In de dertig jaar die op dat ene moment volgden, heeft Resident Evil meer dan eens van gedaante gewisseld. Wat begon als pure survival-horrorgame evolueerde gaandeweg naar een meer actiegerichte formule, tot het zevende deel weer een flinke bocht richting pure horror maakte. Met Resident Evil Requiem mikt Capcom nu bewust op een samensmelting van die twee uitersten. Geen radicale koerswijziging deze keer om het genre nogmaals te definiëren, maar een zeer verdienstelijke poging om het beste van beide werelden te verenigen.
Het is via zijn twee hoofdrolspelers dat Requiem tussen angstaanjagende survival-horror en over de top actie balanceert. De horrorzijde wordt daarbij vertegenwoordigd door nieuwkomer Grace Ashcroft, die duidelijk bedoeld is om spelers opnieuw dat kwetsbare, opgejaagde gevoel te geven waar de reeks ooit groot mee werd. Graces moeder Alyssa, die doorgewinterde fans wellicht kennen van de spin-off Resident Evil: Outbreak, werd acht jaar geleden brutaal voor de ogen van onze nieuwe protagonist vermoord. Grace is inmiddels aan de slag bij de FBI als analist, maar heeft het persoonlijke trauma rond de mysterieuze dood van haar moeder nooit verwerkt. Wanneer er een nieuwe reeks moorden opduikt die opvallende gelijkenissen tonen met de zaak rond haar moeder, wordt Grace zelf op pad gestuurd. Het spoor leidt haar recht naar het verlaten hotel waar destijds alles misging en die persoonlijke ondertoon geeft het verhaal meteen wat extra gewicht mee.
Daartegenover staat dus de meer actiegerichte verhaallijn rond Leon S. Kennedy, die jacht maakt op de schimmige Victor Gideon. Die laatste lijkt niet alleen een ongezonde fascinatie te hebben voor Grace, maar is ook vastbesloten om iets genaamd ‘Elpis’ te activeren. Wanneer de paden van Leon en Grace elkaar kruisen, wordt duidelijk dat hun verhalen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Hun zoektocht leidt hen gaandeweg zelfs naar het platgebombardeerde Raccoon City, de bakermat van de oorspronkelijke zombie-uitbraak. Die terugkeer naar een vertrouwde omgeving voelt als een bewuste nostalgische knipoog naar de fans.
Door Budgetgaming een exemplaar van het spel te geven voorafgaand aan de release, heeft Capcom ons wel meerdere beperkingen opgelegd aan wat we kunnen zeggen over de baasgevechten, cutscenes en het algemene verhaal. Hoewel ik de noodzaak begrijp om de verrassing voor spelers te behouden, betekent het ook dat ik eigenlijk niet kan ingaan op enkele van de meest toffe en verrassende momenten van Resident Evil Requiem. Zonder al te veel prijs te geven, kan ik wel zeggen dat het verhaal mij aangenaam heeft verrast. Requiem weet de spanning knap op te bouwen en schuwt daarbij enkele flinke wendingen niet, al acht ik de kans groot dat je een van de belangrijkste plottwists al van mijlenver ziet aankomen.
Beide personages krijgen bovendien ongeveer evenveel schermtijd. In het begin dienen Leons passages vooral als korte maar krachtige intermezzo’s. Een streepje actie ter afwisseling van de zeer beklemmende stukken met Grace. Maar naarmate het verhaal vordert, en zeker in de tweede helft van het spel, treedt Leon nadrukkelijker op de voorgrond en trekt hij steeds meer de klassieke heldenrol naar zich toe. Toch blijft horror en actie mooi in evenwicht. Resident Evil Requiem slaat ook een brug tussen het first- en third-person verleden van de reeks en laat je vrij kiezen vanuit welk perspectief je speelt. Grace haar segmenten komen mijn inziens beter tot hun recht in first-person omdat het de beklemmende sfeer ten goede komt. Toch kun je haar hoofdstukken net zo goed beleven in het over-de-schouder-perspectief dat sinds Resident Evil 4 o zo vertrouwd aanvoelt. Ook omdat Capcom daarin unieke animaties heeft voorzien, zoals een struikelende Grace, om de spanning verder op te drijven. Leons actiegerichte passages speel ik dan weer het liefst in third-person, maar ook hier dwingt de game niets af. Zelf heb ik het spel grotendeels gespeeld zoals Capcom het duidelijk voor ogen had per personage, maar het is een slimme ontwerpbeslissing om die keuze volledig bij de speler zelf te leggen.
Bij Grace gaat het er spannend aan toe. Ze is niet gewapend met een breed arsenaal en moet daardoor noodgedwongen overleven in omstandigheden waarvoor ze nauwelijks is uitgerust. Dat gevoel van machteloosheid wordt nog versterkt in de talrijke momenten waar ze wordt opgejaagd door een mismaakte stalker-vijand die amper te stoppen is en met licht slechts één zwakte heeft. Die confrontaties zorgen voor zenuwslopende momenten (het haar op mijn armen ging vaak rechtop staan door dat onbehaaglijke gevoel), al leunen ze soms wat zwaar op gescripte sequenties. Af en toe voel je iets te duidelijk dat je in een trial-and-error situatie zit, wat de spanning licht ondergraaft doordat het voorspelbaar wordt.
