Er zijn maar weinig series die ik zo hoog heb zitten als Mega Man, The Legend of Zelda en Castlevania. Wat dat betreft is 2026 een uitstekend jaar met de naderende releases van Ocarina of Time later dit jaar en Mega Man: Dual Override in 2027. Het team van Evil Empire had natuurlijk al ervaring met de Castlevania DLC voor Dead Cells, maar ik was erg benieuwd of ze ook een volwaardige Castlevania af zouden kunnen leveren. Of ze dat is gelukt? Dat lees je hier in de review.
Het verhaal van Castlevania: Belmont’s Curse speelt zich af na de gebeurtenissen in Castlevania III:Dracula’s Curse op de NES uit 1989. Die game speelde zich af in 1476 en 23 jaren later is het in Belmont’s Curse Rose Belmont die het met een grote hoeveelheid monsters aan de stok krijgt. Of nou ja, beter gezegd: aan de staak krijgt. Samen met haar vader Trevor Belmont belandt ze in Parijs, waar duistere machten opnieuw hun best doen om Dracula opnieuw tot leven te wekken. Natuurlijk is het aan jou om dat te verhinderen. Of onbedoeld te versnellen. Belmont’s Curse heeft namelijk meerdere eindes om te ontdekken, zoals het een goede Castlevania betaamt.
Dat de makers van Dead Cells goed weten hoe je een Metroidvania-game moet maken, hebben ze in het verleden al laten zien. Toch was het voor mij wel even afwachten of ze het hoge niveau van Koji Igarashi zijn Castlevania-titels wisten te evenaren, of mogelijk zelfs te overtreffen. Naar mijn mening komen ze aardig in de buurt, maar weten ze niet helemaal het niveau van bijvoorbeeld Symphony of the Night te bereiken.
Minder RPG-elementen en meer tactische gevechten
Dat zit hem naar mijn mening in een aantal dingen. Ten eerste is er veel minder spraken van RPG-elementen die eerdere Castlevania-games geregeld de mogelijkheid gaven om je personages uit te bouwen door middel van accessoires, wapens en kleding. Die elementen zijn nog steeds aanwezig in Belmont’s Curse, maar beduidend minder aan de orde. Daar staat tegenover dat de gevechten en vooral de boss fights een stuk intensiever aanvoelen. Door goed op de aanvalspatronen van vijanden te letten, zul je binnen de kortste keren je vijanden in de pan kunnen hakken met een assortiment aan zwaarden, rapieren, zwepen en nog veel meer. Wanneer je in het verleden een Castlevania hebt opgepakt zullen de subwapens zoals een kruis, vuuraanvallen etc. je wel bekend voorkomen. Deze wapens zijn in Belmont’s Curse echter onderdeel van het Tarotkaarten-systeem waar het spel gebruik van maakt. Rose heeft een stapel Tarotkaarten van haar moeder Sylpha geërfd en per kaart krijg je meerdere subdoelen om te voltooien. Weet je zo’n doel te voltooien, dan zal het subwapen dat aan de kaart gekoppeld is sterker worden. Op die manier was ik dus ook al vroeg in het verhaal aan het kijken wat ik precies moest doen om mijn kaarten te verbeteren. Vaak zijn het simpele dingen als ‘25 vijanden doden’ of ‘vijf vijanden met één aanval uitschakelen’. Maar omdat je gaandeweg het verhaal geregeld nieuwe kaarten op je pad treft die je nieuwe vaardigheden geven heb je in ieder geval genoeg te doen als je alle bonussen wilt vrijspelen.
Maak het spel zo makkelijk of moeilijk als je zelf wilt
Wanneer je eenmaal aan het spelen bent zul je merken dat vijanden geregeld meerdere aanvallen kunnen incasseren. Dus wanneer je een meer ouderwetse Castlevania-ervaring wilt waarbij vijanden met een enkele klap verslagen kunnen worden zijn de accessibility-mogelijkheden in het Options-menu het proberen waard. Hier kun je namelijk bepalen hoeveel ervaringspunten je krijgt, hoeveel schade je uitdeelt, of vallen je schade toebrengen en hoeveel genezende items je met je mee kunt dragen. Je kunt de instellingen natuurlijk ook de andere kant opschuiven, waardoor je een meer uitdagende ervaring zult hebben. Na wat experimenteren met de opties kwam ik eigenlijk grotendeels in het midden uit, aangezien dat toch de settings zijn die Evil Empire had uitgekozen. Maar voor een tweede run door de game zijn het natuurlijk leuke opties om te hebben.
Technische problemen op de Switch die het speelplezier flink kunnen verpesten
Voor deze review speelde ik de Switch-versie op mijn Switch 2. Helaas merkte ik geregeld dat Belmont’s Curse best wat technische problemen heeft. Zo begon het spel een paar keer heel langzaam te draaien en werd het zelfs onmogelijk om de in-game kaart te bekijken, omdat het simpelweg niet ingeladen werd. Een paar vastlopers zorgden daarna voor een paar stevige frustraties. Dit soort dingen kunnen natuurlijk voorkomen in een pre-release versie van een spel, en het is niet heel vaak voorgekomen, maar storend was het absoluut. Kijkend op Reddit lijkt het een probleem te zijn dat vooral op de Switch voorkomt, maar het lijkt me ook iets wat te patchen is. Het neemt niet weg dat wanneer je het spel op de OG Switch zou spelen je een framerate van dertig frames per seconde hebt ten opzichte van de zestig FPS op de Switch 2, Xbox Series en PS5.
Voor een actiegame als Castlevania, waarbij je je geregeld al slingerend, springend en dashend door de wereld verplaatst, is zo’n hogere framerate naar mijn mening wel een vereiste. Daarom zou ik het spel ook veel eerder op de andere consoles aanbevelen. Er is helaas ook geen native Switch 2-versie van Belmont’s Curse te krijgen op dit moment, dus hopelijk komt er nog een update die het spel iets stabieler maakt op Nintendo’s hybride systeem.
Conclusie
Castlevania: Belmont’s Curse is qua gameplay en presentatie een hele sterke game geworden. Op de PS5 en Xbox Series zou ik het dan ook absoluut aanraden. Op de Switch is het helaas een stuk minder makkelijk om helemaal enthousiast te zijn. Vastlopers, slowdown, menu’s en maps die niet inladen kunnen de ervaring namelijk flink verzieken. Met een paar goede patches moeten de meeste problemen wel te verhelpen zijn, maar het is en blijft natuurlijk wel jammer dat er geen native Switch 2-versie te krijgen is. Als alles verholpen is en de game stabiel draait zou ik de score op vier en een halve budgies zetten, maar op dit moment schiet de ervaring op de Switch helaas een beetje tekort.
