Teamspirit
Op een mythische plek hier ver vandaan, in de verre toekomst, heeft een rijke man er niets beter op gevonden dan een racetoernooi te organiseren om zijn eigen verveling tegen te gaan. Teams van drie personen gaan met elkaar de strijd aan om een grote prijzenpot binnen te halen. Wie de meeste punten binnenhaalt in de tussenstand, mag een ander team uitdagen en zodoende elimineren. Alle raceteams hebben zo hun eigen redenen om deel te nemen aan het tornooi. De Japanse popsterren van Strike Force Romanda zoeken naar antwoorden op vragen uit het verleden. Het huurlingenleger van de Green Reapers is uit op wraak. Gabriel van Anaconda Corp wil zijn moeder overtuigen dat hij een geschikte opvolger is. De bende van Kagawai Kai wil zijn schuldenberg verkleinen en de Jupiter Stormers zijn geïnteresseerd in de technologie van de mysterieuze Echo die in elke deelnemende wagen wordt geïnstalleerd.
Ziehier een poging om de plot van Screamer te omschrijven. Ik had een hoop gedetailleerde notities gemaakt voor deze review, maar ondanks het feit dat dit een racing game is, wil ik grote spoilers vermijden. Een ding is duidelijk: dit is een racespel met een verhaal. En dat is zowel de sterkte als de grote zwakte van Screamer. Later meer daarover.
Parlez-vous Français?
Je hebt het al door: Screamer is geen doordeweekse racing game. Je volgt heel veel dialogen tussen personages in een anime-tekenstijl. Over het algemeen ben ik geen fan van dialoogschermen waarbij personages statisch onderaan in beeld komen en er een lap tekst op je wordt afgevuurd die je zelf moet lezen. Gelukkig zijn alle dialogen hier ingesproken, wat een bewonderenswaardige keuze is. Vreemd genoeg speelt Screamer zich af in een dystopische toekomst waarin ieder personage een andere taal spreekt, maar elkaar toch kan begrijpen. Als gamer vond ik dit echter een zeer bevreemdende ervaring: hoezo zitten er in elk team telkens zoveel personages met een andere moedertaal? Nooit eerder kon ik in een en dezelfde game Engels, Frans, Duits, Japans, Italiaans, Iers, Farsi en jawel … Vlaams aanhoren. Een leuke gimmick, dat wel, maar ik vond het niet meteen geloofwaardig voor het verhaal.
Unieke art-style
Vanaf de eerste minuten valt de unieke art-style meteen op. De 2D-dialogen worden vloeiend afgewisseld met 3D-cutscenes uit de cyberpunkwereld. De echte pret begint echter wanneer je je bolide blinkend aan de start ziet staan. Elk van de 15 wagens is compleet uniek ontworpen en past ook echt bij de persoonlijkheid van zijn eigenaar. Zo staan de flashy wagens van Strike Force Romanda vol sponsors, terwijl de grijze wagens van Anaconda Corp klasse uitstralen. De circuits zijn (vooral in het begin van het verhaal) omgeven door neon-lichten en met een goed getimede druk op de boost-knop wordt je wagen omringd door vonken. Het deed mij wat denken aan de stijl van Need For Speed: Unbound. Ook de soundtrack, een mix van bestaande en nieuwe muziek, is passend gekozen, met voornamelijk pompende techno beats.
Veel blabla, weinig vroemvroem
Na drie alinea’s heb ik nu nog geen woord gerept over de race-ervaring. Mea culpa. Dat komt echter vooral door het feit dat het hele racegebeuren erg traag op gang komt. Er wordt ontzettend veel geluld in deze game en tijdens de eerste uren heb ik oprecht mijn best gedaan om het verhaal te volgen. Na verloop van tijd ontspoorde het echter aan alle kanten, waardoor ik mijn interesse verloor. Wie geen tijd wil verliezen, kan ervoor kiezen om enkel de hoofdmissies te spelen. Deze worden in het menu aangegeven met een gele kleurencode. De andere kleuren verwijzen naar de kleur van de respectievelijke deelnemende teams. Mijn grootste frustratie was dat de belofte van ‘een combat-racer’ na zes uur spelen helemaal niet werd ingelost: de mogelijkheid om een takedown uit te voeren was na al die tijd nog niet ontgrendeld,
Twin-stick racer met tactisch element…
Even terug naar de basis van het racen. Gas geven, remmen en sturen spreken voor zich, maar in Screamer kan je driften door met je rechter-stick je wagen nog wat extra zijwaarts te laten glijden. De wagens in Screamer beschikken daarnaast allemaal over een semi-automatische transmissie. In mensentaal: je dient op het juiste moment naar een hogere versnelling te schakelen wanneer je snelheidsmeter geel kleurt en je controller gaat trillen (omlaag schakelen hoeft gelukkig niet, dat gaat helemaal vanzelf). Voor elke goed getimede druk op de knop loopt je sync-meter vol, waarna je met voldoende sync een boost kunt activeren. Vanaf hoofdstuk twee in het spel wordt je sync-meter gekoppeld aan een entropy-meter. Met voldoende entropy kan je vervolgens een strike uitvoeren om tegen een tegenstander aan te knallen en die te laten ontploffen. Wanneer een tegenstander het op zijn beurt op jou gemunt heeft, kleurt je scherm rood en kan je een schild oproepen om de aanval af te weren.