Speel je met Grace dan vinkt de game netjes alle voorwaarden voor een klassieke survival-horrorgame af. Een pietluttige aansteker om een beetje licht te werpen in de duisternis, een beperkte inventaris, en geen al te grote munitievoorraden waardoor de trekker overhalen van je pistool eigenlijk nooit je eerste keuze is. Confrontaties met zombies en andere gedrochten, die zich in Requiem nog een tikkeltje menselijk gedragen en zelfs trouw blijven aan oude routines, ga je liever uit de weg dan dat je ze aangaat. Je navigeert ondertussen door een kluwen van onderling verbonden kamers, gesloten deuren die pas uren later opengaan en slim opgebouwde puzzels. Het is Resident Evil in zijn puurste vorm en Capcom beheerst dit deel inmiddels zo goed dat ze je ongetwijfeld weer slapeloze nachten bezorgen.
Requiem introduceert in de Grace-delen wel een nieuw craftingsysteem dat slim inspeelt op de grimmige setting. Geïnfecteerd bloed, te vinden in plassen op de vloer of zelfs in emmers, dient als een macabere grondstof. In combinatie met andere materialen, zoals schroot, kan ze er munitie, medische hulpmiddelen, shivs en een speciale injector mee maken. Die laatste laat stealth kills toe en/of voorkomt dat uitgeschakelde vijanden muteren tot iets nog gruwelijkers. Zo geeft de game je net genoeg om te overleven, zonder de dreiging ooit echt weg te nemen
Wanneer het spel switcht naar Leon verandert het spel meteen van toon. Het contrast met Grace kan nauwelijks groter zijn. Gewapend met een fors arsenaal en een comfortabele munitievoorraad hoef je jezelf minder zorgen te maken. Vijanden komen bovendien in grotere getallen op hem af en het is een stuk agressiever. De zichtbaar oudere Leon speelt in veel opzichten zoals in de remake van Resident Evil 4, maar dan aangevuld met een reeks nieuwigheden die hem nog net wat meer badass maken. En neen, we hebben het niet over die Porsche Cayenne Turbo onder zijn zitvlak. Wel beschikt hij permanent over een dodelijke bijl waarmee hij niet alleen zombieschedels kan klieven, maar ook aanvallen kan pareren. Af en toe moet je het wapen bijslijpen, maar het blijft een bevredigend ding om mee uit te halen. Je smijt bovendien gevallen wapens richting een nietsvermoedende zombie, een kettingzaag kun je zelf oppakken om het ronkend in een torso te rammen en de contextuele finishing moves zijn weer heerlijk gewelddadig. De gore spat in het rond.
De dualiteit van Resident Evil Requiem is eigenlijk op zijn sterkst wanneer je met Leon zo nu en dan een gebied doorkruist waar je met Grace ternauwernood wist te overleven. Waar je toen met klamme handen langs een vijand sloop, knal je er met Leon moeiteloos doorheen. Een grotesk gedrocht dat eerder een niet te doden obstakel op je route was, wordt plots een haalbare tegenstander en is duidelijk niet opgewassen tegen de handgranatenregen en shotgun kogels die je erop afvuurt. Later in de game eist Leon steeds nadrukkelijker de hoofdrol op en opent zich een uitgestrektere omgeving met iets meer vrijheid in hoe je je doelen aanpakt. Vijanden neerhalen levert plots een score op die je kunt omzetten in valuta, waarmee je je toch al indrukwekkende wapenarsenaal verder uitbreidt. Denk aan upgrades en attachments zoals een red dot-scope die je wapens nog efficiënter maken.
En zo voelt Resident Evil Requiem soms als een manusje-van-alles. Het ene moment maak je nog gebruik van klassieke elementen zoals typemachines om te kunnen saven en opbergdozen om je spullen in op te bergen, om vervolgens nooit meer naar dat gebied terug te keren omdat het een compleet andere richting inslaat. Dan krijgt de game plots een paar uur een opener karakter, om niet veel later uit te pakken met een spectaculaire achtervolging. Tussendoor worden ook nog niet al te subtiel herinneringen aan het verleden opgerakeld om de nostalgische snaar te raken. Wellicht zal niet iedereen gecharmeerd zijn met deze jack-of-all-trades-aanpak, maar in het jaar waarin de reeks zijn dertigjarig jubileum viert, voelt het allesbehalve toevallig. Requiem combineert doelbewust de beste ideeën uit de saga tot een game die alles bevat wat Resident Evil door de jaren heen zo sterk heeft gemaakt. Zelf heb ik mij geen moment verveeld, of ik nu met dichtgeknepen billen door de duistere gangen sloop met Grace, of als Leon met een sniper zombiehoofden tot moes knalde.
Visueel bouwt Resident Evil Requiem voort op de fundamenten van de bewezen engine en het resultaat ziet er wederom verbluffend uit. Bij momenten voelt het weer als een kleine stap voorwaarts in visuele getrouwheid, al verpest een detailloze texture soms het totaalplaatje. Vooral tijdens de Grace-segmenten creëren ze een sfeer die je constant op scherp zet, met een gevoel van onbehagen door voortreffelijk licht- en schaduwgebruik.
Conclusie
Resident Evil Requiem probeert de franchise dus niet op te schudden met enorme vernieuwingen en is daardoor niet zo impactvol als de belangrijkste games in de dertigjarige saga, maar het is wel weer een lekker spelende en goed uitgevoerde mix van beproefde recepten. Capcom schakelt voor zijn negende hoofdinzending in de reeks tussen beklemmende horror en heerlijke actie, tussen twee drastisch verschillende hoofdrolspelers en perspectieven, en doet dat met enorm veel zelfvertrouwen. Niet elke keuze zal bij iedereen in de smaak vallen, maar als totaalpakket is dit weer een bijzonder geslaagde Resident Evil-game.
9.0
7.6
1069 )
25-02-2026 22:28
4)
25-02-2026 23:08