In handen van de in Glasgow gevestigde ontwikkelstudio, die vroeger bekend stond als No Code en verantwoordelijk was voor Stories Untold en de scifi-thriller Observation, maakt de klassieke third-personcamera plaats voor een first-person perspectief en speelt stealth een veel grotere rol. Maar weet deze nieuwe aanpak de Silent Hill-sfeer ook te versterken, of zit de vernieuwingsdrang de horror soms juist in de weg?
Welkom in St. Amelia
Silent Hill: Townfall ruilt de titulaire Amerikaanse stad in voor een nieuwe setting. Zo speelt deze nieuwste toevoeging van de franchise zich af in Schotland in 1996 en volgt het Simon Ordell terwijl hij terugkeert naar het fictieve vissersdorp St. Amelia, waar er schijnbaar iets vreselijks is gebeurd en zijn eigen band met de stad geleidelijk aan het licht komt. De fictieve locatie voelt als een geloofwaardig Schots kustdorpje, wellicht omdat men enorm veel inspiratie put uit bestaande plaatsen zoals St Monans. Handgeschreven commentaren, te koop-borden voor rijen huizen en tal van protestborden op het dorsplein communiceren allemaal een gemeenschap die al onder druk stond voordat de speler er opnieuw arriveerde en de bovennatuurlijke horror er de overhand kreeg.
Simon is het personage met wie je het grootste deel van de game doorbrengt, maar Silent Hill: Townfall beperkt zich niet tot zijn perspectief. Later in het spel nemen spelers ook de perspectieven aan van twee andere personages die met Simon verbonden zijn: de verpleegster Zoe Ellis en Richard Shaw, het hoofd van de Chapman Energy Group. Je beleeft de game vanuit verschillende invalshoeken en de drie personages blijven lang genoeg mysterieus om je nieuwsgierig te houden. Hun achtergrond wordt niet meteen volledig uit de doeken gedaan en het is aan de speler om uit documenten, gesprekken en gebeurtenissen te reconstrueren wat er precies aan de hand is.
Bedrijfswangedrag
Het verhaal wordt geleidelijk onthuld via zowel cutscenes als gevonden geschreven, audio- en videoberichten. Ik wil mij niet in spoilerterrein begeven, maar thema’s rond schuldgevoel en bedrijfswangedrag geven het verhaal een menselijke onderlaag en passen perfect binnen de psychologische horrortraditie van de serie. Terwijl je alle eindjes aan elkaar knoopt, merk je wel dat het daadwerkelijke mysterie uiteindelijk uitmondt in voorspelbaarheid. Maar ondanks die voorspelbare verhaallijn probeert Silent Hill: Townfall iets nieuws door corruptie en wangedrag van bedrijven toe te voegen aan de langdurige fixatie van de serie op onopgelost persoonlijk trauma.
Simon, Zoe en Richard worden uitstekend vertolkt. Kezia Burrows als Zoe Ellis valt op, maar ook Jovan Adepo (Simon) en Terry O’Quinn (Richard) leveren degelijke prestaties. De gezichtanimaties zijn niet altijd even sterk, waardoor bepaalde emoties minder goed overkomen dan de stemacteurs ze brengen, maar de personages zelf blijven voldoende interessant. Ook al wordt Simon zelf nooit zo boeiend als het verhaal eigenlijk nodig heeft.
CRTV
Simon draagt al vroeg in de game een draagbaar televisietje bij zich. Het apparaat is een soort jaren negentig-gadget waarmee je frequenties kunt afstemmen om signalen en vijanden te detecteren. Het heeft een fysieke aanwezigheid en voelt meteen als iets dat bij deze game hoort. Het is niet zomaar een vervanger voor de radio uit eerdere Silent Hill-games, maar een eigen stukje technologie dat de speler voortdurend gebruikt en in het centrum staat van Simons missies. Simons draagbare tv’tje geeft niet alleen informatie over monsters in je buurt, maar via vreemde transmissies ontvangt hij ook allerlei verhalende video’s en aanwijzingen.
