Dat Insomniac wel raad weet met Spider-Man hebben ze met drie games al laten zien. Nu proberen ze hun kunstje te herhalen met de populairste mutant die Marvel rijk is: Wolverine. Hij is de beste in wat hij doet, maar wat hij doet is niet heel erg aardig. En ja, dat klinkt in het Engels toch een stuk beter. Gelukkig dringt Sony ons geen Nederlandstalige versie op maar blijft het puur bij de Engelse voice-cast en ondertiteling. Weet Wolverine een goede game af te leveren, of kan de held met zijn snelle healing factor er niet aan ontkomen dat zijn adamantium-skelet niet bijster veel om het lijf heeft? Dat lees je hier in de review.
Het verhaal van Marvel’s Wolverine begint dertig jaren in het verleden wanneer Nathanial Essex een zwaar verwilderde Logan in het bos aantreft. Binnen de kortste keren ben je missies aan het uitvoeren met Team X, dat bestaat uit Wolverine, Mystique en Sabretooth. Essex is, als een soort van prototype professor X, degene die dit team op missies stuurt en het verhaal draait grotendeels om het vinden van een zogenaamde Helix Engine. Dit apparaat moet Essex in staat stellen om het mutantgen in mensen te activeren. Naast deze bekende personages van de Marvel Comics zijn er nog een hoop verwijzingen en cameo’s naar andere mutanten en helden, maar deze zijn vaak zo obscuur dat alleen de lezers van de comics ze waarschijnlijk zullen herkennen. Marrow en Glob Herman zijn tenslotte niet de allerbekendste personages. Maar goed, ik ben ook niet de eerste de beste nerd natuurlijk.
Qua productie een hele sterke game…
Dat Marvel’s Wolverine de laatste tijd een beetje onder vuur heeft gelegen is overduidelijk. En in veel opzichten is dat naar mijn mening ook terecht. Insomniac lijkt de spelers tot op zekere hoogte bij de hand te willen nemen en je door het verhaal te loodsen alsof je nooit eerder een videogame hebt gespeeld. Iets wat behoorlijk absurd is aangezien de game een 18+ keuring heeft en in de praktijk dus door volwassen spelers gespeeld dient te worden. Dat die volwassen keuring terecht is, blijkt wel als je kijkt hoe Wolverine zijn tegenstanders soms letterlijk in stukken hakt met zijn adamantium klauwen. De gameplay van Wolverine kan het beste vergeleken worden met de game die qua gevechten een overduidelijke blauwdruk was: X-Men Origins: Wolverine. Je verplaatst je door verschillende missies terwijl je er langzaam maar zeker achter komt wie Logan is én was. Dat is ook te danken aan de sterke acteerprestaties van Liam McIntyre als Wolverine en Troy Baker als Nathanial Essex. Samen met Jean Grey, gespeeld door Krizia Bajos, vormt dit drietal toch wel de kern van het verhaal. Nu ben ik als fan van de comics niet heel erg te spreken over de keuzes die Insomniac gemaakt heeft als het op karakterontwikkeling en weergave neerkomt, maar dit is natuurlijk wel een op zichzelf staand universum van Insomniac en niet de 616 Marvel Comics-personages die de meesten van ons kennen. Het neemt gelukkig niet weg dat het overduidelijk is dat er veel tijd en moeite is gedaan om een grafisch indrukwekkende game van Wolverine te maken.
…alleen de gameplay blijft wat achter
Helaas verzandt de gameplay na de eerste paar uren al snel in een herhaling van zetten. Het combatsysteem van Wolverine draait grotendeels om het opbouwen van je Rage-meter door vijanden aan te vallen. Heb je genoeg Rage verzameld? Dan kan de kleine Canadees zijn Berserker Rage inzetten en worden alle aanvallen en speciale technieken een stuk sterker. Tegenstanders hebben overigens ook een drietal aanvalstypen. Een blauwe aanval is er eentje die je kunt pareren met de L1-knop, een rode aanval is niet te blokkeren en moet je met een duik opzij zien te ontwijken en een gele aanval is een extra gevaarlijke aanval die je extra veel schade toebrengt als je hem niet weet te pareren. Doe je dat wel op de juiste manier, dan is je tegenstander de pineut en blijft er naar alle waarschijnlijkheid niet veel meer dan een bloederig hoopje mens of een hoop reserveonderdelen voor robots over.
