De Dark Pictures-reeks blijft voor mij ergens een guilty pleasure. Ondanks de duidelijke mankementen van sommige delen heb ik zowat alles gespeeld wat Supermassive Games de voorbije jaren heeft uitgebracht. Zelfs wanneer de verhalen niet altijd even sterk waren, bleef die typische B-filmcharme overeind. Directive 8020 probeert die vertrouwde formule nu ietwat open te breken met nieuwe ideeën, andere gameplaystructuren en een ambitieuzere aanpak. Alleen voelt het eindresultaat vooral aan als een game die zichzelf onderweg een beetje kwijtgeraakt is.
Nog steeds een Dark Pictures-game
Je zou het niet zeggen omdat de branding ditmaal weggestopt zit, maar Directive 8020 is nog steeds herkenbaar een Dark Pictures-game. De filmische presentatie, de motion capture-performances, de vertakkende dialogen en de snelle keuzes zijn allemaal aanwezig. Alleen probeert Supermassive deze keer veel nadrukkelijker af te stappen van de veilige formule die de studio sinds 2015 vrijwel onafgebroken gebruikte. Dus wordt de horror dit keer gecombineerd met stealth, uitgebreidere verkenning en een meer gamegerichte structuur. Alleen wringt daar net het schoentje. Waar eerdere delen hun beperkingen vaak konden verbergen achter een strak tempo en pure spanning, legt Directive 8020 zijn zwaktes veel vaker bloot.
Tau Ceti f
Het verhaal speelt zich af aan boord van de Cassiopeia, een kolonieschip dat richting Tau Ceti f reist in de hoop een nieuw thuis voor de mensheid te vinden terwijl de aarde langzaam sterft. Al snel loopt alles fout wanneer een meteoriet door de romp van het ruimteschip breekt en een buitenaardse levensvorm meebrengt die de bemanningsleden blijkbaar kan imiteren. De invloed van Alien en The Thing is daarbij onmogelijk te missen. Directive 8020 probeert duidelijk de ruimtehorror van de ene te combineren met de paranoiasfeer van de andere. Zodra de dreiging letterlijk het gezicht van je medepassagiers kan aannemen, ontstaat er een paranoia die perfect aansluit bij een keuzegebaseerde horrorervaring. Het spel introduceert dat relatief vroeg en de twijfel over wie nog menselijk is en wie niet zou fantastisch kunnen werken. Het probleem is alleen dat Directive 8020 uiteindelijk veel minder doet met dat concept dan je zou hopen.
De momenten waarop je moet beslissen wie nog menselijk is en wie al dan niet vervangen werd door het wezen, behoren zonder twijfel tot de sterkste scènes van de game. Alleen zijn die momenten veel te schaars. Directive 8020 flirt voortdurend met een groeiend wantrouwen en een dreiging die letterlijk iedereen kan zijn, maar durft er nooit echt vol voor gaan. Daarbovenop begint het script steeds meer uit elkaar te vallen naarmate het avontuur vordert. Ik vond dat de game moeite had om alles overtuigend samen te houden en ook de grote plottwist zag ik, als iemand die het hele repertoire van Supermassive gespeeld heeft, van ver aankomen.
Oppervlakkige ode
De personages helpen helaas ook niet altijd mee. De cast doet zijn werk, maar ze krijgen niet de regels dialoog om het beste uit zichzelf te halen. De onderlinge relaties voelen vaak geschreven omdat het scenario dat nodig heeft, niet omdat deze mensen geloofwaardig met elkaar omgaan en als een overtuigende groep functioneren. Zelfs de aanwezigheid van Lashana Lynch, nochtans een sterke actrice en grote ster van deze game, kan niet vermijden dat veel momenten kunstmatig aanvoelen. Uiteindelijk vervult de cast vooral een functionele rol binnen het verhaal, zonder dat er echt sterke connecties ontstaan. Voor een verhaal dat volledig draait rond wantrouwen binnen een kleine groep, is dat eigenlijk een groot gemis.
Directive 8020 experimenteert daarnaast met flashforwards waarbij je korte stukken uit toekomstige hoofdstukken speelt. Op papier klinkt dat slim, maar binnen een Dark Pictures-game werkt het eigenlijk averechts. Zodra een personage opduikt in een scène die zich uren later afspeelt, weet je dat die voorlopig nog veilig zit. Dat haalt spanning weg uit eerdere momenten, zeker in een reeks die normaal draait rond het idee dat iedereen op elk moment kan sterven. Zelfs tijdens die flashforwards wordt al snel duidelijk dat falen zelden onmiddellijke gevolgen heeft. Het oude systeem, korte fragmenten in de vorm van verstopte secrets die hinten naar een potentieel gevaar/sterfgeval, is op de schop gegaan, maar paste eigenlijk veel beter bij de game. Wat begint als een veelbelovende mix van Alien en The Thing eindigt uiteindelijk vaker als een oppervlakkige ode eraan.
