Het Zweedse Hazelight Studios heeft stiekem de wereld veroverd met hun co-op games. Niet veel mensen weten dat van It Takes Two inmiddels zo’n dertig miljoen exemplaren zijn verkocht. Er is overduidelijk grote vraag naar leuke split-screen co-op-avonturen, en het in Japan gevestigde Shapefarm heeft wijselijk de formule van de Hazelight-games als inspiratie gebruikt.
Als je A Way Out, It Takes Two of Split Fiction hebt gespeeld, weet je qua gameplay grofweg wat je te wachten staat. Orbitals is uitsluitend speelbaar met een maatje, al kun je ervoor kiezen om dat lokaal op de bank of via online co-op te doen. Ongeacht je keuze wordt de game in split-screen gepresenteerd en moet je met zijn tweeën goed samenwerken om allerlei puzzels op te lossen.
Shapefarm heeft dus het concept geleend, maar gelukkig hebben ze hun game wel een eigen identiteit gegeven. Orbitals heeft zijn eigen gimmicks en creatieve puzzels die je dwingen om constant met je speelmaatje te communiceren. Vaak krijg je allebei een specifieke gadget, zoals een laser of een hookshot, waarmee je omgevingselementen kunt manipuleren.
Qua puzzels zit de variatie er goed in. Naast lichte hersenkrakers heb je ook simpele timingpuzzels en dynamische hindernisbanen die tevens je platforming-skills een beetje testen. De moeilijkste puzzels zijn natuurlijk de varianten waar veel coördinatie is vereist. Op die momenten wordt de relatie met je medespeler zeker wel een keer op de proef gesteld.
Al met al ben ik dus vrij positief over de puzzels, maar het is lastig om het niet met de games van Hazelight Studios te vergelijken. Orbitals vermaakt, maar blaast je nooit omver met echt originele ideeën of mechanieken die je versteld doen staan. Wellicht is het oneerlijk om het op zo’n torenhoge standaard af te rekenen, maar als je de meesters imiteert ontkom je niet aan die vergelijking.
Orbitals valt wel een beetje tegen wat betreft speelbaarheid. De controls zijn niet zo soepel als je zou hopen en we vonden bepaalde segmenten zelfs een tikkeltje ‘janky’. Je hebt bijvoorbeeld een waterpistool met een onvoorspelbare straal en soms zorgen rare collision-boxen ervoor dat je spontaan een meter verderop teleporteert. Dit alles wordt nooit een grote irritatiebron, vooral vanwege de extreem frequente en gulle auto-save die potentiële frictie tenietdoet.
Om nog even terug te komen op de aankleding van Orbitals; dit is veel meer dan slechts een stilistisch jasje dat voor de leuk wordt gedragen. De game ademt jaren 80-anime uit al zijn poriën. Het gaat veel dieper dan alleen de handgetekende klassieke designs. Je ziet het ook terug in de UI-elementen, de retro-futuristische technologie, de overdreven menu-animaties en natuurlijk de muziek. De soundtrack zit boordevol opzwepende synthwave en elektronische melodieën die ook zomaar in een aflevering van Saint Seiya zouden kunnen zitten. Het is alsof ze van mijn nostalgie coke lijntjes hebben gemaakt, en die heb ik dan ook gretig opgesnoven.
Deze game was ondanks een paar mindere gameplay-puntjes een makkelijke aanrader geweest, ware het niet dat het ook een paar andere teleurstellende aspecten bevat. Het verhaal en de personages vallen bijvoorbeeld vies tegen. Het scifi-verhaal stelt nog interessante vragen over hoe je als mensen moet overleven in een extreem vijandige omgeving, maar dat wordt grotendeels tenietgedaan omdat de wereld van Orbitals heel ongeloofwaardig is en vol plotgaten zit.
Ik gebruik het woord niet graag, maar de interacties tussen de personages zijn simpelweg 'cringy'. Hoofdrolspelers Maki en Omu zijn weliswaar tieners, maar hun constante gebral over hoe alles 'awesome' is en hun tenenkrommende grapjes waren voor deze cynische reviewer haast onverteerbaar. Begrijp me niet verkeerd, ik ben echt de beroerdste niet en hou zelfs van optimisme! Maar Orbitals komt vooral kinderachtig en soms zelfs een beetje dom over.
Het tweede grote struikelblok is de speelduur: in zo'n vier tot vijf uur ben je er wel doorheen. Geen lange game dus, maar er zitten bovendien een hoop dode spelmomenten in die de speeltijd rekken (zoals het feit dat je eindeloos in en uit moet stappen van je ruimteschip). Er is niets mis met een compact avontuur, maar daar past misschien een meer bescheiden prijskaartje bij. Orbitals voldoet daar, met een prijskaartje van 40 euro voor de digitale versie, niet echt aan.
Conclusie
Orbitals is een audiovisueel spektakel dat alleen al met zijn fenomenale presentatie waarschijnlijk een gevoelige snaar raakt bij de meeste millennials. Het is daarbij een onderhoudend co-op puzzelavontuur. Daar blijft het echter bij, want vooral qua verhaal, personages en speelduur stelt de game teleur. Desondanks is dit een retro-ritje dat met al zijn gebreken alsnog nét genoeg charme op het scherm tovert voor een geslaagde avond of twee.
8.8
9.9
26 
2)
17-09-2026 22:04