Want na enkele wisselvallige jaren had de reeks wat mij betreft dringend nood aan een game die nog eens écht wist te overtuigen. Modern Warfare 3 kon mijn verwachtingen niet helemaal inlossen en ook Black Ops 7 liet vorig jaar een wrange nasmaak achter. Gelukkig lijkt Activision met Modern Warfare 4 eindelijk weer de juiste richting uit te gaan. Met een sterke campagne, een verrassend complete DMZ-modus en een multiplayer die als vanouds uitnodigt om een paar potjes te veel te spelen, serveert deze Call of Duty een bijzonder smakelijk totaalpakket. Is dit dan eindelijk de comeback waarop we zaten te wachten?
Een campagne met twee gezichten
In Zuid-Korea begint de oorlog dus met die verrassingsaanval van Noord-Korea, dat op steun kan rekenen van een machtige Russische bondgenoot. Je kruipt daarbij in de huid van Park Hyun-Jun, een jonge Zuid-Koreaanse rekruut die samen met zijn team plots midden in een conflict belandt dat veel groter blijkt dan aanvankelijk gedacht.
Tegelijkertijd volgen we Captain John Price, die na de gebeurtenissen uit de vorige game en de dood van General Shepherd buiten de wet opereert. Op de vlucht voor de autoriteiten en zijn voormalige bondgenoten heeft hij maar één doel voor ogen: de Russische minister van Defensie die bekendstaat als The Archer, overtuigend gespeeld door Mads Mikkelsen, opsporen en uitschakelen. Daarvoor moet hij zelfs samenwerken met oude vijanden, waaronder kartelleidster Valeria. Want ja, “we get dirty, and the world stays clean”, toch? Dat brengt hem niet alleen dichter bij zijn doelwit, maar zet ook de relaties binnen Task Force 141 verder onder druk.
Het zijn twee verhaallijnen die op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken hebben, maar gaandeweg steeds meer in elkaar overvloeien. De Koreaanse missies draaien vooral om het overleven aan het front, terwijl Price op een veel persoonlijkere en meedogenlozere wraaktour vertrekt. Die afwisseling zorgt voor een aangenaam contrast en geeft de campagne voldoende variatie om je aandacht vast te houden. Dat betekent niet dat ik ze allebei even sterk vond. De Koreaanse invasie vond ik zonder twijfel het indrukwekkendste onderdeel van het verhaal. De schaal van het conflict en de manier waarop je als relatief onervaren soldaat in die chaos wordt meegesleurd, zorgen voor enkele memorabele momenten. De Price-segmenten zijn er vooral om de losse eindjes aan elkaar te knopen, met meer ruimte voor intriges en persoonlijke confrontaties.
Barry Sloane weet de woede en vermoeidheid van Price opnieuw overtuigend te brengen. Ook Mads Mikkelsen maakt indruk als The Archer. Mads heeft nu eenmaal een charisma waar je moeilijk omheen kunt. Jammer genoeg krijgt hij van het script veel te weinig ruimte om daar ook echt iets mee te doen. Hij verdient meer dan de beperkte schermtijd en de ontknoping die hij hier krijgt.
Naarmate beide conflicten en de verschillende personages uiteindelijk naar elkaar toe groeien, levert het een gehaaste maar al bij al bevredigende ontknoping op. Zonder mij in spoilerterrein te begeven, vond ik de laatste confrontaties wel te kort en weinig uitdagend. Ze krijgen daardoor niet het gewicht dat je van zulke belangrijke momenten verwacht. Toch blijft er na afloop een goed gevoel hangen. Modern Warfare 4 doet misschien niet alles beter dan de sterkste campagnes uit de geschiedenis van de reeks, maar dat hoeft ook niet. Infinity Ward zet hier gewoon opnieuw een boeiende singleplayer-ervaring neer.
Van explosieve vuurgevechten tot rauwe vuistgevechten
De campagne schiet dus meteen uit de startblokken met die fenomenale openingsmissie en neemt daarna nauwelijks tijd om op adem te komen. Vuurgevechten en achtervolgingen volgen elkaar in een hoog tempo op, met de nodige cinematografische spektakelmomenten tussendoor. Het ene moment infiltreer je een nachtclub in New York, het volgende zit je achter een bestelwagen aan terwijl je door Parijs wordt achtervolgd door zwaarbewapende gangsters, om daarna het overkoepelende conflict even door Noord-Koreaanse ogen te bekijken wanneer je in een dorpje op zoek gaat naar een verrader. De variatie is groot genoeg om de vaart erin te houden. Verwacht geen revolutionaire nieuwe ideeën, zeker niet als je net als ik al jarenlang Call of Duty speelt, maar de bekende ingrediënten worden met voldoende overtuiging opgediend. De ene missie vraagt om een voorzichtige aanpak, terwijl de andere je zonder veel omwegen in het heetst van de strijd gooit.
