Mouse: P.I. For Hire is een vibe. Dit spel spat van het scherm af met een chique zwart-wit uiterlijk, maar het komt echt tot leven dankzij de ‘rubber hose’ animatiestijl. Deze stijl werd zo’n honderd jaar (!) geleden veelvuldig in populaire tekenfilms gebruikt. Personages lijken geen botten te hebben, waardoor ze alle kanten op kunnen buigen. Verder zien we normaal levenloze objecten zoals typmachines, kogels en dynamiet plotseling ogen krijgen of gekke dansjes doen. Geweren lijken een mix van rubber en klei en de loop wappert tijdens het schieten harder heen en weer dan een hyperactieve dildo.
Deze haast elastische wereld heeft net als die oude tekenfilms niet alleen surrealistische elementen, maar is ook tegelijk komisch en luguber. Je krijgt bijvoorbeeld vroeg in het spel een geweer dat klodders zuur afschiet. Hiermee smelt je tegenstanders om tot huppelende skeletten. Verder maak je haast letterlijk gatenkaas van vijanden, plet je ze met zware objecten en transformeer je ze met explosies tot niets meer dan as. Het contrast tussen de vrolijk ogende animatie en de brute manier waarop je vijanden over de kling jaagt, maakt perfect gebruik van de vaak sadistische aantrekkingskracht van rubber hose.
Natuurlijk is die visuele flair prachtig, maar onder die laag glimmende inkt schuilt een simpele boomer shooter. De actie is even hectisch als een bezeten orkest; de soundtrack pompt opzwepende bigband-jazz door je speakers, terwijl de kogels je om de oren vliegen. Het oogt dus uniek en de muziek is fantastisch, maar als we puur naar de spelmechanieken kijken, is Mouse vrij gewoontjes. Je ontgrendelt uiteindelijk een prima arsenaal aan wapens, maar de game dwingt je zelden om slim tussen deze te schakelen. De vijanden waartegen je vecht zijn voorspelbaar en er is lang niet genoeg variatie om je scherp te houden.
In de kern is Mouse een vrij ‘casual’ spelervaring. Dat valt op, want boomer shooters zijn over het algemeen hardcore. In Mouse kun je grotendeels je brein uitzetten en simpelweg met je favoriete wapen knallen tot alles dood is – zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad. De game maakt ook constant autosaves, dus zelfs als het mis gaat verlies je geen vooruitgang en je levensmeter wordt ook nog eens volledig hersteld. Mouse speelt lekker weg, maar als je een boomer shooter wilt spelen die qua mechanieken veel meer te bieden heeft kun je beter iets als Warhammer 40,000: Boltgun uitproberen.
Dit alles is op zichzelf geen groot probleem, maar het draagt bij aan het algemene gevoel dat Mouse een vrij oppervlakkige game is. De game daagt je ook op andere vlakken niet uit, iets wat voor een eentonige spelervaring zorgt. Je speelt dus een detective, maar je doet nooit daadwerkelijk speurwerk in deze game. Je vindt automatisch aanwijzingen als je levels doorloopt en Jack vogelt zelf uit waar hij naartoe moet. Als je mensen ondervraagt, maak je geen echte keuzes en door het vele schieten en moorden voel je je meer een op hol geslagen soldaat dan een detective.
Mouse draagt de noir-esthetiek als een stijlvolle regenjas, maar een echte noir-ervaring is het allerminst – niet dat ik dat daadwerkelijk van een cartoony boomer shooter zou verwachten. Het is alleen als parodie ook niet echt succesvol. De game heeft verrassend veel dialogen, maar het voelt alsof de schrijvers een vuistregel hadden dat elk gesprek minstens een paar kaasgrapjes of woordspelingen moest bevatten. Het spel verwijst ook constant naar het feit dat het een game is, of maakt andere flauwe grapjes die in ieder geval bij mij zelden aansloegen.
De repetitieve gameplay, de zwakke dialogen die telkens dezelfde grapjes herhalen en het gebrek aan diepgang op andere vlakken zorgen er samen voor dat Mouse tijdens de speelduur (zo’n 12 uur) steeds meer verderft. Het is zo’n game waarbij je blij bent om de credits te zien, in plaats van dat je juist naar meer snakt. Toch heb ik dermate van de rubber hose-esthetiek, de muziek en de algemene vibes genoten dat ik geen spijt heb van mijn tijd met deze game.
Conclusie
Mouse: P.I. For Hire is een kaasschaal met slechts een type geel goud in plaats van een variatie aan lekkernijen. De game ziet eruit om op te vreten en de soundtrack swingt de pan uit, maar de gameplay en andere elementen missen simpelweg de nodige peper. Ik heb alsnog die kaasschaal opgevreten, maar echt helemaal verzadigd raakte ik er helaas niet van.
8.9
5.6
68 
9)
25-04-2026 18:55