Mijn eerste openwereldgame was The Legend of Zelda: Ocarina of Time. Als klein mannetje voelde die wereld, ondanks de laadschermen, echt reusachtig aan. Later kwamen de GTA’s, The Elder Scrolls, Fable… voor mij waren dat geen games, maar plekken waar ik gewoon even kon zijn. Vroeger omdat we thuis nooit op vakantie gingen, later omdat het echte leven soms gewoon niet leuk meer was. Zo dook ik een paar jaar geleden met een vriend honderden uren in Final Fantasy XIV rond de tijd dat een familielid erg ziek was, en Breath of the Wild was er voor mij toen ik in 2017 zelf niet helemaal lekker ging. Dit klinkt waarschijnlijk zwaarder dan het is, het zijn maar games, maar af en toe is dat precies wat ik nodig heb.
Wanneer er een nieuwe openwereldgame verschijnt, sta ik dan ook regelmatig klaar om een sprong in het diepe te wagen. Helaas weten maar weinig werelden de magie te vangen van een Red Dead Redemption 2 of Tears of the Kingdom. Denk aan de prachtig ontworpen, maar akelig lege vlaktes van Mafia: The Old Country, of recente Ubisoft-titels als Avatar: Frontiers of Pandora en Star Wars: Outlaws waarin je de ene na de andere saaie activiteit voorgeschoteld krijgt. Veel van deze werelden zien er mooi uit, maar voelen zelden organisch aan en prikkelen nauwelijks om op onderzoek uit te gaan.
Toen mijn oog een kleine zeven jaar geleden voor het eerst op Crimson Desert viel, wist ik niet wat ik zag. Een reusachtige fantasywereld vol schermvullende bazen, vuurspuwende draken, vernietigbare omgevingen en nog veel meer. Door de jaren heen herhaalde Pearl Abyss dit trucje met fantastische trailers, de ene nog gekker dan de ander. Op een gegeven moment kregen we een grijphaak te zien waarmee je als een soort Spider-Man door de wereld van Pywel kon slingeren. We zagen jetpacks, gevechten in mechs, en na de release van Tears of the Kingdom verscheen er zelfs een trailer met een wereld vol puzzels hoog in de lucht. Dat er druk werd gewerkt aan Crimson Desert was geen geheim, maar hoe meer er getoond werd, hoe meer de game te mooi leek om waar te zijn.
Totdat die game halverwege maart bij ons op de redactie op de digitale deurmat plofte. Vol goede moed trok ik mijn openwereldschoenen aan om Pywel flink te verkennen. Ditmaal gelukkig zonder traumaverwerking uit mijn persoonlijke leven, maar gewoon omdat ik een openwereldsicko ben. En dat heb ik geweten.
In Crimson Desert kruip je in de huid van Kliff MacDuff. Een personage dat zijn naam eer aandoet, want het is een ontzettend duffe kerel. Na een aanvaring met de rivaliserende bende Black Bears – en niet veel later de dood – keert Kliff met vleugels en al terug naar Pywel om zijn verloren kameraden van de Greymanes te vinden. Het is een ontzettend generiek en vooral flinterdun fantasyverhaal, waar ik je na tientallen uren nog geen zinnige samenvatting van kan geven, want het schrijfwerk is zo slap dat het echt het ene oor in en het andere weer uit ging. Maar gelukkig speel je Crimson Desert niet voor het verhaal.
Volgens Pearl Abyss is het geen RPG, maar een actieavontuur. Ze zeggen dit omdat de game geen levels of experience points kent. Maar verder is het in alles een RPG. Je stelt Kliffs krachten naar smaak samen, kiest zelf wat hij draagt, en bepaalt zelfs de volgorde van een groot deel van de missies. Bepaalde gebieden sluiten zich zelfs voor je af totdat je betere wapens hebt verzameld. Enfin, na een flink houtje-touwtje-begin mag je eindelijk de wereld van Pywel onveilig maken, en dan begint Crimson Desert echt te schitteren.