Ook het schietgevoel zit opnieuw helemaal goed. De wapens voelen krachtig aan, reageren bijzonder precies en geven je meteen het vertrouwde Call of Duty-gevoel dat je van een Modern Warfare verwacht. Hoe vaak de game je ook van de ene naar de andere situatie slingert, zodra je je triggerfinger gebruikt, weet je weer waarom die basis al twee decennia zo goed werkt. De lijf-aan-lijf gevechten zijn wel een leuke toevoeging. Vooral tijdens de Price-missies krijgen vuistgevechten een prominentere rol. Een parry-functie in Call of Duty? Ja hoor, ook hier moet je aanvallen op het juiste moment afweren en vervolgens zelf toeslaan. Soms ogen ze wat rommelig en is het wat moeilijk in te schatten, maar de gevechten zijn lekker rauw en gewelddadig.
Nee, toch niet weer een open missie hè?
Een van de opvallendste onderdelen van de campagne is Stranded, een missie die je ongeveer op twee derde van het verhaal in vijandelijk gebied dropt. Je team raakt geïsoleerd in een besneeuwd landschap en moet drie belangrijke doelstellingen zien te bereiken. Dat gebeurt op een grotere map waar je zelf op zoek kunt gaan naar supplies, vijandelijke patrouilles, optionele locaties en lichte puzzels. Wie graag alles verkent, kan zich hier een hele tijd mee bezighouden.
Heb je daar minder zin in, dan kun je dankzij fast travel rechtstreeks, maar minder voorbereid, naar je volgende doelstelling trekken. Een handige optie waar ik gretig gebruik van gemaakt heb, want dit segment haalde naar mijn gevoel het tempo behoorlijk uit de campagne. De game maakt een aparte savegame aan voor deze missie. Hierdoor hoef je ook niet alles tijdens één speelsessie te ontdekken. Dat maakt het een stuk aangenamer om de optionele inhoud van deze missie op eigen tempo te verkennen. Bij voorkeur na de aftiteling van de campagne, waar je naargelang je aanpak in deze missie en de gekozen moeilijkheidsgraad zo’n zes à tien uur mee bezig bent.
DMZ is meer dan een extraatje
De campagne is een stevig begin, maar Modern Warfare 4 heeft nog een extra troef achter de hand. De PvPvE extractiemodus DMZ keert terug en voelt deze keer een stuk completer aan dan bij zijn eerste verschijning in 2022. De grotere kaart, uitgebreidere progressie, de zestal verhaalmissies en nieuwe thuisbasis geven je veel meer redenen om een tijdje met deze modus bezig te blijven.
In het fictieve Hajin, de gedemilitariseerde zonde tussen Noord- en Zuid-Korea, trekken tot zestig spelers er bij voorkeur in trio’s op uit. Je verkent het gebied, voert opdrachten uit, verzamelt waardevolle loot en probeert vervolgens levend te ontsnappen. Dat klinkt eenvoudig, maar naast computergestuurde vijanden, moet je natuurlijk ook rekening houden met andere spelers die exact hetzelfde plan hebben. De map zelfs is groot en bijzonder gevarieerd, waardoor het landschap niet snel eentonig wordt. Ook het dynamische weer draagt bij aan een wereld die levendiger aanvoelt dan ooit voorheen.
Het progressiesysteem is een stuk uitgebreider geworden. Operators ontwikkelen zich via verschillende eigenschappen en worden sterker naarmate ze overleven en upgrades verdienen. Sterft je operator in Hajin, dan verlies je hem in de zone. Gelukkig kun je geld inzetten om een evacuatieteam te sturen en hem te redden. Hoe sterker je operator is geworden, hoe duurder die kosten kunnen uitvallen. Je ervaring blijft behouden en die aanpak maakt mislukte extracties pijnlijk genoeg om ertoe te doen, zonder dat één slechte wedstrijd meteen al je vooruitgang tenietdoet.
Toch staat of valt mijn plezier in DMZ voor een groot deel met de mensen met wie ik speel. Ik werd geregeld gekoppeld aan willekeurige spelers die weinig interesse leken te hebben in samenwerking of het daadwerkelijk voltooien van opdrachten. En dat is jammer, want juist het samenspel maakt dit soort ervaringen zo tof. Met een vaste groep vrienden zie ik hier dan ook veel meer potentieel, want de oerdegelijke basis ligt er om uit te groeien tot een van de betere extractieshooters op de markt.
De traditionele multiplayer blijft intens verslavend
Wie vooral voor de online actie jaarlijks naar Call of Duty grijpt, hoeft zich evenmin zorgen te maken. De multiplayer ging pas op de dag van het embargo live en omdat ik de bèta dit jaar links had laten liggen, wilde ik toch eerst een weekendje knallen voordat ik mijn definitieve oordeel velde.
