Mijn degens zijn geslepen, de kanonnen zijn geladen en de papegaai op mijn schouder krijst als nooit tevoren. Tijd om de zeilen bij te zetten, terwijl de matrozen spontaan een paar schrikbarend melodieuze zeemansliederen uit hun kelen persen! Oké, hoofdpersonage Edward Kenway heeft dan wel geen papegaai, maar je begrijpt misschien dat dit zo’n game is waar je echt door de sfeer de spelwereld in wordt gezogen.
De fundamenten van de franchise zijn gewoon aanwezig in Black Flag: een te grote open wereld, uitkijktorens, historische figuren, assassin- en templar-geneuzel, simplistisch sluipen en het reactieve vechtsysteem. Toch is dit door de uitstekende scheepsmechanieken en de heerlijke Caribische setting bovenal een rasechte piratengame, en pas op de tweede plaats een Assassin’s Creed-titel. Wellicht is dat ook precies de reden waarom deze game mijn favoriet in de serie is.
Black Flag draait uiteraard om onze kersverse kapitein Kenway. Deze jonge niksnut uit Wales ontpopt zich tot een charmante deugniet, die ondanks een scheef moreel kompas behoorlijk sympathiek kan zijn. Zijn achtergrond wordt niet op melodramatische wijze onthuld via oeverloze tussenfilmpjes, maar door simpele korte flashbacks. Kenway heeft een hart van goud, en zijn charisma draagt moeiteloos zowat elke scène. Maar de echte reden dat Kenway als personage interessant wordt, is zijn complexiteit. Naast zijn goede eigenschappen is hij namelijk ook hartstikke gierig en heeft hij bijvoorbeeld ook belangrijke mensen in zijn leven in de steek gelaten. Zijn obsessie met goud en glorie is bovendien verre van gezond. Juist die kleine grijstinten zijn precies wat je wilt zien in een game met een dubieuze ‘Assassin’ in de hoofdrol.
Als fan van de originele game vallen uiteraard een paar nieuwe elementen in de remake gelijk op. Resynced draait bijvoorbeeld op de nieuwste iteratie van de Anvil-engine en is een lust voor het oog. Ik kom daar zo op terug, maar wat mij eigenlijk het meeste opviel, was hoe groot het contrast is met moderne Assassin’s Creed-games. Geen overbodige RPG-systemen, of te gecompliceerde non-lineaire verhaalstructuren. De game heeft ook geen vermoeiende urenlange ‘opzetfase’ nodig. Binnen een uur heb je – zonder al te veel tekst en uitleg – allerlei Assassin-vaardigheden op zak en beleef je al avonturen op je gekaapte schip, dat al snel wordt omgedoopt tot de Jackdaw.
Black Flag windt er dus geen doekjes om en komt direct tot de kern. Bij verhaalmissies leer je ook niet elk klein detail rondom de personages en ook de volledige context van situaties blijft achterwege. Voor sommige spelers zal het daardoor misschien aanvoelen alsof het verhaal een beetje van de hak op de tak springt, maar persoonlijk vind ik deze vlotte vertelstijl juist heerlijk. De keerzijde van de medaille is dat de personages om Kenway heen wat minder worden uitgediept, maar dat offer schenk ik de zeegoden met liefde.
Black Flag is verder vooral interessant vanwege die voorgenoemde Jackdaw. Het is heerlijk om over de zee te glijden en scheepsgevechten aan te gaan. Die zeeslagen hebben bovendien verrassend veel diepgang. De Jackdaw beschikt over een flink arsenaal aan wapens, maar de effectiviteit daarvan is afhankelijk van positionering. Je moet dus goed sturen en tegelijk natuurlijk ook je tegenstanders monitoren, want de kanonskogels vliegen je om de oren. Zodra je het vijandelijke schip kreupel hebt geschoten, krijg je de optie om enterhaken te werpen om het dek te bestormen voor een ouderwets zwaardgevecht.