Het klinkt allemaal een stuk ingewikkelder dan het eigenlijk is, want het komt hierop neer: snel racen, goed schakelen en veel driften levert je sync op die je kan gebruiken voor boosts en schilden. En sync consumeren levert je entropy op waarmee je in de aanval kan gaan. Kortom: agressief rijden en veel risico nemen wordt beloond. Je herkent ongetwijfeld het principe uit de Burnout-serie. Tot op heden nog steeds mijn favoriete racegames.
Wie bij de start van een race vanuit stilstand correct schakelt, krijgt meteen een boost die je gegarandeerd naar de kopgroep brengt. En eenmaal je de laatste ronde ingaat, wil je graag nog wat sync of entropy ter beschikking hebben voor een finale eindspurt of een ultieme takedown in de laatste rechte lijn. Tijdens de races hou je dus voortdurend een half oog op je positie en je verschillende energiebalkjes. Het volledige concept zorgt er op die manier voor dat er een behoorlijk tactisch element vasthangt aan je races in Screamer. Wat mij betreft hangt je eindpositie daarbij net iets te veel af van een goede start en een goede finish.
… en verkrampte handen als resultaat
Al bij al is het een wonder dat ik er nog in slaag om deze review te schrijven, want wie het goed gevolgd heeft, weet dat er heel wat knoppen aan te pas komen tijdens het spelen van Screamer. . Mijn vingers zijn het duidelijk niet gewoon om de vier schouderknoppen tegelijk te moeten bedienen, met verkrampte handen tot gevolg. Een poging om de knoppen te herkalibreren mislukte faliekant: in een poging om de boost-knop (L1) te vervangen door de X-toets, kon ik niet meer verder in de pre-race-menu’s en diende ik het spel volledig opnieuw op te starten. Een werkpuntje voor de makers.
Weinig voldoening
Het gedoe met de controls wil ik de makers gerust vergeven. Ongetwijfeld zal het probleem met het herkalibreren van de knoppen snel opgelost worden. En de meeste gamers zullen (hopelijk) sowieso krampvrij kunnen genieten van Screamer. Ontwikkelaar Milestone heeft echter een veel groter probleem: hoe gaan ze hun spelers geboeid houden? Het verhaal is wat mij betreft niet sterk genoeg en na het winnen van een race krijg je slechts een magere beloning in de vorm van wat kleurtjes voor een onderdeel van je wagen of een plaatje voor je gallerij. Gedurende de hele campagne speel je bovendien met zodanig veel verschillende personages en wagens, waardoor geen enkele wagen echt van mij voelde. Waarom zou ik deze game nog verder spelen, vraag ik me af, als mijn wagen er toch niet beter van wordt? Daarnaast zijn er geen puntensystemen, levels of rankings. De enige vorm van progressie zit hem in het uitspelen van het met clichés doorspekte verhaal.
Dat verhaal uitspelen is overigens niet eenvoudig. Ik geef gerust toe dat ik niet de meest technisch onderlegde racer ben, maar ik had gehoopt om niet terug te moeten schakelen naar de makkelijkste van de drie moeilijkheidsgraden. Op sommige momenten is Screamer echter gemeen moeilijk. Zeker omdat er races zijn die je verplicht moet winnen om voortgang te maken, terwijl het lastig inhalen is op sommige bochtige circuits en de tegenstanders je maar wat graag te grazen nemen wanneer je vooroprijdt. Ik heb meermaals een race opnieuw moeten rijden omdat ik niet aan de voorwaarden (bijvoorbeeld: win de race en voer twee strikes uit op racers van het groene team) had voldaan. Daardoor kan ik de (zij-)verhaallijn rond Anaconda Corp, ondanks meerdere pogingen, voorlopig niet verder spelen. Meestal zijn de voorwaarden gelukkig vergevingsgezinder en volstaat het bijvoorbeeld om in de top 3 te eindigen.
Split-screen en online multiplayer mogelijkheden
Ik schrijf Screamer echter nog niet volledig af, want er is nog een sprankeltje hoop op vooruitgang en voldoening. Je kan het namelijk ook online opnemen tegen de rest van de wereld. Op moment van schrijven waren er echter amper of geen tegenstanders te vinden om dit onderdeel van Screamer grondig te testen. In de komende dagen na de release zal ik dus naarstig naar tegenstanders blijven zoeken in mijn zoektocht naar voldoening. Ontwikkelaar Milestone heeft daarnaast ook een split-screen mogelijkheid voorzien, waardoor je gezellig met je vrienden of familie op de bank een potje kan racen. Geef hen dan wel enkele rondjes de tijd om alle controls onder de knie te krijgen.
Conclusie
Ontwikkelaar Milestone zet met Screamer een veelbelovend concept aan de startlijn, maar vliegt halverwege de race al uit de bocht. Een unieke art-style, de combat-elementen en de focus op het verhaal overtuigden me om dit spel een kans te geven. Het duurt naar mijn mening echter te lang vooraleer je een eerste tegenstander van de weg mag maaien. Bovendien leveren de gewonnen races niet veel op en neemt het verhaal gaandeweg te veel zijwegen. Misschien kan de online multiplayer nog wat uitdaging bieden, maar ik vrees dat er met een adviesprijs van 70 euro onvoldoende spelers hun weg zullen vinden naar deze arcade racing game om de community levendig te houden. Kijk maar naar het geflopte Onrush, een game met een soortgelijke combat-insteek. Screamer is speelbaar op PlayStation 5, Xbox Series S/X en PC.
9.9
7.8
5.9
266 )
29-03-2026 23:23
5)
30-03-2026 06:39
