Mr. Mimecraft
Toen mijn oog tijdens een Nintendo Direct op Pokémon Pokopia viel, sprong ik dan ook een spreekwoordelijk gat in de lucht. Zouden ze het eindelijk gedaan hebben? Is dit die Pokémon Crossing waar ik al zo lang op wacht? Het antwoord op die vraag is zowel ja als nee.
In Pokopia speel je als een bijzondere Ditto die wakker wordt in een verlaten Kanto. De mensen zijn spoorloos verdwenen en de wereld is vervallen tot een troosteloze vlakte. Samen met Professor Tangrowth, die je bij de hand neemt en taken uitdeelt, is het jouw missie om Pokémon terug te lokken naar de regio en uiteindelijk te ontrafelen wat er met de mensheid is gebeurd. Het verhaal heeft een verrassend donker randje voor een Pokémon-game, met kleine aanwijzingen dat de mensheid niet zomaar is vertrokken, en een leuk mysterie dat je tot het einde in z’n grip houdt als de scharen van een Krabby.
De kern van Pokopia draait om het creëren van habitats. Door specifieke combinaties van gras, bloemen, stenen, bomen en meubels neer te zetten, lok je à la Viva Piñata bepaalde Pokémon naar je dorp. Zo springt er aan het begin gelijk een Bulbasaur uit vier stukjes gras, maar plaats je deze langs het water, dan duikt er misschien wel een Froakie op. Het klinkt misschien als een ietwat ingewikkelde klus, maar het systeem werkt verrassend intuïtief en de vele vaardigheden die Ditto kan leren komen hier goed bij van pas. De game geeft je hints via ‘Pokémon traces’, glinsteringen die je een voorbeeld geven van een habitat en een silhouet tonen van de Pokémon die erop af kan komen. Soms vereist een habitat een specifiek voorwerp dat je eerst moet vinden of knutselen, wat het elke keer weer fantastisch laat voelen als er na een tijdje een nieuwe Pokémon verschijnt. Er zitten talloze van dit soort puzzeltjes in de game, dus je blijft ontdekken.
Zodra een Pokémon zijn intrede heeft gemaakt, gaat ie aan het werk. Sommige helpen met het verbouwen van gewassen, anderen met het verwerken van materialen of het bouwen van constructies en een enkeling kan zelfs een winkeltje runnen. Zo komt je dorp echt tot leven. Je ziet ze rondlopen, met elkaar kletsen, en af en toe komen ze naar je toe voor een praatje, het geven van een cadeautje, of zelfs een potje verstoppertje of touwtjespringen. Sommige Pokémon worden zelfs echt vrienden van elkaar en gaan bij elkaar op bezoek, wat erg leuk is om te zien.
Waar de gameplay mij echter een beetje tegenstaat, is bij het gebrek aan creatief moeten nadenken. Op papier klinkt het namelijk hartstikke leuk: een Charmander wil overdekt wonen omdat z'n vlammetje anders uitdooft in de regen, dus mag je een huis voor 'm bouwen. En omdat een huis volgens Pokopia pas een huis is zodra er drie meubels in staan, mag je deze naar hartenlust inrichten. Maar dan komt de Aipom uit de mouw: het maakt namelijk geen Pokébal uit wát je neerzet. Een Pokémon is eigenlijk altijd wel tevreden, of je nu een berg hooi, een blokkentoren of een oude autoband in z'n woonkamer kwakt. Er wordt nooit van je verwacht dat je écht nadenkt over wat bij een specifiek monster past. Ik had graag gezien dat een vuur-Pokémon alleen blij wordt van meubels met een vlammetje erop die je vervolgens zelf moet maken, of dat een Dark-type weigert een huis van vrolijke Pikachu-gele bakstenen te betrekken. Maar nee, alles is goed. En dat is zonde, want het voelt nu alsof de creativiteit die de game oppervlakkig aanmoedigt, stiekem helemaal niet wordt beloond.
Ditto Quest Builders
De wereld van Pokopia is opgedeeld in verschillende biomen, elk vaag gebaseerd op een bekend gebied uit Kanto. Waar je begint in een dorre vlakte die water nodig heeft, mag je later onder andere een vervuilde kustlijn schoonmaken en zelfs een mijndorp onder vulkanisch as vandaan trekken. Elk gebied heeft zijn eigen uitdagingen én speciale Pokémon-varianten, zoals een Snorlax die zo lang in een grot lag te maffen dat het mos inmiddels uit z’n oren groeit, en een Pikachu die z’n vonk kwijt is geraakt. Deze unieke figuren zorgen keer op keer weer voor een moment van verwondering in een game die verder vooral bestaat uit bekende gezichten.
Maar waar Pokopia op het eerste gezicht misschien sprekend lijkt op Animal Crossing, pakt dit in werkelijkheid toch een beetje anders uit. Ja, je dorp heeft een 24-uurs klok en je moet soms wachten tot de volgende dag voordat een gebouw klaar is, maar je bent op een missie. Wat dat betreft lijkt de gameplay meer op een mix van het eerdergenoemde Viva Piñata, Minecraft en Dragon Quest Builders, en dat laatste is geen toeval: ontwikkelaar Omega Force maakte destijds namelijk ook Dragon Quest Builders 2. De hand van die studio is overal voelbaar, van de bouwmechanismen die gebruikmaken van blokken tot de gestructureerde verhaallijn die je voortstuwt.