De zeeslagen beginnen relatief eenvoudig tegen kleine schoeners, maar later in het spel neem je het op tegen heuse oorlogsschepen. Daar blijft het niet bij, want je krijgt het ook aan de stok met legendarische (spook)schepen, zwaar verdedigde forten op het land die je vanuit de zee moet bestoken en groepen premiejagers die jacht op je maken. Logisch dus dat je de Jackdaw flink kunt upgraden en ik was tijdens de hele game gemotiveerd om dat te doen.
Soms is juist de omgeving je grootste vijand dankzij het dynamische weersysteem. Je krijgt te maken met helse tropische stormen met felle windstoten die het lastig maken om op koers te blijven. Verder zijn er ook gevaarlijke monstergolven en zelfs tornado-achtige waterhozen. Hoe dat allemaal in beeld wordt gebracht is ook wat het zo vet maakt: het is niets minder dan een maritiem spektakel.
Black Flag was in 2013 al een mooie game, maar met Resynced kijk je echt je ogen uit. De hittegolven die we op moment van schrijven ervaren helpen ook bij de immersie. Zoals ik al eerder beschreef barst de sfeer aan alle kanten uit zijn voegen. Je kunt nog net niet de mix van rum, zout en zweet daadwerkelijk ruiken. Ik ben vaak kritisch op Ubisoft-games, maar eerlijk is eerlijk: qua productiewaardes valt er meestal heel weinig op aan te merken.
De remake heeft natuurlijk ook aan een hoop andere dingen gesleuteld, maar om heel eerlijk te zijn kan ik daar weinig zinnigs over zeggen. Ik had geen tijd om de originele versie opnieuw door te spelen om de boel uitvoerig te kunnen vergelijken. Ubisoft schermt met opnieuw ingesproken stemmen, drie nieuwe bemanningsleden die zich bij de crew voegen, de nodige gameplay-tweaks en meer. Klinkt mooi allemaal, maar voor mij is de belangrijkste vraag of de identiteit van de game door de remake is aangetast. Daar kan ik wel antwoord op geven: dit is gewoon nog steeds Black Flag.
Dat is trouwens niet alleen maar positief, want bijvoorbeeld het vechtsysteem is nog altijd behoorlijk matig. Eigenlijk is het de bedoeling dat je langzaam de stamina-meter van je tegenstander verlaagt om vervolgens dodelijk toe te slaan, maar het is veel efficiënter om simpelweg op een parry te wachten. Die zijn makkelijk uit te voeren en dan kun je welke tegenstander dan ook gelijk executeren én gratis nog een extra vijand of twee in een combo meenemen. Het gevolg is dat je meestal doodstil staat te midden van een groep vijanden, passief wachtend tot er ergens een blauw lichtje oplicht. Okay, af en toe pimp je de actie nog met je pistolen of de rope dart, maar in de basis speel je vooral reactief.
In een tropisch gebied als de Caribische eilanden verwacht je de nodige flora en fauna, maar helaas zijn er ook een hoop bugs. Dat is met name zonde in iets als een remake, waar je sneller een feilloze ervaring verwacht. Tijdens mijn playthrough gingen twee quests kapot, waardoor ik een save moest herladen. Af en toe sloeg er tijdens een missie ook een NPC op hol en dan moest die missie (deels) opnieuw. Deze fouten leiden niet direct tot een zinkend schip, maar ze zorgen wel voor een hoop ongewenst water in het ruim.
Conclusie
Assassin’s Creed Black Flag Resynced is zeker geen oud schroot met een nieuw likje verf. Ubisoft heeft schoon schip gemaakt en dankzij de sterke fundamenten en de nieuwste Anvil-engine krijgt het de wind vol in de zeilen. Dit piratenepos is weliswaar geen perfectie door het rammelende vechtsysteem en irritante bugs, maar de minpunten worden overboord gegooid door al het moois dat dit avontuur te bieden heeft. AHOY MATEY!
8.8
9.9
5.1
8320 
5)
12-07-2026 19:47
