Grote Lords, kleine verhalen
Het verhaal speelt zich af in het Dagdan Empire, waar in de hoofdstad Dagsion de Heroic Games worden georganiseerd. De winnaar mag één wens doen en dus komen vier totaal verschillende personages op het toernooi af. Cai wil zijn vader uit de gevangenis bevrijden, Leda wil de moordenaar van haar vader te pakken krijgen, Theodora vecht voor haar koninkrijk en Dietrich is vooral op zoek naar een goed gevecht. Daar bovenop komt een verhaal over tijdreizen, een demonische god en een toekomstige wereld die naar de knoppen gaat.
Vooral de kleinere verhalen van de vier Lords vond ik interessant en de andere personages zijn over het algemeen erg leuk. De sci-fi-elementen, die ik in mijn preview al even benoemde, vond ik bovendien een leuke verrassing. Waar de laserachtige wapens nog maar het begin zijn, komen er later een paar bijzondere dingen in het verhaal voorbij die ik hier absoluut niet wil verklappen. Toch voelde het verhaal zelden echt vernieuwend. De grote ideeën zijn interessant en worden op een leuke manier uitgewerkt, maar uiteindelijk waren het vooral de personages die mij bijbleven. Dat is op zichzelf geen probleem, al had ik graag gezien dat het verhaal wat vaker een onverwachte richting insloeg.
In Fortune’s Weave beweeg je je troepen zoals altijd over een grid. De grootste verandering zit hem deze keer in de structuur van de game. Fortune’s Weave is namelijk verdeeld over drie delen. In het eerste deel kies je een van de vier Lords en speel je zijn of haar eigen route, die ongeveer twintig uur duurt. Daarna krijg je het tweede deel, dat je in principe maar één keer hoeft te spelen. Het grootste gedeelte daarvan is namelijk voor alle routes nagenoeg hetzelfde, al mis je bij het overslaan van dit deel op andere routes wel een exclusieve rekruut. Vervolgens is er nog een derde deel waarin je uiteindelijk het grote eindgevecht aangaat met behulp van alle personages die je tijdens je avontuur hebt verzameld.
Je hoeft overigens helemaal niet alle vier de routes te spelen. Je kunt er één doen, twee, drie of ze alle vier uitspelen. Als je alles wilt zien, ben je dus makkelijk meer dan honderd uur bezig. Voor de liefhebber is dat natuurlijk fantastisch. Het probleem is alleen dat een groot deel van die twintig uur per route bestaat uit dingen die ik persoonlijk niet zo leuk vind. Zo schreef ik in mijn preview bijvoorbeeld al over de wereldmap, de skirmishes en de dungeons. Helaas is daar in de volledige game weinig aan veranderd. Vrijwel alles wat je buiten de grote gevechten doet op de wereldmap bestaat uit kleine gevechten op kale, steeds terugkerende maps. Je vecht tegen een groep vijanden, verzamelt wat grondstoffen en gaat weer verder. De dungeons waarin je op onderzoek uit kunt gaan zijn leuk als afwisseling, maar daar is alles dan ook wel mee gezegd.
Op een gegeven moment besloot ik daarom een volledige route te spelen waarbij ik iedere optionele activiteit simpelweg oversloeg. De game kan deze activiteiten namelijk automatisch voor je uitvoeren en zet deze vervolgens om in onder andere ervaringspunten, grondstoffen en trainingspunten. Het resultaat? Ik speelde een volledige route uit in een lange avond in plaats van de ongeveer twintig uur die je er normaal over zou doen. Natuurlijk mis je dan wel rekruteerbare personages, nieuwe klassen en andere upgrades, wat snel duidelijk maakt dat dit niet de manier is waarop de game wil dat je speelt. Maar het laat wel zien hoeveel van die twintig uur wordt gevuld met activiteiten die voor mij vooral als opvulling voelen.
Lekker vechten, af en toe
De grote gevechten in de arena behoren gelukkig tot de hoogtepunten en hier komt de tactische gameplay echt goed tot zijn recht. Er zijn bovendien een aantal leuke extra mechanismen die ervoor zorgen dat niet ieder gevecht voelt als simpelweg alle vijanden uitschakelen. De vier Lords hebben ieder hun eigen Blaze Arts, speciale vaardigheden die een gevecht behoorlijk kunnen veranderen. Het leuke is dat je daar niet zomaar onbeperkt gebruik van kunt maken. Het activeren ervan kost namelijk HP.