Die verhaallijn zorgt er wel voor dat de verschillende regio’s bij iedere speler min of meer hetzelfde zijn, als een stel Ditto’s die allemaal dezelfde vorm aannemen. Natuurlijk zullen we deze allemaal net een beetje anders invullen, maar uiteindelijk zitten er dezelfde Pokémon, staat het Poké Center op dezelfde plek, en ga zo maar door. Het spel biedt hierom verder ook niet echt een reden om vrienden uit te nodigen in je dorp, want zij weten toch al wat ze te wachten staat. Gelukkig is er ook nog een aparte onlinemodus.
En dit is waar ik verwacht dat Pokopia echt tot leven gaat komen. Je kunt namelijk een willekeurig gegenereerd online eiland opzetten en hier met maximaal drie vrienden een compleet eigen wereld van maken. Dit werkt zelfs als de host niet online is, wat het makkelijk maakt om steeds tussendoor even te kijken hoe het ervoor staat met jullie gezamenlijke wereld. Denk er alleen wel aan dat je die ene vriend die het leuk vindt om alles af te breken geen toegang geeft. Tevens is de game lokaal in co-op te spelen via GameShare, waarvoor je slechts één exemplaar van het spel aan hoeft te schaffen. Deze werkt dan op twee Switch 2-systemen tegelijk (of een Switch 2 en een ouder Switch-model), wat handig kan zijn voor bijvoorbeeld partners of broertjes en zusjes die samen aan een dorp willen bouwen.
Hoewel de laatste paar mainline Pokémon-games op technisch gebied niet om over naar huis te schrijven waren, draait Pokopia gelukkig als een Solrock. Deze Switch 2-exclusive ziet er zowel op de tv als in handheldmodus prachtig uit in 60 frames per seconde, en de gestileerde look van de game past veel beter bij Pokémon dan de grafische stijlen van de meeste Pokémon-titels op de Switch. Mijn favoriete onderdeel van de presentatie is echter de muziek. Deze bestaat voornamelijk uit prachtige Animal Crossing-achtige remixes van klassieke Pokémon-nummers, wat niet alleen zorgt voor een feest van herkenning, maar ook voor een heerlijk rustige vibe om lekker je dorpje bij te bouwen.
Gotta Build ‘em All!
Dit alles maakt van Pokémon Pokopia een game waar ik tot nu toe met veel plezier meer dan dertig uur in heb gestoken om het verhaal tot een conclusie te brengen, en met alle liefde nog meer tijd in zal steken om zowel online als offline meer Pokémon te ontdekken. De laadtijden tussen de gebieden zijn alleen wel langzamer dan een Slowpoke, wat vooral vervelend wordt wanneer je laat in de game steeds vaker heen en weer moet reizen voor grondstoffen. Het was fijn geweest als er een soort kist was geweest waarin je materialen kon delen tussen regio’s, zodat je niet steeds terug hoefde naar een vorig gebied omdat je daar net een paar blokken beton had laten liggen. Al mag dat de pret zeker niet drukken.
Ook heeft Pokopia helaas geen Nederlandse taaloptie. Dit is nou precies zo’n game die perfect is voor zowel doorgewinterde fans die de originele games nog op een Game Boy speelden, als voor kleine Pokémon-liefhebbers die pas net komen kijken. Die moeten het nu doen met Engelse schermteksten waar ze misschien geen snars van begrijpen, terwijl Mario en Zelda tegenwoordig vaak wel gewoon Nederlands spreken. Het schrijfwerk is ontzettend leuk en charmant, met grapjes die zowel kinderen als volwassenen leuk kunnen vinden, wat het extra zuur maakt dat een hele groep spelers daar niet van kan meegenieten. Vooral voor de kleintjes is dat doodzonde. Gelukkig is de game op visueel gebied echt een feestje, en wordt er genoeg duidelijk gemaakt met plaatjes.
Hoewel dit niet helemaal de ‘Pokémon Crossing’ is waar ik altijd al van droomde – een échte Animal Crossing-titel met Pokémon – biedt Pokopia wel een wereld waar ik in wil wonen, vol met mijn favoriete zakmonsters. Zelfs na de aftiteling blijf ik nieuwe habitats en Pokémon vinden, wat het gevoel creëert dat het plezier nooit hoeft te stoppen. Dat maakt van Pokémon Pokopia dan ook de beste Pokémon-game in jaren.
Conclusie
Pokémon Pokopia bewijst dat je niet hoeft te vechten om een goede Pokémon-game te kunnen zijn. Gewoon een beetje bouwen, een beetje ontdekken, en heel veel genieten. De ietwat lange laadtijden en andere kleine frustraties zijn jammer, maar als ik ‘s avonds op de bank zit met prachtige remixes op de achtergrond en een Lotad die blij staat te wezen, dan kan het me allemaal even niks schelen. Wat een fijne game.
8.9
5.6
10