Toen Nioh 3 vorig jaar werd onthuld, werd gelijk bekendgemaakt dat de game in plaats van missies en afzonderlijke levels, grote speelgebieden zou bevatten. Dat klinkt goed, maar inmiddels weten veel gamers dat groter niet per se beter is. Team Ninja zelf heeft in 2024 nog Rise of the Ronin uitgebracht, een game met een saaie en ongeïnspireerde open wereld. Mijn vrees vooraf was dan ook dat Nioh 3 zich mogelijk in hetzelfde vaarwater zou bevinden.
Het heeft immers weinig nut om Elden Ring na te apen. De open wereld in die game is succesvol omdat het vol fantasie en verrassingen zit, iets waar Team Ninja nooit echt sterk in is geweest. Daarom is het goed nieuws dat Nioh 3 zijn eigen weg inslaat en niet trends achterna gaat. De game bevat hier en daar inderdaad grotere speelgebieden, maar qua design zou je grofweg kunnen zeggen dat Team Ninja gewoon een hoop Nioh-levels aan elkaar heeft geplakt. Je kunt dus wel vaak je eigen route kiezen, maar als je daar eenmaal in zit is het level design relatief lineair.
Het voordeel van zo’n groter speelgebied is dat je simpelweg meer vrijheid hebt. Bovendien is Nioh 3 verkennen een stuk interessanter, omdat de collectibles creatiever zijn verstopt. Level design was juist een van de minste punten van de vorige delen, dus het is mooi om te zien dat Team Ninja met dit aspect een inhaalslag heeft gemaakt. Het enige nadeel is dat dit deels ten koste gaat van de balans in het spel. Het is namelijk veel makkelijker om in Nioh 3 overleveled te raken. Als je optionele zones overslaat, wordt het later minder leuk om ze te doen, omdat je alles snel kunt verpulveren.
Een andere slimmigheid van Nioh 3 zijn de zogenoemde ‘crucibles’. Dit zijn speciale, verplichte zones die als climax fungeren voor de drie verschillende grote speelgebieden in de game. De crucibles zijn volledig het domein van de yokai en daardoor compleet gecorrumpeerd. Schade die je in deze zones toegediend krijgt, verlaagt tijdelijk je maximale levensbalk. Je komt ook sowieso vaker sterkere monsters tegen en de boel eindigt natuurlijk met een spectaculair baasgevecht. De crucibles geven je als speler per speelgebied een einddoel, en het is ook iets om naar uit te kijken terwijl het reguliere spelgebied doorloopt.
De focus van Nioh 3 ligt uiteindelijk nog steeds op de uiterst diepe combat. Team Ninja heeft voor deze sequel weer een paar nieuwe mechanieken toegevoegd, waardoor je als speler ook in dit aspect meer vrijheid voelt. Je kunt nu namelijk twee builds tegelijk spelen: samoerai en ninja. Mijn samoerai draagt zware pantsers en gebruikt ook sterke, doch trage wapens. Mijn ninja is andere koek: hij is een beetje kwetsbaar, maar daardoor wel altijd supersnel en behendig. Je kunt met een druk op de knop onmiddellijk tussen beide builds wisselen, waardoor je nu echt een enorm arsenaal aan opties hebt.
Het feit dat je in principe twee builds tegelijk speelt geeft de combat nog meer variatie. Voorgaande systemen zoals de Diablo-achtige loot, de stances, burst counters en de ki pulse zijn nog steeds aanwezig. Voeg daar nog 14 wapens aan toe die allemaal hun eigen combo’s hebben en je begrijpt dat Nioh 3 extreem veel diepgang biedt. Het spel heeft dus een vrij hoge skill ceiling, maar die hoef je niet te bereiken om het uit te spelen.
Nioh 3 blijkt uiteindelijk relatief makkelijk. Meerdere factoren dragen daaraan bij. Het eerder genoemde levelvoordeel is daar een van, maar verder zou je ook kunnen stellen dat ‘we’ als collectief na zo veel Soulslikes simpelweg een stuk beter zijn geworden in dit soort games. Belangrijker nog is dat je ten opzichte van de protagonist van Nioh 1 nu zo veel meer vaardigheden en opties hebt, maar in principe zijn de vijanden en bazen niet moeilijker geworden. Sterker nog, je vecht tegen heel veel van dezelfde monsters en yokai die fans ook in de vorige twee delen hebben gezien. Recyclen is goed voor het milieu, maar in games zie ik het iets minder graag.
Ik heb het verhaal van deze game tot nu toe helemaal niet genoemd, maar dat is eigenlijk ook – net zoals in de voorgaande delen – van ondergeschikte belang. Je speelt als een stil personage dat door de tijd reist om die voorgenoemde crucibles te slopen en tussendoor ontmoet je allerlei beroemde Japanse historische figuren. Zelfs als je weet wie die mensen zijn, is het verhaal nogal warrig en de personages laten totaal geen indruk achter. Al is dit voor mij persoonlijk geen echt minpunt, omdat het steevast om hele korte scènes gaat die je makkelijk kunt negeren.
De presentatie van Nioh 3 vind ik inmiddels wel een klein minpunt waard. Het is visueel amper te onderscheiden van de voorgaande delen en, zoals gezegd, wordt er echt heel veel hergebruikt. Deze games hebben natuurlijk geen gigantisch budget en worden relatief snel uitgebracht, dus het zou oneerlijk zijn om een gigantische evolutie te verwachten. Maar tegelijkertijd zijn we inmiddels wel bijna tien jaar verder, dus je mag ook een beetje hopen dat Team Ninja ooit een keer een grotere sprong maakt.
Conclusie
Nioh 3 is net als zijn voorgangers een heerlijke Soulslike, die gelukkig nog altijd een sterke eigen identiteit heeft. Deze nieuwste sequel voegt een flinke dosis vrijheid toe, met betrekking tot zowel het level design als de vechtsystemen. Het klinkt een beetje tegenstrijdig, maar deze game heeft én de meeste diepgang én is toegankelijker dan ooit. Naar mijn smaak is het spel in zijn geheel wel iets te makkelijk en Team Ninja heeft te veel elementen gerecycled. Maar Nioh 3 blijft hoe dan ook zeker de moeite waard, en ik kan niet wachten op de al reeds aangekondigde grote uitbreidingen die later dit jaar moeten uitkomen.
9.0
8.5