Dat klinkt misschien als een nadeel, maar juist daardoor worden ze interessant. Een krachtige aanval gebruiken om een lastige vijand uit te schakelen is natuurlijk fijn, maar je maakt jezelf tegelijkertijd kwetsbaarder voor de volgende beurt. Je moet dus afwegen of die extra kracht het risico waard is. De Blaze Arts verschillen bovendien per Lord. Cai kan bijvoorbeeld een grote offensieve aanval inzetten, terwijl Leda haar krachten meer gebruikt om andere personages te ondersteunen. Daardoor voelen de vier Lords ook tijdens gevechten echt verschillend aan.
Dit zijn precies de soort systemen die ik graag zie in een tactics game. Ze geven ieder gevecht net wat meer spanning, omdat je voortdurend moet afwegen wanneer je je sterkste vaardigheden inzet. Gebruik ik mijn Blaze Art nu, of houd ik mijn HP liever achter de hand? Kan ik het me veroorloven om mezelf kwetsbaar te maken? Dat soort kleine afwegingen maken een gevecht interessanter. De game laat bovendien ook prima zien dat ontwikkelaar Intelligent Systems best begrijpt wat ik wil. In mijn preview speelde ik bijvoorbeeld al een gevecht waarin je niet simpelweg iedereen hoefde af te maken, maar binnen een aantal beurten zoveel mogelijk gebieden moest veroveren. Dat soort maps zijn precies waar ik meer van zou willen zien in een Fire Emblem. Geef me een leuke gimmick, een interessant slagveld en een paar vijanden die mij dwingen om even goed na te denken en ik ben verkocht.
Tijdens het spelen moest ik daarom regelmatig aan Star Wars: Zero Company denken. Niet omdat Fortune’s Weave daar bewust op lijkt, maar omdat ik die game in dezelfde periode speelde en Zero Company mij veel beter gaf wat ik persoonlijk in een tactics game zoek. De maps zijn gevarieerder en de gameplaymechanieken zijn veel vaker verweven met het slagveld zelf. Daardoor voelt ieder gevecht daar meer als een puzzel, terwijl Fortune’s Weave mij net te vaak weer dezelfde soort map voorschotelt.
Onbegrijpelijk
Visueel is dit de mooiste Fire Emblem tot nu toe. De kleuren spatten van het scherm en vooral Dagsion vind ik een stuk leuker om in rond te lopen dan het grauwe schoolgebouw van Three Houses. De nieuwe geanimeerde portretten zijn ook een geweldige toevoeging. Ze zorgen ervoor dat emoties tijdens gesprekken beter overkomen, zonder dat ieder personage volledig geanimeerd hoeft te worden. Alleen zit daar één gigantische maar aan vast: Fortune’s Weave draait namelijk op slechts 30 frames per seconde, en dat vind ik echt onbegrijpelijk. Dit is een game die vrijwel volledig bestaat uit kleine, afgesloten slagvelden en turn-based gameplay. Er gebeurt letterlijk niets totdat jij op een knop drukt. Op een OLED-scherm zijn de 30 frames bovendien behoorlijk stotterig, waardoor ik het grootste gedeelte van de game uiteindelijk in handheldmodus speelde.
Dat is overigens geen straf, want op het scherm van de Switch 2 ziet Fortune’s Weave er fantastisch uit. De kleuren komen prachtig naar voren en de visuele stijl komt goed tot z'n recht op een kleiner scherm. Maar het blijft vreemd dat juist deze game geen optie heeft voor een hogere framerate. Gelukkig maakt de soundtrack veel goed. Sterker nog: dit is misschien wel de beste muziek die de serie ooit heeft gehad. Ik merkte meerdere keren dat ik gewoon even in een menu bleef hangen omdat ik naar een nummer wilde luisteren.
Ondanks de minpunten die ik aanhaal in deze review heb ik toch een prima tijd beleefd met Fortune’s Weave. Vooral tijdens de grote gevechten zat ik helemaal in de game. Voor mensen die enorm genoten van de sociale kant en de uitgebreide voorbereiding van Three Houses is dit waarschijnlijk een fantastische Fire Emblem, maar ik ben nu eenmaal iemand die vooral voor de gevechten komt. Ik heb liever een kleinere, strakkere game die mij van het ene fantastische gevecht naar het andere stuurt dan een gigantische game die voortdurend mijn tijd probeert op te vullen, en Fortune’s Weave valt helaas in de laatste categorie.
Conclusie
Fire Emblem: Fortune’s Weave is daarom voor mij gewoon een prima Fire Emblem geworden en niet de stap vooruit waarop ik had gehoopt. Intelligent Systems heeft duidelijk geprobeerd om sterke personages, een uitgebreid verhaal en tactische gevechten samen te brengen, maar de game raakt door de manier waarop juist te vaak uit balans. De beste momenten zijn nog steeds de gevechten op interessante maps, echter worden die veel te vaak onderbroken door activiteiten die vooral als opvulling aanvoelen.
8.8
5.1
9.9
10057 
203)
16-09-2026 17:20