Crimson Desert neemt je niet aan je handje mee. Deze game gooit je zonder zwembandjes in het diepe en laat je alles zelf uitzoeken. Ja, af en toe krijg je een schermpje met uitleg, maar de game heeft zoveel verschillende systemen die allemaal zo nauw samenwerken dat je snel weer vergeet wat je allemaal hebt geleerd. De eerste uren kunnen daardoor frustrerend zijn omdat je constant uit zit te vogelen welke knop wat deed en hoe dit of dat ook alweer moest. Maar iemand zoals ik, die meteen op avontuur gaat, wordt keer op keer verrast door de vrijwel grenzeloze mogelijkheden. En dat is heerlijk.
Neem een van de eerste verhaalmissies: je moet het kasteel van Hernand binnenkomen. Kliff heeft niet alleen een domme naam, hij ziet er ook uit als een sukkel, dus mag hij niet naar binnen. Tijd om een beter harnas te scoren dus… Of negeer je wat het spel vraagt en klim je gewoon over de muur wanneer de bewakers even niet kijken? Of nog beter: grijp je de top van een nabij geplante boom, trek je die naar je toe, en katapulteer je jezelf over de kasteelmuur?
Je snapt het idee. Crimson Desert geeft je de touwtjes in eigen handen. Het spel stuurt je op missies om het verhaal een beetje voort te duwen, maar verder mag je het helemaal zelf invullen. Het is een kleurplaat waarbij de game je duizenden kleurpotloden geeft en welke je gebruikt, bepaal je zelf. En dat is mijn favoriete soort open wereld.
Zodra je de omgeving van Hernand begint te verkennen, stuit je op puzzels, geheime grotten, inschuifbare muren en zelfs heksen die je helpen. Binnen een paar uur sta je in de Abyss: een prachtige luchtwereld vol optionele hersenkrakers waar je naar hartenlust kunt puzzelen voor extra skill points. Ga je links? Misschien sta je dan oog in oog met een baas die je na het verslaan een nieuw stuk harnas geeft. Sla je rechtsaf? Wellicht stuit je dan wel op een met bloed doordrenkt huisje waarin je belaagd wordt door bandieten.
Crimson Desert is tot de rand toe gevuld met dit soort kleine dingetjes. Een groot deel van de spelers zal ze nooit zien, maar ze zijn er puur voor die handvol ontdekkingsreizigers. Op een gegeven moment vond ik een schatkaart die me naar een muur leidde met een grote rode X. Geen idee wat ik ermee moest, maar na wat gepiel bleek ik de muur te kunnen roteren door er een klap op te geven. Daar zat een schatkistje. Dagen later zag ik een clipje van precies dezelfde schat viraal gaan op social media, en de community werd gek. Als dingen zo verborgen zijn, wat voor geheimen liggen er dan nog meer?
Volgens Pearl Abyss is Crimson Desert dan ook een community-gedreven game. Er is zoveel te vinden dat de ontwikkelaar wil dat mensen dingen met elkaar delen. En het werkt. Tijdens de reviewperiode sparde ik veel met collega Karel, die hele andere dingen meemaakte dan ik. We hielpen elkaar verder als we vastzaten, of stuurden elkaar in de juiste richting als we iets zochten. Dat maakte de game aanzienlijk leuker. Ook online werd de ene na de andere ontdekking gedeeld, en ik kon niet wachten om mijn eigen mening te geven in deze review.
Toch verschijnt mijn review later dan die van anderen, en dat heeft meerdere redenen. Ten eerste is de game ontzettend lang. Ik had zeventig uur nodig voordat ik eindelijk in de karmozijnrode woestijn uit de titel stapte, en de credits rolden pas na een kleine vijfentachtig uur voorbij, nadat ik mezelf had gedwongen de laatste hoofdstukken geen zijcontent meer te doen. De review moest er tenslotte komen. Daarnaast is de game tijdens mijn speeltijd meermaals geüpdatet op basis van community-verzoeken. Kort na release voegden ze al een opslagkist toe, en met elke patch speelt de game een stukje lekkerder. Op moment van schrijven zijn er vier grote patches geweest die de ervaring aanzienlijk verbeteren, maar toch weet Crimson Desert voor mij nooit helemaal de parel te worden die de ontwikkelaar met hun naam belooft.