Actievere gameplay, maar met een prijs
Ook qua gameplay merk je meteen dat Supermassive andere richtingen probeert uit te gaan. Directive 8020 voelt veel actiever aan dan eerdere delen. Verkenning speelt een iets grotere rol, de game probeert minder afhankelijk te zijn van puur QTE-gedreven spanning en stealth krijgt opvallend veel aandacht. Het resultaat is niet alleen erg wisselvallig, je verliest daardoor ook een stuk van wat de reeks zo leuk maakte.
De klassieke quick time events zijn nog aanwezig, maar ze voelen minder centraal dan vroeger. Die grotere leven-of-doodmomenten worden veel vaker afgewisseld met trage wandelstukken, simpele interacties en lange stealthsequenties. Dit hoeft op zich geen probleem te zijn, maar Directive 8020 beloont die rustigere opbouw zelden met echt memorabele spanning. Hier ontbreekt de constante dreiging die zulke gameplay interessant maakt, met als gevolg dat grote delen van de game eerder aanslepen. Het grootste probleem is namelijk dat gevaar bijna voortdurend ver weg aanvoelt. Dit geldt eigenlijk ook voor eerdere Dark Pictures-games eens je het trucje door had, maar in Directive 8020 had ik het gevoel dat je nog meer beschermd wordt. Een groot deel van het avontuur mist urgentie.
Stealth is te routineus
Dat probleem wordt nog erger door de overvloedige stealthsecties, die zonder twijfel het zwakste onderdeel van de game vormen. Bijna elke stealthpassage speelt exact hetzelfde: een ruimte vol dekking, een vijand die zeer routineus voorspelbare rondjes loopt en jij die wacht tot het juiste moment om verder te kruipen. In theorie zou dat de spanning moeten verhogen, in de praktijk haalt het net alle angst weg. Het gedrag van de vijanden is makkelijk te lezen en dankzij hulpmiddelen, zoals een scanner om de vijand eenvoudig te spotten en de elektrische Wedge Tool om je te verdedigen, verdwijnen de gevolgen van falen bijna volledig. Tijdens de eerste stealthmomenten dacht ik oprecht: “als ik nu gepakt word, is dit personage dood.” Maar zodra het spel zijn vangnet toont, valt die hele illusie uit elkaar. Op den duur liep ik zelfs bewust tegen de vijand aan, drukte ik tijdig op de enkele knop om mijn vel te redden, waarna ik naar de uitgang sprintte.
Wat het extra frustrerend maakt, is hoeveel tijd Directive 8020 eraan besteedt. Tegen het einde van hoofdstuk 7 en het begin van hoofdstuk 8 moest ik een paar gelijkwaardige sluipsequenties vlak na elkaar spelen en toen had ik er gewoon even genoeg van. Die overvolle wasmand met plooiwas naast mij leek plots een aantrekkelijkere tijdsbesteding dan opnieuw gehurkt achter cover wachten tot de vijand voorbij wandelde. Huishoudelijke taak afgevinkt en het vrouwtje blij, maar het zegt eigenlijk alles over hoe repetitief die gameplay wordt.
Messenger in space
De puzzels helpen het tempo ook niet vooruit. Puzzels is nog een groot woord. In negen van de tien gevallen komt het neer op een Power Cell zoeken om een deur te openen of een object/cijfercode vinden dat letterlijk enkele meters verder ligt. Waar eerdere Supermassive-games hun eenvoudige gameplay nog konden verbergen achter sterke pacing, legt Directive 8020 die leegte veel nadrukkelijker bloot. In The Devil in Me voelden die eenvoudige puzzels bijvoorbeeld al wat misplaatst aan, maar hier worden ze vooral repetitief omdat er nauwelijks variatie of creativiteit in zit.
Ook het berichtensysteem voelt vaak geforceerd aan. Via een hip scifi-polsbandje wisselen personages voortdurend berichten uit om relaties en persoonlijkheden verder uit te bouwen. Alleen breekt het systeem de immersie volledig. Het voelt absurd om tijdens intense situaties plots perfect geschreven berichten te lezen alsof iedereen rustig de tijd heeft om WhatsApp-conversaties te voeren terwijl hun leven op het spel staat. Het haalde mij, zeker in de finale hoofdstukken, eigenlijk te vaak uit de ervaring.
