar toch blijf ik vaak steken op 80 procent en heb niet de drive om door te gaan voor de 100. Het aanbod games is zo groot dat ik dan liever weer een nieuwe game oppak. Nu het aanbod in de zomer wat minder is heb ik in aanloop naar bF1 toch weer eens bf4 aangeslingert met een collega. En dan merk je pas hoe lekker dit nog steeds gamed, misschien wel beter als het eerste jaar met al zijn bugs/glitches. Game is toch al bijna 3 jaar oud!

En dat gamers toch nog graag die klassieker spelen, maar dan wel in een nieuwe jasje met graphics van deze tijd, blijkt wel uit het enorme aanbod van Remasters. (kan stiekem ook niet wachten op skyrim, al weet ik nu al dat ik die 300 uur van het origineel niet ga halen)
avatar van Koldur
Door Koldur (347 reacties) op 19-07-2016 09:03
( PM )
Leuk stukje, alleen een tip: gebruik mij in plaats van me.
avatar van Niels
Door Niels (18244 reacties) op 19-07-2016 09:04
Rol: Community event manager
( PM )
Persoonlijk slinger ik de PS3 niet vaak aan, maar de gameboy of de good ol' NES of SNES nog wél.

Qua gameplay zat het met de '2D systemen' echt heel goed. De techniek was uitontwikkeld door jongens als Atari en makers konden zich focussen op strakke gameplay.

De PS1, N64, PS2 e.d. speel ik dan weer wat minder. Bij 3D titels krijg je bij het opstarten al het idee dat ze gedateerd zijn (m.u.v. games met een hele goede art direction, zoals Paper Mario of Gitaroo Hero). Al went dit wel na even spelen, maar je merkt dat in een platformer als Banjo Kazooie, Rayman 2 of Conker's bad fur day de moeilijkheidsgraad vroeger meer in het stoeien met de framerate en camera zat dan het leveldesign en de AI.

De PS3 is dan helemaal niet gedateerd bij veel games. Ondanks dat er een verschil in de vele remasters zit in lichteffecten en texturen merk je dit pas als je ze side-by-side vergelijkt. De reden dat ik hem niet vaak meer opstart is dan ook puur gemakszucht; de PS4 staat naast mijn Wii U aangesloten, de PS3 in de gamekamer op het kleine beeldscherm.

Ook heb ik het idee dat de PS4 iets meer 'partygames' heeft gekregen. Of dat komt omdat we altijd jackbox spelen (en soms start ik Nidhogg op)

avatar van Syra
Door Syra (91 reacties) op 19-07-2016 09:07
( PM )
Gamen draait zeker niet alleen om mooie grapics.
Ik ben zelf een wat oudere gamer ben met Pong begonnen.
En heb op alle consoles wel gespeeld. Heb een aantal jaren gelden een retro arcade kast gekocht met 60 klassiekers. En ik speel hier regelmatig op met mijn dochter van 11 op en ik merk dan dat zij dit net zo leuk vind als een potje Mario kart op de wiiu.
Het gaat dus zeker ook om echt speel plezier en daar speel je ook video games voor.

avatar van BenoitRen
Door BenoitRen (1603 reacties) op 19-07-2016 10:14
( PM )
Voor mij zijn dingen als achievements en trophies optionele uitdagingen die ik kan aangaan. Maar als het iets is dat teveel tijd vraagt en/of niet leuk is laat ik het toch aan me voorbijgaan. Zo ga ik bv. niet mijn Xbox 360 een paar dagen aan laten met Dead Rising in Infinity Mode om die achievement te behalen.
avatar van Dorsos
Door Dorsos (162 reacties) op 19-07-2016 10:55
( PM )
Realisme ten top? -

