De jaren 90 en vroege 2000 waren een magische tijd. De tijd waarin ik als klein mannetje leerde skateboarden, we ieder weekend de videotheek plunderden, en ik ontdekte hoe je mixtapes moest maken. Dat laatste in mijn geval op cd’s, waar ik voor klasgenoten de tofste nummers op brandde die we voorbij zagen komen op The Box. Het was een simpelere, doch prachtige tijd. En die kunnen we nu herbeleven in Mixtape.



Het laatste nummer
Mixtape is een game van het Australische Beethoven & Dinosaur, de studio achter het prijswinnende The Artful Escape. Dit is een studio die als geen ander weet hoe je een prachtige interactieve ervaring neerzet waarin muziek een grote rol speelt. En Mixtape is, zoals de naam al doet vermoeden, zeker geen uitzondering. In de game volg je drie vrienden in een stadje ergens in Californië die samen nog één laatste avond kunnen beleven voordat een van hen de volgende ochtend vertrekt naar New York. Het is iets waar we denk ik allemaal wel eens mee te maken hebben gehad: een vriend die verhuist, uit elkaar groeien door naar andere scholen te gaan, of zelfs iets simpels als voor de laatste keer buitenspelen. Je roept "tot morgen!" terwijl de deur achter je sluit, om vervolgens nooit meer terug te keren naar het speeltuintje.

Als speler beleef je het grootste deel van Mixtape vanuit Stacey Rockford, die graag music supervisor wil worden en haar vrije tijd besteedt aan het maken van de muziekcompilaties uit de titel. Ieder hoofdstuk wordt vergezeld door een nummer van onder andere Joy Division, Portishead, The Cure en Roxy Music – om maar wat namen te noemen – die een groot onderdeel uitmaken van de identiteit van deze game. Net als in een videoclip zijn bepaalde scènes geknipt op de maat van de muziek, en ook de vele minigames die de game je voorschotelt zijn eraan gekoppeld. Zo skate je aan het begin van de game door de straten van Blue Moon Lagoon, word je geschept door een auto, en spoelen zowel de game als de muziek een paar seconden terug. Met een naam als Mixtape zal het geen verrassing zijn dat muziek centraal staat, maar de manier waarop Beethoven & Dinosaur dit incorporeert in de gameplay is erg tof gedaan.


Tijdens jullie laatste avond samen blik je terug op de herinneringen die je hebt beleefd: vluchten voor de politie na het uithalen van ongein, wc-papier gooien over het huis van de schooldirecteur, en ook de zeer herkenbare pure ongemakkelijkheid van een eerste zoen mag niet ontbreken. En hoewel een aantal van deze dingen mij heerlijk lieten reflecteren op mijn eigen jeugd, was al snel duidelijk dat het hier om een typisch Amerikaanse vriendengroep ging. Wij hadden geen groot verlaten pretpark om ’s nachts bij in te breken, of een verlaten huis ergens in het bos om stiekem te feesten. Dat zijn voor mij echt dingen uit films en series, wat er toch voor zorgde dat ik niet volledig kon binden met de personages.

Een krakende plaat
Terwijl ik bezig was met Mixtape vroeg ik me dan ook een paar keer af of het niet gewoon een film had moeten zijn. Je loopt van A naar B, praat met iemand, krijgt een minigame voorgeschoteld, maar veel dieper gaat het niet. En toch ben ik na het uitspelen enorm blij dat dit een game is en geen film. Momenten zoals een Journey-achtig level waar je over een weiland zweeft terwijl je bloemen onder je laat groeien, of cruisend in een auto vuurwerk laat ontploffen door ernaar te wijzen, geven je net genoeg illusie van controle om het gevoel te krijgen dat je zelf onderdeel bent van dit avontuur. En als je dan ook nog eens met een camcorder in de hand de capriolen van bezopen mafklappers mag filmen op een feest, dan heb je mij te pakken.


Helaas slaagt het spel wat minder op technisch vlak. Ik speelde de game op een high-end pc waarop de framerate, zelfs met de graphics op de allerlaagste instellingen, regelmatig onder de 30 frames per seconde zakte, om in de volgende scène weer doodleuk de 120 aan te tikken. Deze game liet mijn pc harder zweten dan menig open wereldgame waarbij je je ogen uitkijkt, wat mij het gevoel geeft dat we hier te maken hebben met het zoveelste niet geoptimaliseerde slachtoffer van de Unreal 5-engine. De rest van de presentatie van Mixtape zit gelukkig steengoed in elkaar. De ontwikkelaar heeft gekozen voor een Spider-verse-achtige stijl waarbij de personages in een lagere framerate bewegen terwijl de omgeving en camera gewoon vloeiend zijn, en dat werkt verrassend goed. Samen met de prachtig gestileerde grafische stijl creëert dit echt het gevoel dat je in een animatiefilm bent beland met als bonus dat jij af en toe de regie mag overnemen.


Maar hoewel Mixtape mij als nuchtere Nederlander dus niet helemaal wist te raken zoals dat misschien wel lukt bij in de suburbs opgegroeide Amerikanen, wist het wel iets anders voor elkaar te krijgen: Mixtape gaf mij nostalgie voor een leven dat ik nooit heb geleefd. En dat is toch best speciaal. Toen na drie uur de credits voorbijkwamen en Plainsong van The Cure uit mijn speakers galmde, dacht ik met een voldaan gevoel terug aan de avonturen die ik zojuist met dit toch wel speciale trio had beleefd. En ondanks de simpele gameplay was ik blij dat ik deze ervaring mee heb kunnen maken. En dus zeg ik net zoals toen: tot morgen!

Conclusie
De avonturen van Stacey en haar vrienden in Blue Moon Lagoon zijn misschien kort, maar gelukkig wel krachtig. Mixtape mag dan draaien om afscheid nemen, maar zodra de performanceproblemen in de toekomst zijn opgelost, pak ik zeker mijn potlood uit de la om dit cassettebandje nog eens terug te draaien.