Dat komt deels door het schrijfwerk waar alleen een moeder van kan houden. Om nog een voorbeeld te geven: in het derde hoofdstuk sluit Damiane zich aan bij de Greymanes. Een tweede speelbaar personage, maar je krijgt geen uitleg. Hoe kent ze Kliff? Waarom komt ze erbij? Geen idee. In een eerder hoofdstuk had ik haar al eens gespot in Hernand, maar ook toen werd er niets uitgelegd. Ze is er ineens, en daar moet je het mee doen. En waarom zou je je zuurverdiende skill points besteden aan het upgraden van Damiane, of later Oongka (een derde personage), terwijl je het gros van de verhaalmissies alleen met Kliff kunt voltooien? Ja, je kunt zijmissies met hen spelen, maar de game is taai en ongebalanceerd genoeg dat Kliff die punten echt wel nodig heeft.
Het voelt bijna alsof Pearl Abyss een groot dartbord met ideeën heeft, en iemand daar niet een dartpijltje, maar een hele boom tegenaan heeft gemieterd. Alle bedachte ideeën zijn in de game terechtgekomen. Zit het in een andere game? Dan moet Crimson Desert het ook hebben, ook al gebruikt de speler het nooit. Je kunt zelfs fierljeppen! Dit is een game met systemen die met duct tape aan elkaar hangen, en verrassend genoeg werken ze vaak ontzettend goed samen. Ik heb meerdere puzzels op totaal andere manieren opgelost dan bedoeld, en bazen hun HP-balken laten smelten door ze, in plaats van ze langzaam in mootjes te hakken, bijvoorbeeld met een marmeren paal tegen hun bakkes te beuken. Wanneer zulke dingen lukken, ontstaan onvergetelijke momenten.
De bazen in Crimson Desert zijn vaak spectaculair om te zien. Grote, dreigende verschijningen met indrukwekkende aanvallen. Helaas worden ze ook redelijk vaak herhaald, en ze proberen allemaal een beetje te doen alsof ze uit een Soulslike komen, met lange combo’s, vertragingen en meerdere levensbalken. Alleen heeft de game het vechtsysteem daar niet voor. De controls zijn te traag, de ontwijkmanoeuvres te onbetrouwbaar, en de camera werkt vaker tegen dan mee. Gelukkig kom je een heel eind door Kliff flink te upgraden, zowel qua uitrusting als qua skills, en je levensbalk bijvullen door te eten kwam nog nooit zo goed van pas in een game.
Hoewel ik een groot deel van Pywel heb gezien, heb ik na de credits nog maar zo'n vijf procent van de woestijn uit de titel verkend. En het is juist de zijcontent die het leukst is, dus ik zal hier nog zeker terugkeren. Gewoon een richting in lopen en kijken waar je op stuit is de beste manier van avonturieren. Je komt altijd wel wat tegen, en dat laat de wereld echt aanvoelen alsof die leeft.
Na een uur of vijftig zag ik tijdens een pikdonkere nacht in de verte vuurwerk de lucht ingaan. Uiteraard moest ik weten wat dat was, en ik stuitte al gauw op een groot circus vol jolige clowns en exotische beesten. Na een tijdje rondhangen stond ik oog in oog met een leeuw. “Die is van mij!”, dacht ik, waarna ik op zijn rug klom en er een klein half uur op rondreed. Even later stuurde iemand anders me een foto waarop hij een grote bruine beer had getemd en ermee rondreed, iets waarvan ik niet eens wist dat het kon. Sterker nog, ik denk dat ik in mijn hele speeltijd maar een keer of twee op een beer ben gestuit. Dat zegt genoeg over hoe groot deze wereld is.