Het omhooghouden van het apparaat om de omgeving te inspecteren kan bedreigingen onthullen door muren en andere obstakels. Omdat je handmatig op frequenties moet afstemmen en het beeld zelf behoorlijk wazig blijft, krijg je eerder een vaag idee van wat er in de omgeving gebeurt. Meerdere vijanden betekenen dat je tussen kanalen moet wisselen en moet onthouden waar elke dreiging zich ongeveer bevindt. Zoe beschikt niet over dezelfde CRTV als Simon, maar gebruikt een pager die een veel algemener beeld geeft van de aanwezigheid en richting van vijanden. Het systeem is minder visueel, maar tijdens het sluipen vond ik het eigenlijk nuttiger. Je krijgt sneller een idee van waar het gevaar zich bevindt, zonder voortdurend zelf de juiste frequntie te moeten zoeken. Richard pakt het dan weer anders aan en vertrouwt meer op vuurkracht wanneer hij tegenover de moordlustige Widows komt te staan.
Er sluipt frustratie in de stealth-gerichte aanpak
Richards actievollere hoofdstuk even buiten beschouwing gelaten, is het sowieso beter om confrontaties te vermijden. Mêleewapens zoals planken en stalen buizen kunnen je uit de problemen helpen en een revolver geeft Simon uiteindelijk een beetje firepower, maar munitie en duurzame wapens zijn zo beperkt dat simpelweg alles aanvallen zelden de verstandige optie is. Vijanden zijn gevaarlijk en slaan hard toe, directe gevechten zijn onhandig rommelig en geweervuur trekt de aandacht van elk monsterlijk wezen in de nabije omgeving. Stenen en flessen gooien zijn vaak nuttiger omdat je iets lang genoeg kunt afleiden om er snel langs te glippen.
Ik heb een zwak voor stealthgames, zeker in een horrorervaring die je voortdurend onder druk zet, maar in Silent Hill: Townfall voelde ik me eerder verveeld dan bang. De vijanden hebben eenvoudige patronen en daardoor verandert spanning regelmatig in een geduldstest. Het wordt alleen maar vermoeiender wanneer je een puzzel probeert op te lossen en je meermaals voorbij dezelfde monsters moet. De situatie kan heel snel omslaan van spannend naar frustrerend. Dat geldt helemaal voor het wezen, genaamd The Weight, dat later een paar keer in de game verschijnt en je onmiddellijk kan doden als het je te pakken krijgt. Ik ben sowieso geen fan van instant-kill-vijanden in stealthgames, maar hier worden die momenten extra frustrerend door het beperkte aantal autosaves. Regelmatig manueel opslaan bij een van de telefooncellen of vaste telefoons is een must, zeker als je wat aan het verkennen bent.
Wanneer je sterft, kun je dankzij een gevulde infuuszak opnieuw tot leven komen. Alleen gebeurt dat vlak bij de plek waar je ‘gestorven’ bent en blijven de vijanden ook gewoon ter plekke aanwezig. Het is dus heel goed mogelijk om na je wederopstanding onmiddellijk opnieuw in dezelfde problemen terecht te komen. Soms dacht ik ook dat ik succesvol uit het zicht was verdwenen om vervolgens toch ontdekt te worden. Vijanden kunnen je uit bepaalde schuilplaatsen trekken en het is niet altijd duidelijk waarom je ene keer wel veilig bent en de andere keer niet. Al deze dingen ondermijnen het stealthidee en vooral in de tweede helft van de game begint dat zwaar door te wegen. Herhaalde vijandelijke ontmoetingen – het ontbreekt ernstig aan gevarieerde vijandtypes – en een paar minder goed uitgedachte puzzels komen op een punt waarop het verhaal vaart nodig heeft.
Enkele van de beste raadsels in de serie, maar ook...