Turning Points
Toch werkt niet elke vernieuwing slecht. Het nieuwe Turning Points-systeem is bijvoorbeeld een slimme toevoeging. Daarmee kan je belangrijke keuzes opnieuw bekijken of beslissingen terugspoelen zonder meteen een volledige playthrough opnieuw te moeten starten. Voor completionists is dat een enorme verbetering, zeker in een reeks die gebouwd is rond herspeelbaarheid en allerlei alternatieve eindes. Tegelijk haalt het systeem ook wat spanning weg uit beslissingen. Een groot deel van de charme van eerdere Dark Pictures-games zat juist in het feit dat je moest leven met je fouten. Hier weet je constant dat je eventueel kan terugspoelen. Gelukkig laat de Survival-modus toe om die functie volledig uit te schakelen (zo heb ik de game gespeeld en ik adviseer elke lezer om de eerste keer hetzelfde te doen), al merk je wel dat Directive 8020 fundamenteel rond Turning Points ontworpen werd. Let ook op met het menu zelf, want het overzicht van mogelijke vertakkingen toont soms veel te duidelijk welke richtingen het verhaal kan uitgaan. Wie de mysteries maximaal intact wil houden, blijft het beste zo ver mogelijk weg van dat menu tijdens een eerste playthrough.
De multiplayer blijft gelukkig overeind als een van de leukste manieren om deze games te spelen. Vooral de nieuwe Round Robin-optie werkt goed. In plaats van vaste personages toe te wijzen (een optie die er ook nog steeds is trouwens), wisselt de controle regelmatig tussen spelers waardoor iedereen betrokken blijft, zelfs wanneer een personage vroegtijdig gestorven is. Toen ik samen met mijn vriendin speelde, bleek dat uiteindelijk weer de leukste manier om Directive 8020 te beleven. Alleen jammer dat het bij de release enkel een lokale co-op ervaring is. De online multiplayer wordt later via een update toegevoegd.
Nog mooier dankzij UE5
Visueel zit Directive 8020 gelukkig wel stevig in elkaar. Op technisch vlak is dit waarschijnlijk een van de sterkste en mooiste Dark Pictures-games tot nu toe. De overstap naar Unreal Engine 5 heeft de game duidelijk een visuele facelift gegeven, terwijl ook de cinematografie heel sterk blijft tijdens grotere actiescènes. Ook de personagemodellen en hun gezichtsanimaties zijn weer zichtbaar verbeterd, al blijven sommige expressies af en toe wat stijfjes ogen. Ook performancegericht, want daar knelt vaak het schoentje bij Unreal Engine 5-titels, draaide alles opvallend stabiel tijdens mijn playthrough op Xbox Series X. Zonder grote framedrops of storende bugs.
Directive 8020 is uiteindelijk een game die veel beter had kunnen zijn. De sciencefictionsetting werkt, de visuele presentatie is sterk en sommige keuzes blijven die typische Supermassive-spanning oproepen waar de studio goed in is. Maar tegelijk voelt bijna elk nieuw idee onafgewerkt aan. De stealth haalt spanning weg in plaats van ze op te bouwen, de paranoia wordt onvoldoende benut en het verhaal stort onder zijn eigen mysteries langzaam in elkaar. Het vreemdst is misschien nog dat de game amper 7 à 8 uur duurt, maar toch langer aanvoelt dan sommige vorige delen. Niet omdat het verhaal zoveel inhoud heeft, maar omdat repetitieve stealthstukken en fillerachtige gameplay het tempo constant vertragen.
Conclusie
Dat maakt Directive 8020 voor mij uiteindelijk een van de minste Dark Pictures-projecten die Supermassive tot nu toe heeft uitgebracht. Niet omdat het een complete ramp is – daarvoor is de basis nog te degelijk – maar omdat ik constant voelde hoeveel beter dit had kunnen zijn. De ingrediënten voor een fantastische interactieve sciencefictionhorrorgame lagen allemaal klaar. Alleen slaagt Directive 8020 er nooit in om die volledig samen te brengen. De game vertrouwt ook te vaak op stealth, terwijl net die stukken tot de minst geslaagde onderdelen van de hele ervaring behoren. Er valt zeker nog plezier uit te halen, zeker in co-op, maar persoonlijk blijft dit voor mij een van de zwakkere delen binnen de Dark Pictures-anthologie. Hopelijk kan de volgende game – The Craven Man – zich terug nestelen bij het betere werk. De teaser belooft alvast veel goeds.
8.9
9.9