Geen enkele game komt in de buurt van de realiteit imo. Als dit al zo zal zijn heb je het meer over een simulator. En dan denk ik aan bijv. FlightSim (geen SimCity).
Fifa, NBA etc. zijn gewoon arcade games die er natuurgetrouw uit zien, maar het totaal niet zijn. Iedereen die een keer een wedstrijd gespeeld heeft weet dat er heel andere dingen bij echt sporten komt kijken, zoals: Uithoudingsvermogen, oog/lichaam coördinatie, durf, angst, samenspelen in een team (en dus afhankelijk zijn van de acties, keuzes en kwaliteiten van een ander), maar ook de tijdsduur en temp van een wedstrijd. Dit alles zit totaal niet in games zoals het in de realiteit zit. Naar mijn mening dus totaal niet natuurgetrouw en accuraat.
Volgens mij zijn ontwikkelaars ook alleen bezig om bepaalde onderdelen natuurgetrouw te maken (vooral graphics en geluid). Simpelweg omdat het anders geen gamen meer wordt, maar te veel een sim. En dat verkoopt een stuk minder. Want wie zit er nu te wachten op een voetbalgame/sim waarin je daadwerkelijk 90 minuten aan het spelen bent? Waarin je maar 1 persoon speelt (en de rest door anderen)? Waarin je scheidsrechters hebt die fouten maken (buitenspel, overtredingen niet zien)? Waar je niet met 1 knop automatisch op het doel schiet? etc. etc.

avatar van Martians
Door Martians (596 reacties) op 19-07-2016 10:58
( PM )
Quote:
Het heeft me altijd al een interessant experiment geleken om een kind in zijn tienerjaren van de buitenwereld af te sluiten en beetje bij beetje de hoogtepunten in de gamehistorie voor te schotelen.


Dat is te laat hoor, of je moet een wel erg wereldvreemde tiener vinden. Kinderen van 8 willen tegenwoordig al GTA of COD spelen. En anders hebben ze het nieuwste allemaal al op YouTube gezien...

Voor iedereen die denkt dat ze hun kinderen/neefjes/nichtjes een plezier doen met hun eigen game-geschiedenis, vergeet het maar. Dat werkt misschien bij de eerste als ze nog eigenlijk geen controller vast kunnen houden en jou zien spelen met die kleurrijke sprites op het scherm. Maar zodra ze (vriendjes met) oudere broertjes hebben, voldoet dat echt niet meer.
Daarnaast zijn veel van de klassiekers frustrerend moeilijk voor hedendaagse kinderen. Wat nou "Game Over", spawn ik niet gewoon in hetzelfde level?!?
avatar van Darksider
Door Darksider (205 reacties) op 19-07-2016 16:35
( PM )
Tot eind vorig jaar was ik ook een fanatieke trophy hunter, er ging niets boven platinum/100% halen in een game.
Nu speel ik meer voor de fun en om het verhaal mee te maken. Trophies boeien me veel minder.
avatar van Mangamusicfan
Door Mangamusicfan (673 reacties) op 21-07-2016 07:30
( PM )
Leuk stukje!
avatar van DeBers
Door DeBers (54 reacties) op 24-07-2016 14:49
( PM )
Leuk stukje, maar je legt je eigen ervaringen wel enorm als waarheid op tafel.

"Is dat niet veel leuker dan een kind gelijk met een smartphone op te schepen waardoor hem de mogelijke verwondering van generaties aan uitvingen ontnomen wordt? "

Je vraagt je van alles af, maar hier vraag je je niet af of het wel waarde heeft voor een kind om oudere generaties te ervaren.

Was het voor jou nodig om eerst paard te gaan rijden, toen in een DAF te gaan zitten om zo stap voor stap de weg te maken naar een hedendaagse auto?

Niet iedereen hecht waarde aan nostalgie en antiek. Van de jeugd, hoeveel daarvan spelen nog LP's af op een platenspeler? Ik denk dat ik met 5% enorm hoog zit.

Ik vind het leuk dat jij zo veel waarde hecht aan vroeger. Maar geloof me, de jeugd van nu zal exact dezelfde vragen stellen die jij stelt alleen dan met de apparaten van nu.

Kortom; Nostalgie is leuk, maar hou het vooral voor jezelf en leg het niemand op.
avatar van Crazymax
Door Crazymax (1577 reacties) op 24-07-2016 17:48
( PM )
Ik dacht bij het begin van de derde alinea dat dit een pleidooi zou worden om in plaats van realistische sportgames gewoon eens van je kont af te komen en in het echt een potje te gaan sporten.

Verder een leuk verhaal met vooral wat vragen en geen antwoorden (maar ach die zijn er wellicht niet en dan kreeg je daar weer commentaar op haha).