Toegankelijk, maar toch complex
Invincible VS is een zogeheten tag fighter; een niche binnen een niche. Dit zijn spellen waarin je niet één, maar (meestal) drie vechters in een team onder je controle hebt. Normaliter zijn dit nogal ontoegankelijke games, maar Invincible VS doet zijn best om het geheel wat laagdrempeliger te maken. Dat doet het vooral door inputs te versimpelen: het vraagt niet van spelers om cirkels op de d-pad te draaien of om minimaal twee seconden een richting in te houden om specials uit te voeren. Nee, op de PlayStation kun je speciale aanvallen simpelweg doen door kruisje plus een richting aan te tikken. Wil je die aanval wat sterker maken? Dan kan je hem boosten door tegelijkertijd R2 in te houden. Ook de timing voor combo’s is allesbehalve streng.
En toch, vanwege de aard van tag fighters, is Invincible VS absoluut geen simpele game voor casual liefhebbers van dit genre. Dat heeft alles te maken met de grote hoeveelheid systemen die je moet jongleren. Natuurlijk bestuur je niet alleen je held op het scherm, maar ook de twee die in reserve staan. Je kan hen elk oproepen met twee verschillende aanvallen, op vrijwel elk moment een combo laten overnemen met een Active Tag en ze kunnen te hulp schieten als je hopeloos in elkaar wordt geramd. Met name die Active Tag is een sleutelonderdeel van de gameplay. Er zit namelijk een limiet aan hoe lang combo’s mogen zijn; op een gegeven moment vallen tegenstanders eruit. Maar die limiet wordt opgerekt met een Active Tag. Gelukkig kan hier ook tegen verdedigd worden. Wanneer de tweede vechter in komt vliegen heb je kort de tijd om dit te counteren door cirkel en driehoekje in te duwen. De aanvallende speler kan hier dan weer op anticiperen door een heavy variant te doen of door de tag te annuleren. Je merkt het misschien al: deze simpele fighter is zo simpel niet.
In de praktijk voelt Invincible VS bekend aan; het vindt het wiel niet opnieuw uit. Iedereen die wel eens Marvel vs. Capcom of 2XKO heeft gespeeld is er bekend mee: combo’s die verlopen van lichte aanvallen naar de zwaarste aanval, gevolgd door een launcher, waarna de combo in de lucht op een vergelijkbare manier verdergaat. Dat is op zichzelf geen probleem, het zit immers in het DNA van dit genre. Maar gecombineerd met de gestroomlijnde inputs wordt het vechten nogal homogeen. Helden voelen niet wezenlijk anders aan om te besturen en dat is erg jammer. 2XKO heeft onlangs nog bewezen dat het ook in dit genre mogelijk is om vechters meer karakter te geven.
Vluchtig soloplezier, maar robuuste multiplayer
De bestaansreden van elke fighter is uiteraard de mogelijkheid om het tegen spelers van vlees en bloed op te kunnen nemen. Toch is het wel fijn als er ook solo het nodige te beleven is. Dat valt hier een beetje tegen. Er is wel een Story Mode, maar deze heb je in minder dan anderhalf uur uitgespeeld. Deze modus is vormgegeven als een soort non-canonieke filler episode uit de serie. Het is een reeks willekeurige gevechten onderbroken door vrij kundig geproduceerde tussenfilmpjes. Het voelt eigenlijk als een soort Arcade Mode, maar die is hier apart inbegrepen. In die modus kun je vijf of meer potjes tegen de CPU knokken, waarna je beloond wordt met een korte slideshow waarin je main fighter de hoofdrol vertolkt. Het nodigde mij niet uit om het met alle achttien de personages te herhalen.
In de pre-release-periode was het uitdagend om online tegenstanders te vinden, maar in de paar potjes die ik heb kunnen spelen deed de rollback netcode uitstekend zijn werk. Zelfs tegen een speler met een ping van 150 ms bleef de gameplay zo vloeiend dat ik geen enkele stotter kon waarnemen. Dat is alvast veelbelovend voor de toekomst van Invincible VS. Als het aankomt op speelmodi, tref je hier de usual suspects aan: Ranked Play, Casual Play en een Lobby.
Onverslaanbare presentatie?
Qua uiterlijk en presentatie deed Invincible VS me al sinds de eerste trailers denken aan Mortal Kombat en Killer Instinct. Verrassend is dat niet, ontwikkelaar Quarter Up is namelijk opgericht door oud-ontwikkelaars van die laatste game. Aanvankelijk deed het uiterlijk van Invincible VS me meer aan claymation denken dan aan de show, maar na een tijdje begon de stijl meer te overtuigen. Wat me echter opvalt bij alle voorgenoemde games, is dat animaties een beetje houterig voelen, met name op momenten dat er contact is. Het finetunen van dergelijke animaties is ontzettend lastig, en het is te begrijpen dat Quarter Up niet het budget heeft om zich te kunnen meten met de straatvechters van deze wereld. Daar past de schappelijke adviesprijs van 49,99 euro ook bij.
Met achttien personages is het rooster prima gevuld voor een eerste release. Als kijker van de show miste ik bijna niemand. Ik had alleen wel gehoopt te kunnen spelen met The Immortal, maar deze wordt later toegevoegd als DLC. Aanwezig zijn natuurlijk (de meeste) Guardians of the Globe, Mark, Omni-Man, Atom Eve, schurken als Powerplex en Titan, en meerdere Viltrumites. Met vijf vechters (als je Omni-Man meetelt) zijn die laatste een beetje oververtegenwoordigd, wat gezien de relatief homogene speelstijl van de game jammer is. Wat wel fijn is, is dat sommige van de originele stemacteurs op zijn komen dagen voor dit spel. Zo wordt Omni-Man gewoon ingesproken door J.K. Simmons en Atom Eve door Gillian Jacobs. Maar ook wanneer dat niet het geval is, zoals bij Invincible zelf, is het resultaat nog steeds meer dan goed.
Conclusie
Invincible VS is een degelijke tag fighter geworden. Het is alleen de vraag of ‘degelijk’ wel goed genoeg is in 2026. De concurrentie is moordend en ik weet niet of ik in de tweede helft van dit jaar nog teruggrijp naar Invincible VS. Voor de solocontent hoef je niet te doen; die is simpelweg te summier. De online gameplay zit technisch goed in elkaar, maar deze valt of staat bij een stabiele player base na release. Het is te hopen dat Invincible VS zich niet zomaar gewonnen geeft.
9.9
7.8
12306 
15)
01-05-2026 23:35