De conclusie na die eerste speelsessies? De multiplayer voelt opnieuw bijzonder goed aan. Het is in essentie dezelfde formule die sinds Call of Duty 4: Modern Warfare het online shootergenre mee vormgaf, maar na al die tijd heeft het nog niet veel van zijn aantrekkingskracht verloren. Zelfs nu ik niet meer de absolute schrik van de lobby ben, zoals in de good old times, blijft het heerlijk om een paar potjes te knallen. En voor je het weet, flitst de avond en ook je broodnodige nachtrust alweer voorbij.
Vertrouwde spelmodi zoals Team Deathmatch, Domination en Kill Confirmed blijven de ruggengraat van het aanbod vormen. Ze bieden precies die snelle, enorm intense en zeer competitieve kick waar Call of Duty al jaren om bekendstaat. Tegelijk zorgen enkele nieuwe varianten voor voldoende afwisseling.
Inflation geeft bijvoorbeeld een interessante draai aan Kill Confirmed door een geldsysteem toe te voegen. Je verzamelt geld dat achterblijft wanneer spelers sneuvelen, maar omdat iedereen ermee aan de haal kan gaan, kan een team dat comfortabel op voorsprong staat die in de slotfase plots weer verliezen. Dat maakt de laatste minuut bijzonder onvoorspelbaar, met een mogelijk enorme geldsom die heen-en-weer pingpongt. Ook Collateral nam ik graag mee in mijn rotatie. Deze rondemodus bouwt verder op het bekende Search and Destroy-concept, maar voegt een aankoopsysteem toe dat doet denken aan Counter-Strike of, meer recent, Valorant. Voor iedere ronde koop je wapens en uitrusting met het geld dat je ter beschikking hebt, waarna je twee bomlocaties moet aanvallen of verdedigen. Een andere uitschieter is Kill Block, waarbij drie mapdelen willekeurig worden gecombineerd uit een grote verzameling mogelijkheden. Je weet dus nooit helemaal wat je voorgeschoteld krijgt, wat de gevechten onvoorspelbaar houdt. Voorlopig beperkt tot Gunfight, maar ik zou dit graag in meer spelmodi zien opduiken.
Kleine aanpassing van je speelstijl
Na twee jaar Black Ops-games was het wel even wennen om de Omni-Movement achter mij te laten. Je kunt niet langer even vrij in alle richtingen sprinten, duiken en springen. Dat vraagt om een kleine aanpassing van je speelstijl, al voelt de meer traditionele bewegingsvrijheid uiteindelijk snel weer vertrouwd aan. De twaalf beschikbare maps mogen bovendien gezien worden. Ze zijn visueel sterk uitgewerkt en behoren wat mij betreft tot het betere werk van de afgelopen jaren. De meeste zijn wel aan de kleinere kant en grijpen terug naar de intussen bekende driebaansstructuur. Al werkt dat natuurlijk prima voor de snelle vuurgevechten. Het algemene niveau van de maps is bijzonder degelijk, ook al zal geen enkele zomaar naar de absolute top van mijn persoonlijke Call of Duty-map ranking schieten.
Alles bij elkaar is de multiplayer precies wat ik ervan verwacht had. Vlot, vertrouwd, hopeloos verslavend voor het type online gamer dat ik ben, met een paar kleine nieuwe ideeën om het aanbod toch wat op te frissen. Meer hoeft het voor mij ook niet te zijn. Soms volstaat het om de oerdegelijke basis opnieuw helemaal goed te krijgen.
Audiovisueel een schot in de roos
Ook op audiovisueel vlak laat Modern Warfare 4 zich niet onbetuigd. De game zit echt boordevol details en levert het grafische spektakel dat we ondertussen van de reeks gewend zijn geworden. De verschillende omgevingen en personages komen overtuigend tot leven. Het geluidsontwerp verdient net zozeer een pluim. Schoten klinken krachtig, explosies dreunen door de omgeving en de geluidsmix draagt sterk bij aan de intensiteit van de gevechten.
Het is simpelweg een game die je hardware flink aan het werk zet. De visuele presentatie is indrukwekkend en past perfect bij de filmische aanpak van de campagne. De paar technische foutjes die ik tijdens het spelen tegenkwam, zijn dan ook extra jammer, want op audiovisueel vlak heeft Call of Duty: Modern Warfare 4 heel wat in zijn mars.
Conclusie
Call of Duty: Modern Warfare 4 serveert een overheerlijk driegangenmenu. De campagne levert een bijzonder sterke singleplayer-ervaring af, DMZ is plots uitgegroeid tot een volwaardige extractiemodus en de online multiplayer biedt opnieuw dat vertrouwde buffet waar je met gemak tientallen uren in kunt verliezen.
Na de immense teleurstelling van Black Ops 7 is dit een meer dan welkome opsteker. Modern Warfare 4 blaast mijn vertrouwen in de reeks nieuw leven in en is zonder twijfel de beste Call of Duty sinds de voortreffelijke Modern Warfare-reboot uit 2019. Ongetwijfeld een deugddoende overwinning voor een franchise die de afgelopen jaren steeds slordiger leek te worden.
8.1
9.6
625 )
26-10-2026 22:02