Als mede-eigenaar van de Pokémon-franchise heeft Game Freak inmiddels miljarden binnengeharkt. Je zou hopen dat ze met die winst meer in hun projecten zouden kunnen investeren, maar het blijft een uiterst conservatief bedrijf. Of je nu wel of geen fan bent van de bekende pocket monsters; vrijwel iedereen zal beamen dat hun games de laatste jaren niet bepaald uitblinken in hoge productiewaarden, verfijning of innovatie.
De reden dat ik dit alles aanhaal, is dat Beast of Reincarnation dus ook niet profiteert van Game Freak’s rijkgevulde kassen. Dit is een ongepolijste, lelijke en bovenal zielloze game. Het is in allerlei opzichten afgeraffeld en je krijgt de indruk dat het nog een jaartje of twee in de oven nodig had. In zekere zin is deze afwerking typisch voor Game Freak, maar het blijft teleurstellend.
Beast of Reincarnation maakt in eerste instantie niet eens een slechte indruk. Het concept alleen al spreekt tot de verbeelding. Het gaat hier om een post-apocalyptische wereld in de verre toekomst waarin de natuur op agressieve wijze de wereld heeft heroverd. De mensheid is nagenoeg uitgeroeid en nu lopen er op hol geslagen robots en gemuteerde dieren in de stadsruïnes rond. De ecologische mutaties zijn heftig en in deze nieuwe wildernis tref je ook reusachtige beesten aan die de natuur kunnen manipuleren.
In deze groene hel neem je de controle over Emma, een jong meisje dat al vanaf haar geboorte getekend is door de zogeheten 'Blight'. Ze is er niet alleen immuun voor, maar kan het ook als wapen gebruiken. Daarmee is zij een van de weinige overlevenden die de ontspoorde natuur eventueel kan zuiveren. Toch wordt ze om haar krachten niet als redder op handen gedragen, maar verstoten als een paria. De isolatie heeft ertoe geleid dat ze nagenoeg compleet emotieloos is geworden. Beast of Reincarnation draait zodoende niet alleen om het uitroeien van de Blight, maar uiteraard ook over de wedergeboorte van Emma als een empathisch mens.
Niet alleen de verhalende opzet is veelbelovend, ook de eerste uren gameplay zijn zeker niet verkeerd. Je wordt gelijk losgelaten in een open level (geen open wereld dus) die je vrij kunt verkennen en waar je tegen allerlei vijanden en mini-bazen kunt vechten. Je stuit weliswaar al meteen op een paar mindere elementen, maar het overheersende gevoel op dat moment is dat het een prima basis vormt voor een hele degelijke game. Het probleem is alleen dat dit meteen ook de piek is van Beast of Reincarnation. Vanaf het tweede level beland je op een glijbaan die via middelmatigheid rechtstreeks eindigt in 'gewoon slecht'.
Voordat ik in dat moeras duik, wil ik nog wel even een paar positieve punten benoemen. Beast of Reincarnation is een actie-game met een focus op de parry-mechaniek. Dat is zeker niet origineel, maar als je dan zo’n parry uitvoert voelt dat wel lekker. De ontwikkelaar heeft voor goede feedback gezorgd en duels met vijanden zijn daarom op zich al leuk. Daarnaast was ik gecharmeerd van de melancholische, NieR-achtige soundtrack en verdienen ook de designs van de gemuteerde dieren een compliment. Ik was ook geïntrigeerd door een paar ietwat eigenaardige mechanieken zoals de honger-meter, het feit dat Emma haar haar als een plant kan laten groeien om ermee te platformen en de samenwerking met haar wolf Koo.
Er zit dus wel degelijk potentie in Beast of Reincarnation, maar na een uur of drie spelen heb je grotendeels wel gezien wat de game te bieden heeft. In latere levels worden er amper nieuwe vijanden, spelmechanieken of überhaupt nieuwe ideeën geïntroduceerd. Er zit wel een skilltree in deze game, maar de vaardigheden die je ontgrendelt veranderen je speelstijl amper en de vijanden dagen je nooit uit om die upgrades te gebruiken. Het gekke is dat je halverwege de game al zo’n beetje alle skills en upgrades hebt verdiend, waardoor de progressie qua RPG-elementen al heel vroeg volledig stilvalt.
De schaal van de game wordt ook gaandeweg steeds kleiner. Levels worden lineair, met alleen af en toe een zijroute waar je nutteloze items kunt vinden. Telkens weer tref je dezelfde vijanden aan die je op dezelfde manier bevecht. Het gebrek aan variatie en de algemene middelmatigheid van deze game worden onderstreept door de Nushi. Dit zijn de eerdergenoemde reusachtige beesten die als eindbazen voor levels fungeren. Dit zijn helaas geen spectaculaire gevechten, vooral omdat de Nushi continu super herkenbare en daardoor voorspelbare aanvallen uitvoeren en die eindeloos herhalen. Ondertussen slaat de toch al houterige camera soms op hol vanwege hoe groot deze beesten zijn. In latere levels worden eerdere Nushi volledig gerecycled, met exact dezelfde aanvalspatronen.
In essentie voelt dit als een compacte game van hooguit 10 uur die geforceerd is uitgerekt tot een speeltijd van zo’n 25 uur. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe geestdodend en repetitief de laatste uren hierdoor worden. Want net zoals een plant doodgaat als je hem te veel water geeft, verstikt Beast of Reincarnation uiteindelijk volledig in z'n eigen overvloed.
Daar komt bij dat de game op geen enkel ander vlak een gezonde voedingsbodem biedt. Qua uiterlijk komt de ervaring bijvoorbeeld evenmin tot bloei. De wazige graphics en ongeïnspireerde omgevingen zorgen niet voor een geloofwaardige of intrigerende post-apocalyptische wereld. Ook het verhaal heeft weinig om het lijf en is, net als de vijanden, voorspelbaar. De ironie is dat de stoïsche Emma dus steeds menselijker wordt, terwijl jij als speler voelt dat je ziel langzaam wordt weggezogen door de slaapverwekkende gesprekken en doodsaaie personages.
Conclusie
Beast of Reincarnation is geen ‘net niet’-project en ik zou het ook niet classificeren als een goede poging. Ik vrees dat het onder de categorie ‘tijdsverspilling’ valt. Het is een spel dat absoluut nergens in uitblinkt en de speler verveelt met repetitieve elementen, saaie personages en een geforceerd opgerekte speeltijd. Als Game Freak flink in deze game had gesnoeid was er echt wel wat te redden geweest, maar die potentie is nu amper nog zichtbaar onder de wildgroei van middelmatigheid.
8.8
9.9
1770 
7)
11-08-2026 17:17