Adaptations, technieken en een veelvoud aan kostuums om vrij te spelen. Let’s go Bub.
Met het verslaan van tegenstanders en het verzamelen van collectibles wordt jouw Logan langzaam maar zeker sterker. Elk level heeft een paar verborgen items in de vorm van Material Crates, Whisky-flessen en Nightmare Doors. Elke collectible moet verzameld worden als je alle kostuums, technieken en adaptations wilt vrijspelen. Material Crates leveren je namelijk materialen op die je nodig hebt om nieuwe kostuums te unlocken. Whisky-flessen leveren je AP op, wat je nodig hebt om Adaptations te kunnen vrijspelen. Dit zijn modifiers die je de mogelijkheid geven om Wolverine wat meer te customizen. Denk daarbij aan de mogelijkheid om drie keer zoveel schade uit te delen, maar daar staat dan tegenover dat je twee keer zoveel schade oploopt wanneer vijanden je weten te raken. De Nightmare Doors zijn speciale portalen waar Wolverine een uitdaging krijgt om te voltooien. Soms draait dat dan om een parcours dat je binnen een bepaalde tijd moet voltooien, terwijl je een andere keer een wave-based time trial krijgt waarbij je zo lang mogelijk moet zien te overleven als je de hoogste scores wilt neerzetten.
Maximaal vijftien uren aan content
Helaas zijn deze Nightmare Doors allesbehalve uitdagend, want afgezien van een herkansing op een parcours-missie wist ik alle uitdagingen bij mijn eerste poging met de hoogste scores te voltooien. Marvel’s Wolverine heeft dus als totaalpakket niet bijster veel uitdaging te bieden; zeker op de normale moeilijkheidsgraad knal je zo door de game heen. Mijn totale speeltijd stond op twaalf uren toen de aftiteling voorbij kwam rollen, maar ik moest daarna nog een paar trophies verzamelen. Met vijftien uren op de teller was de Platinum Trophy binnen en dan is het eigenlijk wel gedaan met de gameplay van Wolverine. Er is nog een New Game Plus modus, die wordt vrijgespeeld wanneer je het spel uitspeelt, waarbij de level cap nog een paar levels omhooggaat; maar op dat moment was er voor mij persoonlijk nog weinig reden om het verhaal nog een keer te doorlopen. Ik had tijdens het spelen ook een paar bugs waarbij Wolverine in de omgeving of een boom vast kwam te zitten, wat natuurlijk ook weer een herstart van een checkpoint vereiste. Het is in ieder geval niet wat ik van een Insomniac-titel verwacht had qua afwerking.
Conclusie
Marvel’s Wolverine is een beetje als een achtbaanrit waarbij er absoluut toffe momenten te vinden zijn. Alleen net als een achtbaan moet de game wel kwalitatief op alle vlakken uitblinken en niet halverwege de rit voorbij zijn. Met een adviesprijs van tachtig euro en slechts vijftien uren gameplay vind ik Wolverine dan ook licht teleurstellen. En dat is niet omdat wat er te spelen valt slecht is. Integendeel: je ziet dat er een hoop moeite is gedaan om een interessant verhaal te vertellen, maar dat de gameplay helaas vrij snel eentonig wordt. In dat opzicht deed het spel mij een beetje denken aan de allereerste Uncharted-game op de PlayStation 3. Een tof avontuur, maar de vervolgen waren toch een stuk beter. Hopelijk krijgt Wolverine in de toekomst met de X-Men ook een beter vervolg, want dat er nog wat aan dit adamantium-skelet gesleuteld moet worden is duidelijk.
8.8
9.9
2114 )
24-09-2026 20:30