Toch doen die puzzels het over de hele lijn aanzienlijk beter. Silent Hill: Townfall verwerkt zijn puzzels vaak in de wereld waarbij allerlei nineties technologieën deel uitmaken van de oplossing. Vroege oplossingen leren je om notities, markeringen, nabijgelegen objecten en omgevingsdetails als verbonden onderdelen te behandelen in plaats van geïsoleerde aanwijzingen. Ze zijn niet onnodig ingewikkeld, maar je moet wel verschillende stukjes informatie combineren voordat je begrijpt wat de game precies van je verwacht.
Toch werkt, zoals ik in de vorige alinea al min of meer prijsgaf, niet elke puzzel perfect. Zo worden de uitdagingen vermoeiender naarmate het verhaal vordert. Eén puzzel in het late spel, waarbij je moet prutsen met een cryptische bedieningsconsole, vond ik zelfs bijzonder ondoorgrondelijk en veeleisend. Desondanks vormen de beste puzzels met een slimme ontwerpstijl een welkom tegenwicht voor de frustratie en herhaling die in de stealthsecties kan sluipen.
Even mooi als verontrustend
Visueel maakt Silent Hill: Townfall uitstekend gebruik van zijn jaren negentig-setting. St. Amelia voelt tot in de kleinste omgevingsdetails geworteld in die periode. De mist staat centraal in de presentatie en heeft er zelden zo goed uitgezien, maar het is de uitstekende belichting en de zorgvuldig vormgegeven en tevens enorm gedetailleerde omgeving en interieurontwerp waarmee de game imponeert. Wanneer het spel verschuift naar de vervallen alternatieve dimensie van het stadje, krijgt alles een overweldigende rode gloed die alles bedekt, terwijl de omgeving transformeert in een vuilere, roestige nachtmerrieversie waar de personages verschrikkingen ervaren die ver buiten hun begrip liggen. Het zorgt voor een griezelige sfeer die even mooi als verontrustend is.
Ook de soundtrack draagt sterk bij aan het gevoel dat Silent Hill: Townfall zijn eigen plek binnen de reeks probeert te vinden. Pilotpriest, het alias van de Canadese filmmaker en muzikant Anthony Scott Burns, kiest niet voor een simpele imitatie van de bekende sound van Akira Yamaoka (wiens klanken onlosmakelijk verbonden zijn met de Silent Hill-reeks) maar duwt de serie in een nieuwe muzikale richting die perfect aansluit bij de vervreemdende sfeer in St. Amelia.
Conclusie
Silent Hill: Townfall is een geslaagd onderdeel in Konami’s bredere meerjarige inspanning om de franchise nieuw leven in te blazen, zij het niet zonder enkele ruwe randjes. De specifieke en tot in de kleinste details uitgewerkte Schotse setting geeft deze Silent Hill-game een eigen identiteit. Het ietwat voorspelbare doch degelijke verhaal, de – op een paar na – sterke puzzels en de uitstekende audiovisuele sfeer maken dit een makkelijke aanrader voor liefhebbers van survival horror. Zolang je maar bereid bent om de minder geslaagde stealth voor lief te nemen, want dat is makkelijk de zwakste schakel van het spel. De bescheiden nieuwprijs van €49.99 is wellicht ook niet onbelangrijk voor de Budgetgamers die wij op deze site zijn.
Edit: Tussen het schrijven van deze review en publicatie heeft Screen Burn Interactive een patch uitgebracht voor Silent Hill: Townfall. Daarin worden enkele van de problemen aangepakt die ik benoem. Zo zouden de confrontaties met het The Weight-wezen minder vervelend moeten zijn, terwijl ook die frustrerende late puzzel een extra in-game handleiding krijgt. Daarbovenop wordt schijnbaar ook alle stealth in het algemeen aangepakt, wat betekent dat deze patch in theorie de ervaring aanzienlijk zou moeten verbeteren. Mijn ervaringen zijn gebaseerd op de versie voor deze update. Ik heb de tekst daarom niet aangepast, maar vermeld deze patch hier zodat duidelijk is dat enkele van mijn kritiekpunten inmiddels mogelijk minder zwaar wegen.
4.7
6.9
7.9
231 )
10-10-2026 20:26