En dat laat ook zien voor wie deze game bedoeld is. Ik noemde mezelf eerder een openwereldsicko, en als je dat niet bent, ga je waarschijnlijk een hele slechte tijd tegemoet met Crimson Desert. Iemand die maar één of twee avonden per week een uurtje kan spelen, zal al moeite hebben met het trage begin en zich nooit echt kunnen onderdompelen in wat deze wereld bijzonder maakt.
Daarnaast vind ik het ontdekken van Pywel geweldig, maar de beloningen zijn zelden de moeite waard. Los je een puzzel op? Dan krijg je een skill point en soms een nieuw wapen of een stuk harnas. Echter zijn die nauwelijks beter dan wat je al hebt. En aangezien upgraden ook skill points kost – dezelfde die je nodig hebt om Kliff, Damiane en Oongka sterker te maken – voelt dit vaak als verspilling. Zulke dingen kunnen van Crimson Desert een flinke grind maken en het MMO-DNA van Pearl Abyss komt hier flink bovendrijven.
Visueel is Crimson Desert echt waanzinnig, waardoor ik mijn ogen heb uitgekeken in Pywel. Ieder grassprietje, ieder blaadje aan de boom, alles beweegt los van elkaar in de wind. Water schuimt op wanneer het tegen de klippen slaat, en ieder vergezicht ziet er prachtig uit. Van dichtbij zijn sommige textures wat minder mooi, maar dat komt door de gebruikte techniek om meer detail in de spelwereld aan te brengen. Ik speelde de game op een RTX 4080 Super en een Ryzen 9 7950x. Alles draaide vlekkeloos op de allerhoogste instellingen met ray-tracing, zonder dat ik framegen nodig had. Alleen ray regeneration stond uit, maar als je dat echt wil biedt framegen uitkomst.
Aan het eind van de dag heb ik me geen minuut verveeld in Crimson Desert, maar toch is het niet het meesterwerk dat ik hoopte dat het zou zijn. Vind ik dat erg? Niet echt. Elke dag steak wordt op een gegeven moment saai, en dan is een honderdurige frikandel een welkome afwisseling. Het is een game met heel veel vet, maar daaronder zit ook heel veel vets.
Boven alles is dit een game waarvan ik denk dat die over een paar jaar, na een hoop patches en nieuwe content, echt gaat zijn zoals die bedoeld is. Het zou al heel wat schelen als Pearl Abyss de eerste paar uur oppoetst zodat nieuwe spelers makkelijker aan boord komen, maar zoiets vraagt meer dan alleen wat patches. Beter nog: schrap het hele verhaal en maak er gewoon van dat er een slechterik in de Crimson Desert zit, en dat je zelf mag uitzoeken hoe je er komt en hoe je jezelf sterk genoeg maakt om hem uit te schakelen. Het zou me niets verbazen als we over een paar jaar een Director's Cut krijgen, waarbij het overtollige vet is weggesneden en de game door alle aanpassingen beter speelt dan ooit. Maar tot die tijd ben ik blij dat ik Crimson Desert heb mogen ervaren, zelfs met al zijn mankementen.
Conclusie
Crimson Desert is onmogelijk samen te vatten in een paar zinnen, want het is te veel en te weinig tegelijk. Het is als een all-you-can-eat-buffet waar de chef alle ingrediënten op tafel heeft gemieterd en je zelf mag beslissen wat je eet. De ene hap is verrukkelijk, de andere smaakt naar karton, maar je blijft van alles naar binnen werken op zoek naar die volgende overheerlijke hap. En laten we eerlijk zijn: soms is zo'n chaotisch buffet toch veel leuker dan een suf Michelin-restaurant waar je met honger weer naar buiten gaat?
9.3
7799 
2)
18-04-2026 08:59
